Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

We willen het vandaag over paarden hebben. Cavalry om precies te zijn, want dat vinden wij het lekkerste nummer van de EP To The Fire die Kingsley Flood half januari uitbracht.

Inderdaad, dat is een hoop informatie in één zin. Wat je volgens ons echt moet weten is dat Kingsley Flood uit Boston komt en net uit de studio komt met producer Paul Kolderie (Pixies, Radiohead). Of het gezellig was weten we niet, maar dat het resultaat meer dan prima is, wel.

To The Fire kent 5 liedjes die het zomaar goed zouden kunnen doen als je houdt van bands als Houndmouth, Wilco, Counting Crows (luister hieronder maar eens naar Cavalry) en Ellie Goulding. Ellie Goulding??? Dat moet je natuurlijk niet letterlijk nemen, maar cover ‘Anything Could Happen’ mag er van ons best zijn“People wouldn’t necessarily link us with Ellie Goulding, but a good song is a good song,” aldus frontman Naseem Khuri.

Over good songs gesproken, terug naar Cavalry.

Nieuwe muziek

Uit Engeland kregen we de band Lusts getipt. Hadden we nog nooit van gehoord, maar debuutsingle ‘Temptation‘ blijkt dus geweldig te zijn.

En dan ga je als serieus muziekjournalist hard aan de Google, maar dat is best lastig met de zoektermen Lusts en Temptation als je gewoon op zoek bent naar een band en niet naar tips voor een geslaagde valentijnsavond.

Afijn, uiteindelijk vind je dan de Facebookpagina (nog maar 355 likes, haak nu aan!) en lees je in een interview dat Lusts een duo uit het altijd bruisende Leicester is, bestaande uit de broers Andy and James én dat The Guardian, The Line Of Best Fit en NME al fan zijn. Voel die buzz!

Leuke quote van Andy uit dat interview over hoe de samenwerking tussen de broertjes verloopt:

The best way I can describe it is that James bought me a Rimbaud book, but he bought me the French edition, so I couldn’t read it. I couldn’t stop thinking about it so I decided to write a song that I thought the book might be like. It’s called ‘Illuminations’, and I don’t think I would have done it without him buying me that.

Bon.

We gaan ze goed in de gaten houden.


Nieuwe muziek

De dudes van het Amerikaanse Twin Peaks gaan lekker in het thuisland en in Engeland lezen we in onze rss feedjes. Een klein blog buzzje hangt om ze heen en nieuwe plaat Wild Onion kon rekenen goede woorden. In Nederland komt het allemaal wat moeilijker op stoom, maar wat niet is, kan nog komen.

Hier op de immer sfeervolle Gobsmag redactie zijn we al overtuigd en draait het plaatje al geregeld een rondje. Wij zijn niet vies van een portie rammelrock en singles als ‘Flavor‘ en ‘Making Breakfast‘ gaan er bij ons in als koek met bier.

Weliswaar is het album pas deze week officieel in ons land uitgekomen, in Amerika pakt Twin Peaks lekker door. Daar verschijnt namelijk binnenkort een losse 7″ single: ‘In The Morning (In The Evening)‘. Leuk detail bij deze toffe release: “This was our first experience recording directly to 2” Tape, using an entirely analog setup at the wonderful Treehouse Records. We loved the vintage process and are psyched for everyone to hear it.”

Extra tip: Twin Peaks speelt op donderdag 12 februari in het Amsterdamse Bitterzoet en wij geven hier een setje kaarten voor weg!

Nieuwe muziek

Van krantenjongen tot miljonair is een gevleugelde uitspraak op de Gobsmag-redactie. Van blog-runnende muziekliefhebbers tot.. Ja, tot wat eigenlijk? Het was niets meer dan een bruggetje. Een bruggetje naar Jeff Beadle. Deze Canadees vult zijn dagen namelijk met het schoonmaken van zwembaden van de allerrijksten. Tijdens zijn werkzaamheden denkt hij na over het leven en probeert hij dit te vangen in liedjes die diep uit zijn hart komen. Mede mogelijk gemaakt door de Voice Recorder op zijn iPhone 5s.

Al dit schoonmaken en nadenken heeft inmiddels geleid tot zijn debuutalbum, The Huntings End. Acht pure singer/songwriter tracks die ons in eerste deden denken aan iets R.E.M-achtigs. Luister maar eens naar de track Did You Run, en dan met name de versie die hij voor Cardinal Sessions opnam tijdens Haldern Pop.

Ja, Haldern Pop. Jeff Beadle doet het opvallend goed overseas. Zo heeft hij dus een Duits platenlabel en regelt zijn boeker de ene na de andere show in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Daar mag wat ons betreft best een aantal Nederlandse showdata bij, als aanvulling op de support die hij doet voor Spain (de band, niet het land) in de Muziekgieterij (Maastricht, 11 februari).

Jeff Beadle blijkt ook nog eens een productieve jongen te zijn. Nog geen 6 maanden na zijn debuutplaat staat de volgende al te wachten. Vrijdag verschijnt Where Did We Get Lost, die je bij de buren al kan streamen. Van dit album stuurde hij alvast de single How Calmly vooruit. De clip? Jawel, geschoten tijdens Haldern Pop.

Nieuwe muziek

We vonden het weer eens tijd voor een dosis bluesrock. Verantwoordelijke hiervoor zijn de Amerikanen van The Stone Foxes. Alle ingrediënten zijn aanwezig: mondharmonica, vuige (kan dat?) stem en een fijn achtergrondkoortje. Een beetje zoals we dat kennen van The Delta Saints. We verwachten trouwens ook dat The Stone Foxes het ook prima zal doen bij liefhebbers van The Districts.

Niet zo lang geleden kondigde de band hun vierde studio-album aan: Twelve Spells. Dat ging echter wel op een ietwat opmerkelijke manier. De band brengt namelijk op de eerste dag van elke maand een nieuwe track uit. Zo zijn daar al het stevige Locomotion en het meer bluesy My Place.

De laatste single in dit rijtje is Jericho. En we moeten bekennen, die single zit al even vast in onze digitale jukebox. Bluesrock zoals bluesrock hoort te zijn.

Nieuwe muziek

Italianen en lekkere muziek. Tenzij je into Pavarotti bent is het dun bezaaid. Ja, daar is die ene, die we vorig jaar benoemden: Luca Sapio. En wacht, Stiv Cantarelli & The Silent Strangers hadden we natuurlijk ook. Maar dan? Misschien is het nu leuk om te onthullen dat Trent Miller in Italië is geboren. Jawel! Tegenwoordig woont hij echter in London en wordt hij door velen de Pete Doherty of the Americana Movement genoemd. Italiaanser wordt het niet.

Daar wordt nog aan toegevoegd: “With his wistful acid-bite lyrics, mournful, chilling melodies and outlaw, renegade posture, a more suitable comparison might be that of Gram Parsons or Gene Clark.” En alsof dat nog niet genoeg is: “An original mix of gothic and avant-country” en “music for dancing on a grave.”

Je snapt het, onze interesse was gewekt. Wtf moesten we ons hier nou bij voorstellen? Maar na het draaien van single Lupita Dream On wisten we het. Pete Doherty, Gram Parsons en Gene Clark. Kudo’s ook voor de fraaie clip (zie hieronder).

Dit alles vinden we terug op het album Burnt Offerings. Een album dat je gewoon even moet luisteren, als is het maar vanwege de mengelmoes aan stijlen, invloeden en associaties. Maar nu eerst: Lupita Dream On!

Nieuwe muziek

Kans is aanwezig dat jij als muzikale indiana Jones de Finse band Satellite Stories al lang hebt ontdekt. Deze gasten zijn namelijk al een tijdje bezig en de vorig jaar verschenen plaat Pine Trails bevatte bevatte met Campfire en Australia (Don’t Ever Let Her Go) singletjes waarover ook in ons land (in beperkte kring) werd gesproken. En als we nog verder terug gaan, en laten we dat eens doen, herinneren de early-adopters onder ons zich natuurlijk de single waar het allemaal mee begon: Kids Aren’t Safe In The Metro, uit 2012, wat waren we nog jong en wat had ik nog een haar.

De band laat er geen gras overgroeien en 6 maart verschijnt er al weer een nieuwe plaat: Vagabonds. Vooruitgestuurde singles The Trap en Heartbeat (hieronder) noemen we in vakjargon kneiters van knoeperds. Als gerespecteerd muziekblog kunnen we je met enige voorkennis vertellen dat die twee stampers een goede indicatie zijn voor de algehele sound van dat aankomende album. Op de rustige afsluiter na, tellen we louter catchy klappers waar we belachelijk veel zin in de festivalzomer van krijgen.

Gelukkig kun je Satellite Stories al eerder live aan het werk zien: 5 maart staan ze in Amsterdam (kleine zaal Paradiso), 6 maart in Tilburg (O13) en 7 maart in Zwolle (Hedon). U bent bij deze getipt.


Nieuwe muziek

He gebeurt niet elke dag dat er vrouwelijke muzikanten op het scorebord verschijnen. Niet bewust, overigens. Vandaag daarom extra aandacht voor Frazey Ford. Je kent haar wellicht als een van de vrouwen achter The Be Good Tanyas. Eind 2014 verblijdde Frazey ons met een solo-plaat.

En op die soloplaat klinkt ze natuurlijk wat als The Be Good Tanyas, maar ook soulvol (geen wonder als je hem opneemt met bandleden van Al Green) en bij benadering een beetje als een van onze grootste heldinnen: Janis Joplin. De plaat staat vol met mooie liedjes. Wat te denken van Runnin’ en September Fields?

Onze favoriet is echter Done. Hieronder dan een uitstekende sessie die Frazey Ford onlangs opnam in Seattle, bij onze vrienden van KEXP. Wij zeggen: stop gedurende 4 minuut 59 waar je mee bezig bent en oogjes dicht.

Nieuwe muziek