Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Achter de naam Gold Star gaat Marlon Rabenreither schuil, een singer/songwriter uit Los Angeles. Op z’n tweede langspeler, het net verschenen Big Blue, klinkt hij beter dan ooit.

Big Blue is een autobiografische plaat, beïnvloed door het werk van schrijvers als Fante, Baldwin en Chandler en muzikanten als Neil Young, Leonard Cohen, Wilco en Elliott Smith. En zoals de promo-machine achter Gold Star al stelt: You’d think it was one of those lost classics, but really it’s just a long letter from a young singer/songwriter both weary and wise beyond his years.

Come With Me is de albumopener en vanaf het allereerste getrommel denk je meteen aan een bekend nummer: Heart Of Gold van Neil Young. Ja, ook de gitaarmelodie doet dat belletje rinkelen. En hey, een mondharmonica. Maar toch, daarna krijgt het iets eigens. Ook omdat het natuurlijk geen akoestische gitaren zijn. Een orgeltje komt er ook bij. En een slide-gitaar. Goede stem, beetje bijtend wordt het. Guitar-noir Americana noemen ze het. Fijn wel.


Nieuwe muziek

Cale Hawkins komt uit Brooklyn, NYC. En het was daar dat hij zich opsloot in een kleine kamer, zonder ramen, en de track 2:30 Tuesday opnam. En voordat hij dat deed heeft hij duidelijk veel (en goed!) naar Sufjan Stevens geluisterd. Geen verwijt, maar een enorm compliment.

Het muzikale verhaal van Cale Hawkins gaat terug naar de tijd dat hij 3 jaar oud was. Hij dacht toen oprecht dat hij Paul McCartney was en stelde zich aan iedereen voor als Paul. Die fase duurde een paar jaar lang (hebben we die fase allemaal niet gehad?) tot hij realiseerde dat hij toch echt Cale Hawkins was. Dan maar proberen om zoveel mogelijk op sir Paul te lijken. En wat doe je dan? Juist, dan ga je gitaar spelen.

Maar Cale heeft zich door meer laten beïnvloeden. Een paar jaar later speelden als zijn vriendjes ineens piano, dus leerde hij dat ook. En op 11-jarige leeftijd zorgde Jaco Pastorius ervoor dat hij ook maar de basgitaar oppakte. Een muzikaal talent dus. Dat op 19-jarige leeftijd summa cum laude afstudeerde aan Berklee College of Music.

Dan heeft het stiekem nog een tijd geduurd voor hij zijn eigen tracks de wereld instuurde. Maar 2:30 Tuesday smaakt wat ons betreft naar meer!


Nieuwe muziek

Canada is een soort België. Dat wil zeggen: als muziek er vandaan komt, dan is het bijna per definitie goed. De mannen van Goodwood Atoms bevestigen deze theorie met hun meer dan prima liedje Into The Bay. Wat ons betreft een mooie mix tussen Alt-J en Half Moon Run (niet geheel toevallig ook Canadezen).

Eind deze week verschijnt er een nieuw EP’tje. Op die EP in ieder geval het liedje Into The Bay. Daarnaast vinden we er samenwerken met some of Vancouver’s finest. Waaronder Nygel Asselin (Half Moon Run), Shawn Cole (You Say Party!) en Jon Anderson (Said the Whale). Dus ja, veelbelovend is het wel allemaal.


Nieuwe muziek

Het is die stem van Dylan. Die vibrato. Niet dat ie Mariah Carey-achtig is, gelukkig niet. Het is niet ‘het periodiek variëren van de hoogte van een toon’. Het is gewoon trillend. Lekker zenuwachtig en gejaagd. Urgent, of zo. Daarom schrijven we alsnog over The Pelican Theme van zijn band Imaginary People. En omdat het nieuwe album met deze kneiter net verschenen is natuurlijk.

Dat album wordt door de New Yorker fijntjes omschreven als ‘notities van wraak’. Wraak waarop vertelt hij niet, maar het was in ieder geval een persoonlijke en tragische gebeurtenis. De angst en frustratie daarover hoor je ook terug in The Pelican Theme. Dylan beeft, de muziek beeft en er is geen tijd te verliezen. Mogen we je ook wijzen op die subtiele, doch distinctieve synths die wij erg jaren ’80 vinden?

Opgenomen in een schuur, upstate, met een drum kit in een silo en onder leiding van Kevin McMahon (ook Swans en Real Estate). Do we need to say more?


Nieuwe muziek

Een jaartje geleden debuteerde Trevor Sensor op Gobsmag met prima liedje Texas Girls and Jesus Christ van z’n debuut EP. Een maand of dertien verder en de eerste langspeler dient zich aan: Andy Warhol’s Dream. Huidige single High Beams is zó belachelijk fijn, dat we ‘m minimaal 4x achter elkaar draaien per dag.

Niet te missen: De Stem. Zo’n eentje met een rafeltje. Schor en schurend. Had er eentje van een Muppet kunnen zijn (doe maar eens je ogen dicht). Maar fuck, die ruwe randjes maken het onweerstaanbaar. Luisteren zul je.

Daarna valt je op: de piano. Dit ligt zo heerlijk in de mix. Een beetje achterin, maar toch genoeg hoorbaar om hoopvol te klinken. Tot de laatste 30 seconden. De gitaren zijn er klaar mee zijn en de pianist blaast samen met De Stem het liedje uit: “O brother, I’m tired. No, I don’t want to do this anymore.”

En nog een keer draaien.

Het kan niet anders dan dat ‘High Beams’ het prijsnummer van Andy Warhol’s Dream is. Al hoewel, eerder voorproefje ‘The Money Gets Bigger’ is óók goed en fascinerend. Het anthem-achtige refrein “I’m gonna be someone tonight” heeft een soort van metal-gitaren-laag op de achtergrond en tegelijkertijd een heel koor waardoor het zowel angstaanjagend als euforisch klinkt en je inderdaad gaat geloven dat je vanavond verdomme iemand bent om rekening mee te houden. I’M GONNA BE SOMEONE TONIGHT. Nou ja, op z’n minst vanavond.

Vakwerk dus. Trevor kreeg hulp van interessante personen: Jonathan Rado (aka Foxygen), Richard Swift (The Shins, Damien Jurado) en Brandon Darner (Imagine Dragons). De rhythm sectie? Dat zijn Julien Ehrlich en bassist Max Kakacek. Inderdaad, het duo dat eerder Smith Westerns vormde en vorig jaar als Whitney met Light Upon The Lake één van de mooiste platen van het jaar heeft gemaakt.

Goed, tijd om High Beams weer 4x achter elkaar te draaien.


Nieuwe muziek

Toch even kijken onder het tabje ‘info’ op de hun Facebookpagina. Jawel, bij het kopje platenmaatschappij staat ‘unsigned’. Dus mocht u ambities hebben op dat vlak lees dan zeker even mee met de volgende zin: de band Riscas uit Birmingham heeft met liedje ‘Panic Like Tom‘ een verdomd lekker eerste wapenfeit de wereld ingeschoten.

Ze komen net kijken, deze vier gasten. Veelbelovende start is er dus al met deze eerste single, die reeds airplay heeft gekregen op BBC Radio 1. Bleef het niet bij, Riscas werd ook benoemd tot BBC Radio 1’s Introducing Artist of the week, afgelopen maart. In dezelfde maand steeg ‘Panic Like Tom’ overigens ook naar plekje 4 in de Spotify Viral 50 (maar we weten niet zo goed wat daar de waarde van is).

Afijn, is er meer te melden? Nee, niet echt. Is dat erg? Nope, draaien die handel.


Nieuwe muziek

Jordan Mackampa werd geboren in Congo en woont tegenwoordig in Coventry, UK. Dat zal best een overgang geweest zijn. Met nog maar een paar nummers op zak mag Jordan nu al lovende kritieken op zijn CV zetten, zoals: “As delicate as it is powerful and inspiring” (The Line of Best Fit) en “Eternally smooth… Jordan Mackampa has an old soul and an enlightened voice” (The 405). Zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Op 15 mei verschijnt er met Tales From the Broken een nieuwe EP, en daarop staat de track Battlecry. We horen gospel, soul, blues. Als een fijne mix tussen Willis Earl Beal, Michael Kiwanuka en Marc O’Reilly. Oh, en een beetje Fink.

The Sound of 2017?


Nieuwe muziek

Bijna drie jaar geleden waren we onder de indruk van Novo Amor. Liedje ‘Holland’ scoorde een dikke 8. En onder de indruk, dat zijn we eigenlijk nog steeds. Zeker toen vorige week het nieuwe liedje Carry You in onze inbox zat. En ja, we vinden nog steeds dat Novo Amor een must-listen is voor liefhebbers van Bon Iver en James Vincent McMorrow.

En de link met James Vincent McMorrow komt niet uit de lucht vallen. De heren delen namelijk hetzelfde label, Believe Recordings. Met daarnaast nog o.a. Alela Diane, Ciaran Lavery en Public Service Broadcasting. We kijken nu al uit naar de eerste langspeler, Bathing Beach, te verschijnen op 26 mei.

Oh, vorige maand stond Novo Amor trouwens in Nederland (o.a. Merleyn). Hebben we even gemist, waarvoor onze oprechte excuses.

 

Nieuwe muziek