Hier bij Gobsmag houden we de Letse band Carnival Youth al een tijd goed in de gaten. In december 2014 debuteerden ze op de website en nog maar een paar maanden geleden schreven we enthousiast over nieuwe plaat Propeller. Dus toen de EBBA (én Public Choice Award) winnaar van 2016 vroeg of wij de Nederlandse primeur voor videoclip Seagulls on Bicycles willen verzorgen, was dat een no-brainer.
In 2012 werd het Belgische Sleepers’ Reign tweede in de prestigieuze bandwedstrijd Humo’s Rock Rally. Dat is op zich al reden voor een feestje, maar het werd nog leuker toen de band uit Herentals werd uitgeroepen tot de winnaar van de publieksprijs. Nu, vier jaar later, is er met King Into Delight een fijn debuutalbum, dat volgens het persbericht te omschrijven valt als “ongrijpbare indie-electro met een experimenteel randje”.
Voor die plaat liet Sleepers’ Reign weinig aan het toeval over. Zo werd een samenwerking aangegaan met producer Justin Gerrish, die al eerder facturen mocht sturen naar Vampire Weekend, Weezer en The Strokes. Nog meer wapenfeiten van Sleepers’ Reign? Jazeker, de band speelde dit jaar al op SXSW en Pukkelpop.
Na eerste single ‘9000 Years’ is het nu de beurt aan het even aanstekelijke ‘Nuka. De videoclip is een bedankje naar de fans, die voorbij komen met hun Facebookprofielfoto.
Hier op Gosbmag HQ zijn we al tijden fan van Sean -die stem!- Rowe. Twee jaar geleden schreven we reikhalzend over de toen aankomende nieuwe plaat Madman. Is nog steeds een favoriete plaat van ons. Goed nieuws dan ook dat er een nieuw EP’tje is: All We Can Do.
Aan Noisey vertelt Rowe dat ze de EP (gefinancierd middels een Kickstarter-campagne) deels hebben opgenomen in een voormalige prothese fabriek. En waarom ook niet. Het vijf liedjes tellende plaatje bevat ook twee covers: A Girl Like You (van Edwyn Collins) en Bird On The Wire (van Leonard Cohen). Daarover vertelt Sean:
The two live cover tracks were recorded right across the street on the sticky floor of the one and only Ale House. And throughout those cold January sessions, Neil Young’s record “Tonight’s the Night” was playing in the back of my mind.
Dus, als je wat verkoeling zoekt…
Wij hebben wel wat met Scandinavië. Niet als vakantieland (zal best mooi zijn, maar we zijn er nog nooit geweest). Wel als muziekland. En in die categorie vandaag Christian Kjellvander. Uit Zweden. Op zijn naam staan inmiddels zes albums. We kennen ze niet allemaal, want hé, er is zoveel goede en nieuwe muziek. Maar The Pitcher uit 2013 is een pareltje. En vanaf 14 oktober is er plaat nummer 6: A Village: Natural Light.
Nog even wachten dus, maar gelukkig is er al wel het nummer Midsummer (Red Dance). Houd je van Richard Buckner, Scandinavische sferen en wellicht ook wel een beetje Guy Garvey (Elbow), dan zit je goed. Althans, dat denken we.
En dan nu: muziek!
Mick Flannery heeft het hart op de tong. Zo begonnen tweeënhalf jaar geleden onze scorebordpost van Mick Flannery. Get What You Give kreeg toen een 8. Waarom? Omdat we al jaren enorme fan zijn van deze norse, whiskey-drinkende Ierse troubadour. “Het minder bekende (maar niet minder getalenteerde!) broertje van James Vincent McMorrow en Glen Hansard”, schreven we toen.
Zijn tot op heden vier uitgebrachte langspelers staan vol met prachtige, rauwe liedjes. Weinig upsmuck. Veel piano en nog meer whiskey. Zo horen we het graag. We waren vorige week dan ook wat verrast toen we nieuwe single I Own You ontvingen. Ja, nog steeds die diepe stem. Maar ook wat meer gitaren. We willen er haast op dansen (en we zeggen haast, want in principe dansen wij niet). Wellicht een gevolg van een platencontract bij Universal? Anyway, het is even wennen maar nog steeds enorm lekker!
Laten we weer eens ons vizier richten op Australiê en ditmaal inzoomen op rising star Julia Jacklin. 7 oktober komt haar debuutalbum Don’t Let The Kids Win uit en afgaande op de liedjes die reeds online staan, gaat dat – in vaktermen – een kneiter van een knoeperd worden. Nieuwste voorproefje Coming Of Age zit deze dagen op Gobsmag HQ vast in de repeatmodus.
Als je wat tijd over hebt, moet je even de bio lezen op haar website. Die is fijn geschreven (net als haar songteksten) met aansprekende anekdotes. Zo was het Britney Spears die er voor zorgde dat de 10 jarige Julia zangles nam:
By the time Britney was 12 she’d achieved a lot. I remember thinking, ‘Shit, what have I done with my life? I haven’t achieved anything.’ So I was like, ‘Mum, as soon as we get home from this holiday I need to go to singing lessons.
Veertien jaar later is Julia dus geen popprinsesje geworden, maar is ze een nieuwe indie darling. Debuutplaat Don’t Let The Kids Win leek een “heartbreak record” te gaan worden, maar dat pakte uiteindelijk toch anders uit. Ze vertelt:
In hindsight I see it’s about hitting 24 and thinking, ‘What the fuck am I doing?’ I was feeling very nostalgic for my youth. When I was growing up I was so ambitious: I’m going to be this amazing social worker, save the world, a great musician, fit, an amazing writer. Then you get to mid-20s and you realise you have to focus on one thing. Even if it doesn’t pay-off, or you feel embarrassed at family occasions because you’re the poor musician still, that’s the decision I made.
En dan snap je ook meteen waar topliedje Coming Of Age vandaan komt. Goeie zin ook: “I didn’t see it coming, my coming of age.”
Best grappig: Karl Blau maakt al platen sinds 1997, maar z’n nieuwste worp draagt doodleuk de naam Introducing Karl Blau. Wat wel weer klopt: het is voor ons een introductie. Dan ook grappig: hij wordt door veel muzikanten geroemd om z’n songwriting skills en wij “ontdekken” hem nu met een plaat die vol staat met covers.
Afijn, het liedje Fallin’ Rain was het die ons uiteindelijk naar Karl Blau bracht. Een cover dus, het origineel van Link Wray, uitgebracht in 1971. Lazen we in een mooi artikel op The Line Of Best Fit. Wat producer Tucker Martine (gewerkt voor oa My Morning Jacket en The Decemberists) zegt is ook mooi:
I was transfixed by Karl’s voice and completely absorbed by the world of sound he had created. I felt like I had been shown one of the great hidden treasures of music.
Een verborgen schat, zo voelt het ook een beetje voor ons en ondanks het prachtige weer duiken we alsnog in de volledige discografie van Karl Blau.
Van Baueresque tot Metropole Orkest. En toen was Berend Dubbe wel een beetje klaar met dat muzikant zijn. Niet helemaal hoor; hij schreef nog soundtracks en waande zich even Frank Sinatra en een Beach Boy. Maar het merendeel hoorde zijn stem enkel nog op Net5. Bauer zweeg een jaar of 10.
Nu is daar The Alchemist, een prachtige voorproef van het nieuwe album Eyes Fully Open dat in oktober zal verschijnen. Daar werkte hij 8 jaar aan, zonder druk, helemaal alleen. Soms elke dag, soms maanden niet. En toen, na 14 nummers, waren er nog steeds anderen nodig om Berend te zeggen dat hij die plaat eens uit moest brengen.
The Alchemist geeft blijk van Berend zijn voorliefde voor filmmuziek en is serieuzer dan Bauer ooit is geweest (op een frivole bridge na). Geen tekstuele rookgordijnen meer; het gaat over de wijze lessen van een vader voor zijn zoon. Dat komt neer op ‘stel dingen niet teveel uit’. Maar je mag er gerust heel lang over doen. Dat werkte bij Berend ook.
