The Neighbors, een 5-koppige band uit Boston maakt met Happiness and You precies waar we deze ochtend zin in hadden. St. Paul and the Broken Bones-achtige soul, en met een beetje verbeelding zou je ook Samuel Herring (Future Islands) er op kunnen zien dansen. Wil je meer, dan staan er nog 2 extra nummers op de EP Happiness and You EP. Gaat dat luisteren!
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Bands uit Spanje komen ineens in rap tempo langs. Althans, bij ons. Zo waren daar laatst The Prussians, Hinds en Gizmo Varillas, nu tippen we je Not My Circus. Liedje One From The Lung kent twee gezichten, min of meer. In de eerste anderhalve minuut horen we RHODES / The Mispers achtige vocals. Het restant bestaat dan weer uit vrouwelijke inbreng. Het geheel maakt trouwens ook best een Fleet Foxes-achtige indruk op ons. Maar goed, luister naar One From The Lung en zet bij goedkeuring 25 mei in je agenda, want dan verschijnt debuut EP Not My Circus.
De punkige knaller afkomstig van het titeloze debuutalbum waarmee het vanuit Londen opererende trio (dat ooit begonnen was als een fake girl band) langzaam een kleine sensatie aan het worden is. Er is veel liefde van The Guardian (“Their sound is upbeat, catchy and fuelled by an undercarriage of righteous rage”) en vanuit de industrie (support tours met The Kills, Sleigh Bells en The Vaccines). Ja, dat gaat wel goed komen.
Je zal maar callcenter medewerker zijn. No offence. Wij toetsenbordhelden praten nu eenmaal liever niet met vreemden. Spike Vincent (uit Sydney, Australië) waarschijnlijk ook niet; hij liet auto-dial en een bandje zijn werk doen en schreef ondertussen Lie In The Dust. Dat is een repetitieve stamper, zó aanstekelijk dat de zwarte tekst bijna bitterzoet wordt.
Dus het is opzwepend, rauw en doordrenkt in adrenaline. Yeah, zegt dan ons testosteron. Maar die woorden. En waar ze over gaan. Want het gaat over de angst om dood te gaan (zonder iets te hebben bereikt, zonder een liefde te hebben gevonden, zonder dromen te hebben waargemaakt) én over de wens om dood te gaan als je je alleen, verloren en depressief voelt. Ja, Spike had een gebroken hart toen hij dit schreef. Spike schreef het van zich af.
‘All I had was my records, a mattress and a pile of dust in the corner. Brushed aside, abject, unwanted (…) I wanted to become dust, or as it came to be, Lie In The Dust.’
Anderhalf jaar geleden ontving Charley Crockett al een 8.0 van ons, voor liedje Silver Dagger. Noemden we een moderne mix tussen Aloe Blacc, Bill Wither en Leon Bridges. Op nieuwe track Lil’ Girl’s Name blijft hij in die soulsferen, maar dit keer is ook wat meer retro. We horen James Hunter en Sam Cooke. En needless to say, dat is dus heerlijk. Op 20 april verschijnt het album Lonesome As A Shadow op prachtlabel Thirty Tigers. Nog heel even geduld dus…
Eind deze maand verschijnt met Bury Your Dead dan eindelijk het debuutalbum van Mom & Bear. Eindelijk, want het schijfje zat al ruim 6 jaar in de pijplijn van de Deense band. Gloednieuwe single ‘My Will To End You’ laat horen dat het wachten wordt beloond.
Grote man achter Mom & Bear is Jens Rahbek Johansen. In de kelder van z’n huis schrijft en neemt hij alles op. Ruim 20 jaar maakt hij al muziek en het Mom & Bear project is er eentje van vallen en opstaan. Meer dan eens heeft hij het terzijde geschoven, om het later toch maar weer op te pakken. In de afgelopen zes jaar passeerde diverse producers en kwamen enkele liedjes op EP’tjes uit de kelder naar de boven. Maar echt tevreden was hij nooit. Op Bury Your Dead horen we voor het eerst hoe Jens het echt bedoelt met Mom & Bear.
En hoe klinkt dat dan? Zoals de albumcover en songtitels doen vermoeden (we lezen oa de woorden dead, killer, the reaper en daggers), prefereert Jens een donkere sound. Darkwave, zoals je wilt. Wie verder luistert hoort wel een positieve boodschap: begraaf je donkere gevoelens, verstop je slechte gewoontes en durf vooral vooruit te kijken.
Een plaat die na elke luisterbeurt verder onder je huid gaat zitten. Blijft er één vraag over: wie haalt ze Nederland?
Bekend met Big Thief? Neem nou hun plaat Capacity: Heeeeerlijk. Buck Meek speelt gitaar erop en neemt de backing vocals voor zijn rekening. Tof is ook zijn solowerk, en dat met name liedje Cannonball. Debuutplaat Buck Meek staat op het punt van verschijnen (18 mei) en tot die tijd draaien wij het laid-back Cannonball gewoon nog een keertje. Doet ons denken aan Houndmouth (hoe zou het daarmee zijn?)
Nieuwe aanvullingen: Wall Of Ice, Everything Everything, Sunflower Bean, Palace Winter, Bryde, Statue, Damien Jurado en Hinds.
Elke week vullen we ‘m opnieuw, van maandag t/m zaterdag: onze playlist “This Weeks Best New Music”. Daarna verhuizen ze naar onze “2018 – New Music by Gobsmag” playlist.