Bijvoorbeeld omdat hij een enorm relaxte stem heeft, een beetje in de stijl van Leif Vollebekk, Nathaniel Rateliff of Glen Hansard. Of omdat mannen als eerdergenoemde Nathaniel Rateliff en John Moreland al fan zijn en James Michael Rodgers uitnodigde in hun voorprogramma. Of omdat de track Found A Reason prachtig opbouwt van piano tot en met een euphorisch einde.
Goed, genoeg promo gemaakt. Tijd om te luisteren naar James Michael Rodgers.
In 2013 kwam er een einde aan de Zwolse band The Horse Company. Bijzonder jammer, want van 2007 t/m 2012 heeft die band drie prachtige albums gemaakt. Gelukkig is zanger Arjan Hilberdink wel doorgegaan met schrijven en voorzichtig opnemen van liedjes, al in 2015. Onlangs pakte hij die geraamtes weer op, kleurde ze in en maakte ze klaar om ze nu langzaamaan uit te brengen onder de naam Horse op een later dit jaar verschijnende EP genaamd Orca. Het prachtige Gold Behind Your Door is het eerste voorproefje, dat door de Volkskrant recent al werd vergeleken met het werk van Tom Petty. Waarvan akte.
Dat klinkt niet al te vrolijk. En dat is de song ook niet. Maar man, prachtig is het wel. En dan die video erbij! Je vindt het liedje op EP The Choirboy. Ja, die plaat en dit liedje zijn uit 2016. Maar iets wat zo mooi is hoeft niet recent te zijn wat ons betreft. Oliver komt trouwens uit Noorwegen, en nu we erover nadenken, hij klinkt wel een beetje oplandgenoot Torgeir Waldemar.
Fritz Michel komt uit Frankrijk, woont in New York en kent zijn klassiekers. Hij laat zich namelijk graag beinvloeden door Dire Straits, Lou Reed en Kevin Morby. En dat is prima te horen op liedje Darker Now. Heerlijk laid-back, perfect voor deze zaterdagochtend.
Met One Day is hier de eerste échte officiële single van het nieuwe Douglas Firs album Heart Of A Mother, dat 27 augustus 2021 zal verschijnen. Eerder werd teastertrack What If I Can van de Belgische indiefolk-act al opgepikt door verschillende radio-DJ’s.
Aankomend album Heart Of A Mother is het resultaat van maandenlang schrijven en schaven door Gertjan van Hellemont alias Douglas Firs op zijn zolderstudio. In lockdown, in een rollercoaster jaar: in een week tijd werd ‘m vertelt dat hij vader zou worden en dat zijn moeder ongeneeslijk ziek was en nog hooguit een paar weken te leven had. Ongeveer een maand na zijn moeder stierf ook Gertjans grootmoeder, aan de gevolgen van COVID-19.
Heen en weer geslingerd tussen verdriet over zijn moeder en grootmoeder aan de ene kant, en blijdschap en opwinding over zijn nakende vaderschap aan de andere, trok Van Hellemont naar zijn zolderstudio en begon te schrijven aan wat Heart Of A Mother zou worden.
Voor de video van One Day kon Van Hellemont samenwerken met een gerenommeerde regisseur uit Los Angeles. Maar na het posten van een teaser enkele dagen voor de lancering kwam er een bericht binnen van een van de personages uit de clip, die met juridische stappen dreigde als de video online zou gaan. De uiteindelijke video voor One Day is daarom last-minute, home-made en spot-on. Van Hellemont pakte zijn camera, filmde thuis een hartverwarmend moment en maakte zo een video over waar deze song echt om draait: hoop en liefde.
Die titel heeft iets treurigs. En dat is het eigenlijk ook. Naar eigen zeggen gaat het liedje van Felix Saunders over het dieptepunt dat hij meemaakte in 2020: appartement kwijt, baan kwijt, vriendin kwijt. En hoe cliché het dan ook klinkt, daar komen ook weer goede dingen uit voort. Zoals dus bijvoorbeeld liedje King of Nothing. Heerlijk stemmig.
Net zo enthousiast als wij? Noteer dan 15 februari in je agenda, die dag dropt Felix Saunders zijn EP I Guess This is Progress.
The Perps is een nieuwe band uit Manchester die met All Puppets No Strings een single heeft uitgebracht waar britpopliefhebbers als ondergetekende gewoon erg enthousiast over kunnen worden. Het begin klinkt als DMA’S, daarna komt Oasis om de hoek, inclusief heerlijke Noel Gallagher-esque gitaarsolo vanaf 2:17. En veel meer valt er nog niet te vertellen over dit viertal, behalve dat ze nog geen label hebben, 558 Facebook-fans, dat het volume op 11 mag en verder moet je ook gewoon niet moeilijk doen, man. Madferit.
De vijf leden van Sun June komen uit alle uithoeken van de Verenigde Staten, maar ontmoeten elkaar in Texas. Vanuit Austin brengen ze sinds drie jaar met enige regelmaat singles uit. Na een eerste EP en in 2018 het debuut Years, is onlangs opvolger Somewhere uitgebracht.
Vergeleken met het debuut is er wat optimisme toegevoegd aan de ingetogen melancholie. De dream pop invloeden worden hier en daar voorzien van een dun laagje americana. Zelf noemen ze hun muziek regret pop. Een treffende benaming. Zeker als je hun teksten wat nader bestudeerd, waarin spijt en falen prominent aan de orde zijn.
Toch word ik er zelf vooral heel erg blij van. Omdat hun muziek klinkt als een ontluikende lente na een regenachtige winter. In liedje Seasons wordt dat treffend vormgegeven. Met teksten als “Driving down to New Orleans, spending all of my cigarettes” visualiseert de plaat de belofte dat we straks weer onderweg kunnen zijn. Naar Everywhere bijvoorbeeld.
Van begin tot eind is Somewhere enorm goed te verteren, maar de sleutel tot het album is het voortreffelijke Karen O, vernoemd naar de zangeres van Yeah Yeah Yeahs. Een liedje dat de plaat mooi samenvat.
