Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Drie jaar geleden is het inmiddels, het Gobsmag-debuut van het Britse duo Ruen Brothers. Een fijne 8.0 gaven we de broertjes voor hun eerste worp, het EP’tje Point Durne.

In 2015 kon je de band niets anders dan zeer belovend noemen. Als Rick Rubin je debuut produceert en Zane Lowe (toen BBC radio DJ) over je lult, dan doe je gewoon iets goed. Zoiets brengt je naar mooie plekken, zoals het Glastonbury festival en Coachella. Daarbij was het verhaal ook mooi en klassiek: twee broers door hun vader opgevoed met een stevige portie The Rolling Stones en The Everly Brothers. De keuken was hun repetitiehok.

Afijn, die grote doorbaak is er nog niet van gekomen. Tenminste, als je de views en streams erbij pakt. Van die cijfers kun je nog geen jukebox vol Phil Spector plaatjes kopen.

Maar er lijkt nu toch wat te gaan komen. De nieuwe singles zijn goed, met het titelnummer van de vrijdag verschijnende langspeler als heerlijke uitschieter. Popmatters durft zelfs te stellen dat “All My Shades Of Blue sounds like a hit single right from the first note”. Hatsa, die kan op het hoesje gestickered worden. Topliedje!

Nieuwe muziek

Jesse Daniel komt uit het stadje Ben Lomond, California. Zijn jeugd was niet bepaald ideaal met ouders die al op vroege leeftijd scheidden. Ze brachten de dagen door met het verzamelen van oud metaal, dat ze dan weer op rommelmarkten verkochten. Zo knoopten ze de eindjes aan elkaar. Lichtpunt was muziek. Zijn vader was zelf een getalenteerd songwriter en liet Jesse op jonge leeftijd kennis maken met allerlei muzikale helden.

Muziek had hem te pakken, maar drugs en alcohol hadden dat ook. Daarom bracht Jesse minstens net zoveel tijd door in rehab of de gevangenis als op het podium. Tijd voor verandering! Verhalen genoeg om over te schrijven en zingen. En met zijn eerste 50 dollar kocht hij een mooie Fender en stelde een band samen.

Jesse produceerde zijn eigen debuutplaat en daarop vinden we oa Gracie Henrietta, dat klinkt als J. Roddy Walston meets Jerry Lee Lewis meets Chuck Berry. Energiek dus. We love it!

Nieuwe muziek


De kans is groot dat je Roo Panes weleens uit je speakers hebt horen komen. Bijvoorbeeld het liedje Tiger Striped Sky, dat inmiddels de 90 miljoen (!) Spotify-plays aantikt. Dat nummer is alweer uit 2014, en in 2016 verscheen met Paperweights de laatste plaat tot op heden. Maar vorige week was daar ineens weer nieuw werk. My Narrow Road klinkt als, ja als Roo Panes. Dus verwacht iets tussen Ben Howard en Matthew & the Atlas. En over iets meer dan 3 weken verschijnt met Quiet Man een nieuwe plaat. Juist, we tellen de dagen!

Nieuwe muziek

Het leven van een muzikant gaat soms niet over rozen. Je stapt uit bed, hebt een te gek idee voor een track en neemt zo snel als je kunt op als demo. Fijn, dat zit erop. Dan maar door naar de studio om een ‘echte’ versie op te nemen. Maar op de een of andere manier lukt het je niet meer om hetzelfde gevoel op te roepen als tijdens de demo. Je probeert het nog een keer, zonder succes. Dat gebeurde Brad Ellis met liedje Cool. De oplossing? Je laat gewoon de demo mixen en masteren. En zeg nou zelf, dat klinkt toch gewoon hartstikke lekker?

Brad komt trouwens uit Australie en naast features op Triple J wordt hij ook vergeleken met landgenoten als The Whitlams en Paul Kelly.

Nieuwe muziek


If Led Zeppelin and Rick James had a baby.. Zo begint de bio van Fever Feel (4-piece uit Victoria, Canada). 70’s rock met een moderne twist. Na drie nummertjes uit 2014 is dit het eerste echte wapenfeit van de mannen. Een debuutplaat is zelfs al in de maak en zal in het najaar van dit jaar verschijnen. Man, daar hebben we zin in zeg! Somewhere Down The Line zit namelijk al best een tijdje in ons hoofd. Bij jou ook?

Nieuwe muziek

Caleb Kopta komt uit het noordwesten van Pennsylvania. En vandaag is een speciale dag voor Caleb. Vandaag is namelijk debuutsingle Burning House verschenen. We kwamen het liedje tegen en konden niet anders dan het met je delen. Burning House klinkt namelijk energiek, aanstekelijk en heeft best wel wat weg van The Killers, vinden wij.

Nieuwe muziek

Komt-ie aan hoor. De langverwachte eerste langspeelplaat van de Australische band Rolling Blackouts Coastal Fever. Het magistrale nummer An Air Conditioned Man is al de derde track die je kunt beluisteren van het debuutalbum (Hope Downs). Maar deze is speciaal. Deze wil je horen. Vaker. Harder. Nog een keer. Deze wil je horen als je zonder plan in een auto stapt. Deze wil je horen omdat je van gitaren houdt. Deze wil je horen wanneer je denkt aan toen. Omdat je langs het muurtje loopt waar ‘you first kissed her against’. Hoe kun je het vergeten?

Or was it over there?
Did it ever matter in the first place?
Does she still think about it now and then?

Deze wil je horen in een zomerse nacht, op een strand. Deze wil je horen als een vergadering te lang duurt. Deze wil je horen als er langzaam een beetje paniek in je kruipt. Als je je realiseert dat je wat verloren hebt. Deze wil je horen als de bandjes van je racefiets zoeven over het asfalt van een dijk. Deze wil je horen tijdens een festival, als je in het gras ligt. Iemand kriebelt je met een grassprietje. Maar dat is ok. Het is goed zo. Je bent voor even niet die Air Conditioned Man. Je bent koel. Met alles.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=pK2usB-nCwc[/embedyt]

Nieuwe muziek

Net uit: Yonder, het prachtige debuutalbum van de Nederlandse singer/songwriter Sean Christopher. Wellicht heb je al eens van hem gehoord, want z’n liedje ‘A Thousand Hues’ (ook op de plaat), passeerde binnen twee maanden al 1 miljoen streams op Spotify. Het sfeervolle ‘Cherokee’ is de nieuwste single van de inmiddels in Bristol wonende muzikant.

Sean schrijft al sinds z’n veertiende muziek en na z’n studie jazz drums aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag ging hij componeren voor korte films en tv reclames. In 2014 schreef hij ‘Everything’ voor een internationale commercial en ook dat liedje ging over de 1 miljoen streams. Het gaf hem destijds het vertrouwen om een eigen plaat te maken.

Sean verloor zich daarna in het zoeken naar het juiste geluid. “Ik experimenteerde met verschillende instrumenten en effecten en zat urenlang achter mijn computer, op zoek naar het juiste geluid,” vertelt hij in de press release. Die zoektocht leverde hem wel liedjes op, maar geen plaat. Hij miste de onderlinge samenhang tussen de nummers en legde ze daarom maar terug op de plank.

Uiteindelijk waren het de flamenco-gitaren van zijn vader die hem een nieuwe impuls gaven. “Het nostalgische gevoel dat het instrument mij gaf, bepaalde uiteindelijk het geluid van dit album,” vertelt Sean. “Ik besloot mij te beperken tot de gitaar en mijn stem en liet mijn computer bewust uitstaan totdat alle nummers geschreven waren. Terug naar een pure vorm van schrijven heb ik echt als een bevrijding ervaren.”

En dus verscheen er eindelijk met Yonder een plaat, met 12 liedjes over liefde, verlies, angst en woede. Een prachtig debuut.

Nieuwe muziek