Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Uit Southsea, Engeland, komt het pompende geluid van Kassasin Street. Na een paar veelbelovende singles is er met Radio Silence net een EP’tje uit. Opener Yeah It’s On laat horen dat het inderdaad nu echt gaat gebeuren.

Wij kwamen de boys vorig jaar voor het eerst tegen. Dat was dankzij hun tweede single, de kneiter Centre Straight Atom. Al luisterend kwamen er al gauw twee bands als vergelijkingsmateriaal in ons hoofd: het inmiddels wereldberoemde Kasabian en het nooit echt buiten Engeland doorgebroken The Music (check deze classic van ze). En nu je het zegt, Black Rebel Motorcycle Club horen we er ook wel in terug. Die lijn zet zich door in het debuut EP’tje, dus dat is fijn nieuws.

Afijn, je moet Kassasin Street dus even gaan luisteren als je net als ons van stampende kneiters houdt. Voordat je het weet sta je er van de zomer bij te springen in de India tent op Lowlands… Of zullen we eerst Eurosonic doen? Ach, wat weten wij er ook van.


Nieuwe muziek

Nog geen week geleden was het sessiekot van StuBru (Studio Brussel) de plek waar Jasper Steverlinck zijn nieuwe single Things That I Should Have Done liet horen. Wellicht ken je Jasper als frontman van de Belgische band Arid. En wellicht ook niet. Maakt ook niet uit. Wat je moet weten is dat Jasper op dit moment hard werkt aan zijn solocarrière.

Things That I Should Have Done is daarvan het eerste voorproefje. En man man man, wat klinkt dat lekker. Denk aan Jeff Buckley, Gary Moore en zelfs een beetje Freddie Mercury.

“Things That I Should Have Done is Jasper rauw, eerlijk en op zijn meest soulful,” zegt de Belgische krant De Standaard. In dat artikel zegt Jasper zelf: “De echtheid van de blues en de blues van het leven zelf vormde de inspiratie voor dit nummer. Dit is wie ik nu ben, puur en ongecensureerd.”

Overigens zou je Jasper ook kunnen kennen van zijn rol als coach in The Voice van Vlaanderen of van zijn eerste solo-werk (uit 2004). Op Songs of Innocence covert hij tracks van o.a. The Doors, David Bowie en Rufus Wainwright. Binnenkort dus tijd voor echt eigen werk. Wij kunnen niet wachten.


Nieuwe muziek

Een paar weekjes geleden vonden we een erg fijn bandje in onze inbox: Pleasure Beach. Met daarbij de vraag Wat we van single ‘Go’ vinden. Nou, die vinden we dus heel erg lekker. Orders van hoger hand waren echter om de video nog even vast te houden totdat het EP’tje Dreamers To The Dawn er is. Dat is inmiddels het geval, dus gaan met die single!

De Noord-Ieren gaan overigens erg goed in Ierland (dagrotatie op Today FM, zeg maar het 3FM van Ierland) en de Britse pers roemt ze als kruising tussen Bruce Springsteen en The War On Drugs. Dat is niet mals, dunkt ons. En alsof dat nog niet genoeg is is inmiddels ook hun showcase op Eurosonic bevestigd. Wij tippen ze in ieder geval alvast als potentieel hoogtepunt van deze muziek-, bier en eierballenmarathon in Groningen.


Nieuwe muziek

We sluiten de week af met Michael Rault, die eerder dit jaar de plaat Living Daylight afleverde op Burger Records. Je weet wel, die hippe Amerikanen die veel releases op cassette uitbrengen. Media-aandacht gegarandeerd dus.

Zo was er al liefde van partijen als Pitchfork, Spin en HearYa. Laatstgenoemde tekende op: “The multi-instrumentalist grooves his way through a ten-track psychedelic journey, with classic, sugary-sweet pop love songs mixed with the lo-fi distortion of garage rock” (Spin). “Living Daylight has been gracing my speakers for a couple of months now as Burger Records has delivered another winner. I suggest you get on board with Rault and Burger Records ASAP.”.

En vandaag dus onze liefde voor het liedje Real Love (Yeah). Maar dat had net zo goed elk willekeurig ander liedje van de plaat kunnen zijn. Oh, waar je aan moet denken: Matthew E. White, Jacco Gardner en een beetje Black Keys.

Tot zoverrrrrr, tot maandag!


Nieuwe muziek

Even een lekker internationaal verhaaltje op deze donderdag. Rory, een muzikant uit Bournemouth, had een baantje in een Frans restaurant als bordenwasser en voor de lol zong hij daar ook weleens covers achter de piano. Dat viel op bij Jed, die op bezoek was uit Newcastle. Er werd besloten een band te beginnen, zoals dat gaat. Naam: Sunset Sons. Twee andere gasten kwamen erbij (oa een Australiër) en hoppakee, met z’n allen door Europa touren met op het repertoire louter covers.

Maar uiteindelijk begonnen het gezelschap toch te schrijven aan eigen werk. Wederom met veel succes, want niet veel later zat de “hele” muziekindustrie achter ze aan. Getekend werd er uiteindelijk bij major Polydor.

Dit jaar deed het reizende Sunset Sons circus ook al Nederland aan, met optredens op Eurosonic en Best Kept Secret. Ook niet verkeerd: momenteel trekken ze Europa door met Imagine Dragons. Is dan het dan verwonderlijk dat hun nieuwste single luistert naar de titel On The Road?

Een debuutalbum staat gepland voor 2016. De bijbehorende Europese tour natuurlijk al geboekt, met optredens in Eindhoven (12 april) en Amsterdam (13 april).


Nieuwe muziek

Uit Schotland komt het veelbelovende geluid van Tuff Love. Onlangs verscheen met Dregs een derde EP’je. In januari 2016 komt er een compilatie met een selectie van de beste songs van de al reeds verschenen EP’tjes. Op de eerste echte full length moeten we nog even wachten: die komt in het najaar van 2016.

Goed, Tuff Love dus. Een duo bestaande uit Julie Eisenstein en Suse Bear, waarover The Guardian reeds schreef: “A band to fall in love with.” Hun sound? Energieke, melodieuze gitaarpop liedjes met galmende / dromende samenzang. Of zoals omschreven wordt in het ons toegestuurde bio’tje:

They come from Glasgow and they write dazzling, sun-streaked guitar pop songs with mesmerising lyrics, heart-wrenching vocals and dreamy melodies like the sound of pure summer.

Over zomer gesproken: die van de dames mocht er zijn, want ze waren mee op tour met schoegaze legendes Ride en deden ook nog even het voorprogramma van Paolo Nutini. Festivals? Ook op het tourschema. Schrijf even mee, we noemen er gewoon drie: Glastonbury, T-In The Park en Lattitude.

Inderdaad, dan ben je lekker bezig. Van het EP’tje Dregs mag liedje Duke het proberen als single. “It’s about roots and growth,” aldus de band. En waarom ook niet.


Foto: David P Scott

Nieuwe muziek

We beginnen dit stukkie met de naam Francis. Dat kan natuurlijk alle kanten op, maar we hebben het nu over een Zweedse indie-band die in haar thuisland al best een paar jaartjes aan de weg timmert. Inmiddels is de band klaar voor internationaal succes. Deze doorbraak moet er komen met het album Marathon. Waarom? Nou, omdat het door niemand minder dan Nicolas Vernhes geproduceerd werd. Wacht, wie? Een snelle google-beurt leert ons dat hij samenwerkte met geinige bandjes als The War On Drugs, Animal Collective en Bjork.

Het is nog even wachten, de plaat komt pas begin 2016. Wel is er alvast een track + clip beschikbaar in de vorm van Follow Me Home.

De vorige plaat en EP kennen we niet, maar we hebben ons door Turntable Kitchen laten vertellen dat het nieuwe geluid best een tikkeltje anders is:  “The steady, driving rhythm and sparse guitar chords create a vast Americana-like soundscape while Petra’s vocals, mature and distinct, leave you with your guard down, and a yearning feeling at the core, of returning home after a long time away. It’s very different from their past music, intelligent and concisely developed, yet warm and welcoming to your ears like a big hug from a loved one.”

Top. Wij gaan het in ieder geval in de gaten houden.


Nieuwe muziek

Troels Abrahamsen is niet direct een naam die je associeert met een popster. En toegegeven, dat is Troels ook niet. Wel is hij een Deen die in Scandinavië bekendheid verwierf met de electro-rock band VETO. Ook is Troels de man die een paar dagen geleden onder de naam EXEC een eerste eigen single uitbracht, The Explanatory Gap. En laat Troels ons daar nou over gemaild hebben.

Onze aandacht werd met name getrokken door de ondertitel: “With beautifully executed piano and an insisting voice EXEC grasps existential loneliness in a world of individuals.” Wij stelden ons er een soort Moonface bij voor. En dat klopt wel aardig.

Ook de naam van het label was er overigens eentje om te onthouden: Tambourhinoceros. Wat blijkt, hier brengen oa ook Rangleklods en Gobsmag favo Palace Winter hun platen uit. Kwaliteit dus. Heel veel meer is er niet te vinden, maar het bovenstaande (en dan met name het liedje The Explanatory Gap) maken ons wel erg nieuwsgierig naar het vervolg.


Nieuwe muziek