Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Het heerlijke zelfmedelijden van Kane Strang (7.7)
Gepubliceerd 18/05/2017 door

Het heerlijke zelfmedelijden van Kane Strang (7.7)

Kane Strang komt uit Nieuw-Zeeland en debuteerde in 2016 met prima plaat Blue Cheese. Zo prima, dat de volgend maand verschijnende opvolger (Two Hearts and No Brain) bij het Amerikaanse kwaliteitslabel Dead Oceans verschijnt.

Op die nieuwe plaat vind je het My Smile Is Extinct, een liedje om grijs te draaien. Althans, dat hebben wij gedaan. Het liedje is catchy en lekker uptempo. Maar het is vooral de tekst die ons elke keer doet grijnzen. Neem bijvoorbeeld het refrein, dat zo heerlijk vol zelfmedelijden zit dat het van The Smiths had kunnen zijn:

I said kill me now, I want to die
I heard there’s a chance at an afterlife
I might not get let in
But at least I won’t be living

En daarbij fijne zinnetjes als “Then she reached across and grabbed my hand/ I don’t like when they do that, it’s always part of the plan”. Ja, dan heb je ons hoor.


Nieuwe muziek

Courtney Barnett Kane Strang Pixies

Onvoorwaardelijke liefde voor Nick Mulvey (8.0)
Gepubliceerd 17/05/2017 door

Onvoorwaardelijke liefde voor Nick Mulvey (8.0)

Drie jaar geleden debuteerde de Britse singer/songwriter Nick Mulvey op Gobsmag met het heerlijke liedje Cucurucu. Een paar maanden later kwam z’n debuutplaat First Mind uit. Een plaat die we nog regelmatig draaien, zeker als het weer wat warmer wordt en loom hangen met een koud biertje de way to go is. Goed nieuws dan ook dat een nieuwe plaat onderweg is.

Hoe dat nieuwe album gaat heten? En wanneer verschijnt-ie? Daarover tasten wij helaas nog in het duister. Wat we wel weten: Unconditional is de eerste single, die ging gisteren in première bij BBC radio 1 (“Hottest record’) en de videclip is gemaakt door Bastian Glaessner, die ook regelmatig met Björk samenwerkt.

Stukje achtergrond voor de nieuwkomers: Nick Mulvey zat voorheen in Portico Quatret, een band die in 2008 met Knee-deep In The North Sea genomineerd was voor de prestigieuze Mercury Music Prize, waar uiteindelijk Elbow mee naar huis ging. In 2015 verscheen z’n heel goed ontvangen debuutplaat First Mind, die -jawel- ook genomineerd werd voor de Mercury Prize.

U bent weer bij. Proost.

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

Nick Mulvey

We krijgen Low Island niet meer uit ons hoofd (8.0)
Gepubliceerd 16/05/2017 door

We krijgen Low Island niet meer uit ons hoofd (8.0)

Low Island gooide hoge ogen met EP’tje Just About Somewhere. Meer en meer plays, features in playlists op Spotify en lof van blogs als The Line of Best Fit. Jamie, Carlos en Jacob hebben een achtergrond in dance. En dat is van tijd tot tijd best te horen. Zeker op hun vorige EP kwamen de beats meestal uit een computer. Hoe anders is dat op nieuwste liedje Rest Your Head. Een ingetogen parel, in de lijn van Elbow en Crying Boys Cafe.

Het tweede liedje van de nieuwe EP, Holding It Down klinkt dat weer veel grootser (en dus elektronischer). Ook te gek, maar op dit moment heeft Rest Your Head net een streekje voor bij ons. We zitten klaarblijkelijk in onze Elbow-fase.


Nieuwe muziek

Low Island

Leven zoals Welles (7.7)
Gepubliceerd 15/05/2017 door

Leven zoals Welles (7.7)

Welles is de band achter Jehsea Wells. Jehsea komt uit Arkansas en werd al op jonge leeftijd beet genomen door mannen als Kurt Cobain, John Lennon en Bob Dylan. Hij kent zijn klassiekers dus. Zonder EP op zak maakte hij dit jaar al furore op SXSW en gewapend met EP Codeine zullen ze ook nog Governors Ball en Bonnaroo aandoen. Hij gaat dus lekkerrr.

Een van de redenen dat het lekker gaat is het liedje Life Like Mine. We horen haast Beatlesque vocalen, een prog-rock deuntje en beetje MGMT.

De track gaat over zijn verhuizing van een dorpje in Arkansas naar de grote muziekstad die Nashville is. “I wrote this when I first got to Tennessee and felt all the little memories from home slipping, said Wells. “I felt I needed to chronicle them in some way. It was the first thing I recorded in my new room.”


Nieuwe muziek

Welles

The Cubical bijt en bezweert nog altijd (7.9)
Gepubliceerd 12/05/2017 door

The Cubical bijt en bezweert nog altijd (7.9)

Ken je de bovenzaal van Luxor Live in Arnhem? Is mooi hoor. Een beetje als een paleiselijk vertrek. Niet zo groot, maar met van die tierlantijntjes en zo. Het toilet zit achter een geheime deur. Dat moet je wel even op tijd weten. Afijn. Daar zagen wij dus The Cubical optreden toen onze buurman onze buurman nog was. Zes jaar geleden. Het was niet druk, maar wel heel intens. De rauwe stem van Dan Wilson scheurde 90 minuten door de ruimte. Dan zong voor niets en niemand. Dan zong voor iedereen.

En dat doet hij wéér, op Blood Moon, het nieuwe album van The Cubical. ‘Garage, blues, rock en psychedelica’, zegt de Nederlandse boeker. En daar is geen woord aan gelogen. De band uit Liverpool bijt en bezweert. Het is donker, dreigend en vies. Geen wonder dat de The Cubical al eens op Zwarte Cross en Kliko Fest stond. All Ain’t Well stampt misschien nog wel het minst. Maar het is de perfecte opmaat voor wat daarna gaat komen op Blood Moon.

MOJO (het magazine) zei ooit; ‘If the world were a better place, The Cubical would have number 1 hits all the way.’ Maar daar doet Dan het helemaal niet voor. Die spuugt het uit, ook voor niets en niemand.


Nieuwe muziek

The Cubical

Los Colognes strooit met broodkruimels (7.7)
Gepubliceerd 11/05/2017 door

Los Colognes strooit met broodkruimels (7.7)

Los Colognes opereert vanuit Nashville en steekt hun invloeden / inspiraties niet onder stoelen of banken: Chess Records, Mose Allison, JJ Cale, Bob Dylan, The Grateful Dead, Dire Straits en Los Lobos. Op prima liedje ‘Sneakin’ Breadcrumbs’ horen we ook nog Fleetwood Mac.

Het liedje is afkomstig van nieuwe plaat The Wave, hun derde sinds het debuut in 2013. Het album gaat over “archetypes and about the everyday”. Wat dat dan is? Ga er maar even voor zitten:

There are allusions to the Great Flood, to Plato’s Cave, to Poe, to the hero’s quest so iconically defined by Joseph Campbell. There are recurring metaphors about the water, about the vastness of the ocean and the delicate balance between riding the wave and being pulled under. There is struggle, there is dread, there is hope, there is ultimately the knowledge only gained by a journey. It’s an album about attempting to gain acceptance with the flow of adulthood, life in the music business, the changing awareness that only time and maturity can hand to someone.

De sound van Los Colognes is warm, denk mid-’70s California pop. Het zijn liedjes waarmee je eigenlijk niemand voor de schenen kan trappen. Kun je veilig noemen, maar ook, zoals met ‘Sneaking Breadcrumbs’, gewoon heerlijke niks aan de hand muziek om te bij weg te dromen over die aankomende zomervakantie.


Nieuwe muziek

Los Colognes

Gold Star lokt je naar binnen (7.7)
Gepubliceerd 10/05/2017 door

Gold Star lokt je naar binnen (7.7)

Achter de naam Gold Star gaat Marlon Rabenreither schuil, een singer/songwriter uit Los Angeles. Op z’n tweede langspeler, het net verschenen Big Blue, klinkt hij beter dan ooit.

Big Blue is een autobiografische plaat, beïnvloed door het werk van schrijvers als Fante, Baldwin en Chandler en muzikanten als Neil Young, Leonard Cohen, Wilco en Elliott Smith. En zoals de promo-machine achter Gold Star al stelt: You’d think it was one of those lost classics, but really it’s just a long letter from a young singer/songwriter both weary and wise beyond his years.

Come With Me is de albumopener en vanaf het allereerste getrommel denk je meteen aan een bekend nummer: Heart Of Gold van Neil Young. Ja, ook de gitaarmelodie doet dat belletje rinkelen. En hey, een mondharmonica. Maar toch, daarna krijgt het iets eigens. Ook omdat het natuurlijk geen akoestische gitaren zijn. Een orgeltje komt er ook bij. En een slide-gitaar. Goede stem, beetje bijtend wordt het. Guitar-noir Americana noemen ze het. Fijn wel.


Nieuwe muziek

Gold Star

Het is dinsdagochtend voor Cale Hawkins (7.7)
Gepubliceerd 09/05/2017 door

Het is dinsdagochtend voor Cale Hawkins (7.7)

Cale Hawkins komt uit Brooklyn, NYC. En het was daar dat hij zich opsloot in een kleine kamer, zonder ramen, en de track 2:30 Tuesday opnam. En voordat hij dat deed heeft hij duidelijk veel (en goed!) naar Sufjan Stevens geluisterd. Geen verwijt, maar een enorm compliment.

Het muzikale verhaal van Cale Hawkins gaat terug naar de tijd dat hij 3 jaar oud was. Hij dacht toen oprecht dat hij Paul McCartney was en stelde zich aan iedereen voor als Paul. Die fase duurde een paar jaar lang (hebben we die fase allemaal niet gehad?) tot hij realiseerde dat hij toch echt Cale Hawkins was. Dan maar proberen om zoveel mogelijk op sir Paul te lijken. En wat doe je dan? Juist, dan ga je gitaar spelen.

Maar Cale heeft zich door meer laten beïnvloeden. Een paar jaar later speelden als zijn vriendjes ineens piano, dus leerde hij dat ook. En op 11-jarige leeftijd zorgde Jaco Pastorius ervoor dat hij ook maar de basgitaar oppakte. Een muzikaal talent dus. Dat op 19-jarige leeftijd summa cum laude afstudeerde aan Berklee College of Music.

Dan heeft het stiekem nog een tijd geduurd voor hij zijn eigen tracks de wereld instuurde. Maar 2:30 Tuesday smaakt wat ons betreft naar meer!


Nieuwe muziek

Cale Hawkins