Graeme Kennedy bracht als kind uren door in de kerk waar zijn vader pastor was. Dat bracht hem de nodige inspiratie. Evenals het opgroeien met het luisteren naar Nina Simone en Leonard Cohen en Nick Cave. En eerlijk, daar horen we wat van terug in liedje Revival in Lincoln. Verhalend, donker.
Nu is het wachten op een plaat. Want samen met liedje High Ceilings (doet ons denken aan John Moreland) zijn er twee prachtige singles uit.
Riley Pearce maakte met liedjes Brave (bijna 27 miljoen plays) en Elephants al meer dan naam voor zichzelf. Zowel in thuisland Australie alsmede overseas. Laatste EP dateert echter alweer uit 2016. Hoog tijd voor iets nieuws, moet ook Riley gedacht hebben. Medio maart komt hij met opvolger Love and Other Stuff. En niet alleen die titel is prachtig, van liedje Electricity kunnen we hetzelfde zeggen. Stemmig, donker.
Cork en muziek is een gelukkige combinatie. Zo komt bijvoorbeeld Mick Flannery er vandaan. En daar kunnen we Neil O’Shea, alias The Nation Mourns aan toevoegen. Ook wel een beetje in hetzelfde genre. Donkere, stemmige, singer-songwriter. In de traditie van Tom Waits, Damien Rice, Nick Drake en Jackson C. Frank. Vinden we prachtig, zeker nu de bladeren als gekken naar beneden vallen.
Eerst en tot nu toe enige wapenfeit is de prachtige single Ogre.
Windy Isle (echte naam: Niclas Edhenholm) is productief. Hij komt binnen met zijn derde album in twee jaar. En daarop vinden we in ieder geval liedje Runaway. Daarom werkt hij samen met boezemvriend en mede-muzikant Tintti. Liefhebbers van Scandinavische muziek, ietwat hoge vocals en een catchy refreintje: this is for you!
https://soundcloud.com/windyisleagain/runaway
‘Pfff,’ zei Gijs, de zelfverklaarde muzieksnob van havo-klas 2A, bij het horen van een nummer van Therapy? (het was 1994). ‘Dat is toch geen muziek. Ik hoor maar drie akkoorden!’. Het verweer dat het eigenlijk wel knap was om met drie akkoorden iets lekkers én boeiends te maken, verwierp hij met een simpel handgebaar.
En toch ís het knap. Jaws The Shark – het solo-project van Olly Baily – kiest ook voor een minimaal aantal akkoorden en gaat bijna vijf minuten vol gas, lekker en boeiend, in Still Young. Dreunende drums, flink wat fuzz en een snerpende stem; wat nou, geen muziek? Olly duwt de pedal to the metal en dat is heerlijk.
https://soundcloud.com/jawsthesharkmusic/still-young
Dylan Grantham is Young Ritual. Liedje Together, Alone wilden we toch even met je delen. The Boxer Rebellion meets Villagers? En nu: weekend (en muziek luisteren dus!)
Een paar seconden into liedje Blue Eyes en je waant je in Scandinavië. Het is dan ook geen toeval dat dat precies in waar Erik Fastén vandaan komt. Zweden, om preciezer te zijn. Liedje Blue Eyes doet ons denken aan het geluid van Bear’s Den, maar heeft ook wat onheilspellends. Oh, en Erik deelt zijn label met o.a. Songs of Boda.
Verder vertelt Erik erbij dat hij is geïnspireerd door Iain McGilchrist. Wie dat is weten we niet. Maar dat het een prachtig liedje is, daar zijn we zeker van!
https://soundcloud.com/erikfasten/blue-eyes
Vandaag schrijven we graag over Wayne Graham. Nee, geen man. Ook geen vrouw trouwens. Maar een band uit Kentucky, opgericht door de broers Kenny en Hayden Miles en vernoemd naar hun grootvaders. Ze groeiden op in de uitgestrekte landschappen in Central Appalachia. En hoe cliche dat ook klinkt, dat is zeker te horen, bijvoorbeeld op liedje What For? We moesten denken aan een mix tussen Elbow en Wilco. Lekker laid-back dus. Prima voor deze tijd van het jaar!
