Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

The Halo Trees, uit Berlijn, maakt naar eigen zeggen indie rock met een melancholische vibe. En hoe! Op liedje Time And Tide Wait For No Man horen we Editors, Joy Division en Nick Cave. Maar bovenal Matt Berninger. Twee weken geleden verscheen de debuut EP en een langspeler zou zelfs al in de maak zijn.

The Halo Trees is het project van Sascha Blach. In 2016 vond hij dat hij een steady band neer moest zetten, meer dan een project. Waarom? De jaren daarvoor had hij al omzwervingen gemaakt naar metal, prog rock, pop en electronica. Dat was allemaal leuk, maar niet toekomst bestendig. Fijne beslissing, want daaruit volgde The Halo Trees en dit prachtige liedje.

Eenvoudig ging dat trouwens niet. Sascha heeft meer dan twee jaar gewerkt voordat de sound was zoals hij hem wilde hebben. Maar nu is de tijd rijp voor The Halo Trees.

 

Nieuwe muziek

Nieuwste single van het Amerikaanse duo Odesza, te vinden op het afgelopen september verschenen album A Moment Apart. Een succesvolle plaat, het leverde ze onder andere een Grammy nominatie op in de categorie Best Dance/Electronic Album. Over de toffe videoclip (persbericht: “a vibrant journey following three separate women linked through technology, music, and mystery”) vertelt regisseur Nima Nabili Rad:

“My vision for Higher Ground was to create a cinematic atmospheric piece about connection and love with a hypnotic quality to it. For me, the science fiction films of the 80’s like Close Encounters of the Third Kind and Blade Runner, always had light as an organic, living, breathing part of the film. Taking inspiration from that, the video was made with the light not only being part of the visual eye candy but as a central character itself. It was fun being the conductor of a symphony of light for a couple of nights!”

Nieuwe muziek

Het Londense Stereo Honey is zo’n band die we al een tijdje strak in de gaten houden. Juni 2017 debuteerden ze op Gobsmag in het referentiehokje “The Temper Trap vs. U2’s Unforgettable Fire vs. The Communards” en met de conclusie dat ze een veelbelovende start hebben gemaakt. Inmiddels kunnen we stellen dat ze lekker doorgepakt hebben met een paar losse singles, een EP en een optreden op Eurosonic. Nieuwste worp ‘What Makes A Man’ zou weleens hun meest venijnigste tot nu toe kunnen zijn: “They said you could move a mountain/ Little mustard seed/ Now you’re weighed and you’ve been counted/ You don’t mean that much to me.” Bam.

Nieuwe muziek

‘Alles gaat kapot,’ zei Dirk, onze cynische systeembeheerder. ‘En als het niet kapot is, volstaat opnieuw opstarten, meestal.’ Maar wij, romantici, weten dat het zo niet werkt. In het leven. In de liefde. Say It van Sama Dams gaat over een mislukte relatie en over het omgaan met de pijn en eenzaamheid als control-alt-delete niet meer werkt. Het nummer is donker als Dirk zijn gemoedstoestand. Het nummer is wanhopig als Dirk soms kan zijn.

Sam Adams (ja, Sama Dams, Sam Adams) klinkt getormenteerd. Maar uiteindelijk gaat het in Say It vooral om ‘being more honest about what we’re thinking and feeling.’ Want: ‘You don’t acknowledge it exists, and so by letting a small problem go, you allow it to grow.’ Dat zal onze Dirk niet zo snel gebeuren, denken wij.

Het is niet dat Sama Adams (Portland, Amerika) een nieuw bandje is. Het aankomende album is alweer het vierde sinds 2011. Maar een nummer als Say It was nog niet gemaakt. Ja, wij houden van orgel. Wij houden van strak drumwerk. Wij houden van het zwarte randje van verdriet. Wij houden een beetje van dingen die kapot gaan. Meer dan Dirk. Maar van hem houden we ook.

Nieuwe muziek

Ze worden een van Manhattans best bewaarde geheimen genoemd: Fort Vine. Onlangs verscheen met Stay Magical hun tweede album. En dat is een pareltje, die ons vooral doet denken aan het geluid van Local Natives. Zelf gaan ze iets verder: “Imagine if Fleetwood Mac, Fleet Foxes, and The Beach Boys sat around a campfire and had a deep conversation about life.” Kortom: van Indie-Rock naar Folk-Pop.

Fort Vine is niet alleen hun bandnaam, maar ook de naam van hun “fort”, in een boom, op een bijna niet te vinden stukje land. Destijds gebouwd door frontman Trevor Tunison en frontvrouw Nyna Nelson. Ze hingen er vaak rond, ook met drummer Luke Markham en bassist Kenny Johnson. Daar, in hun verborgen fort, werd de basis gelegd voor de band.

Live schijnt de band te overtuigen met “positive energy, radiating through dancing crowds and lingering in the hearts of all who hear them”. Of zoals Feedbands.com het omschrijft: “A fully cohesive alt-art rock project.” Dat moeten wij allemaal nog zien (wie haalt ze naar Nederland?), maar nieuwe plaat Stay Magical heeft ons in ieder geval al wel overtuigd.

Nieuwe muziek

Dat Alex Lindner een held was, dat wist je al. Onder de naam van Flood for the Famine schitterde hij namelijk al met 2 liedjes op Gobsmag: Up In Smoke en recentelijk Nine in the Morning. Alex blijkt echter ook te kunnen produceren. Dat deed hij onder andere voor zijn vrienden van The Modern World. Hun liedje When You Are Mine klinkt dan ook meer dan prima. Een soulvolle bedoeling die liefhebbers van D/troit, St. Paul & the Broken Bones en Daptone wel gaan waarderen. Hoera voor blazers!

Nieuwe muziek


Afkomstig van hun eind maart verschenen album Vessel, die je overigens (nog?) niet in Spotify kan vinden, maar wel via het Youtube-kanaal van hun nieuwe label Subpop (o heerlijk, al die digitale strategieën). Hoe dan ook, ‘Jesse’ gaat over “adult disillusionment and early-20s dreaminess”, zoals Pitchfork al eerder prima verwoordde. Fijne single, fijne plaat.

Nieuwe muziek

Zelf omschrijven ze het op hun Facebookpagina in één zinnetje: Ohio boys making beautiful noise. Wie? De Amerikaanse band CAAMP. Ze hebben met Boys (Side A) net een heel fijn EP’tje uit.

Het begon allemaal toen jeugdvrienden Evan Westfall en Taylor Meier in 2012 samen muziek gingen maken: Evan op de banjo en Taylor op gitaar en zang. Drie jaar later resulteerde dat in het “powerduo” CAAMP, dat volgens een bio’tje op hun website bekend staat om hun “heartfelt sound, and authentic live shows that leave their loyal crowds with hearts pounding”. Ja, dat is ronkend geschreven.

Het zes nummers tellende Boys (Side A) is de nieuwste worp van het duo, dat overigens vaak aangevuld wordt met Matt Vinson op bas. Die “heartfelt sound” zit ‘m met name in de bitterzoete-maar-met-een-randje vocals van Taylor. Je kunt niet anders dan denken aan Ray LaMontagne. Nog fijner wordt het, zoals halverwege in prijsnummer Going To The Country, wanneer hij nog meer aanzet. Dan grijpt-ie je en laat hij niet meer los. Die ietwat belegen banjo vergeef je ze dan meteen.

Nieuwe muziek