Althans, over liedje I’ll Find You In Dreams. We vinden het namelijk prachtig! Dit vijftal uit Monroe, NY maakte de laatste jaren een kleine transformatie door. Van de wat hardere rock naar indie en zelfs wat experimenteel. In dit liedje horen we met name die laatste twee.
De laatste volledige plaat dateert overigens alweer van 2013. Hoog tijd dus voor iets nieuws. Waarin ze hopelijk de lijn van I’ll Find You In Dreams doorzetten.
Als je opent voor Gary Clark Jr, dan weet je dat het goed gaat met je carriere. In dit geval hebben we het over Juke. Post-blues, noemen ze het zelf. Daar gaan we in mee. En mede door de mondharmonica doet het ons denken aan een band als The Delta Saints. We kunnen ons alleen maar voorstellen hoe dit live het podium af moet knetteren.
Nieuwer dan deze nieuwe van Erwan Pépiot komen ze niet. Maar dat is wat we doen: schrijven over bloedhete, net afgebakken muziek. Onze favoriete Parisien bracht als Somehow twee jaar geleden zijn debuutalbum uit (Hidden Memories) en daar schreven we natuurlijk ook over. Over het fantastische While The Days Go By, om precies te zijn. En voor de opvolger van dat album tapt hij ogenschijnlijk uit hetzelfde goede vaatje. Maar dat kunnen we alleen baseren op dit eerste voorproefje: het heerlijke Shut Your Eyes And See.
Weer die luchtigheid (die ons nu aan The Philistines Jr. doet denken) en dan wéér die stem (die ons nog steeds aan Ian Curtis doet denken). Het geeft dit knappe staaltje indie-pop een new wave-achtig tintje. En ook weer: Aurélie Tremblay. Want zij zingt mee op elke track die Ewan maakt. Dus hoewel je alles al eens gehoord hebt, klinkt Somehow toch uniek, of zo. En als sympathie een klank zou hebben dan zou je Somehow horen, denken wij.
Shut Your Eyes And See klinkt dus vertrouwd en toch nieuw en verdomd genegen bovendien. En we hadden Erwan kunnen vragen of hij de titel inderdaad geleend heeft van James Joyce’s Ulysses. Maar dat hebben we niet gedaan. Is ook niet nodig. Een artiest die zijn eigen song uitlegt? We verzinnen het liever zelf. En we hopen dat jij dat ook doet. Doe maar. Doe je ogen dicht en zie.
Freedom Fry is een Amerikaans / Frans duo (de naam is een knipoog naar de relatie tussen beide landen ten tijden van de Iraq-oorlog). Vervente volgens/bezoekers van The Hype Machine zouden ze kunnen kennen. Daar scoorden ze namelijk al een aantal hits / trends. En liedje Me and Bonnie, van hun recente EP (3 tracks) Rio Grande, zou weleens dezelfde kant op kunnen gaan.
Of je kent ze van hun features in hitseries als Grey’s Anatomy. Of van de support die ze deden voor Stromae.
Oh, je hoort overigens ook dat ze uit California komen. In a good way! Zomers, relaxed, surfy. Precies wat we vandaag (en de komende dagen) nodig hebben!
Het mooie weer is op komst, daarom ook tijd voor wat nieuwe tracks in je ‘relaxed’ playlist. En daar past Sunny Tuesday van Mother Sun moeiteloos in! Klinkt wel wat Brits, maar de mannen komen uit British Columbia, Canada. Momenteel slechts 3 nummers, maar de heren hebben ons verzekerd dat ze momenteel werken aan een debuutplaat. We kunnen niet wachten!
Het gebeurt niet vaak dat we muziek uit Spanje coveren hier op Gobsmag. Maar we wilden je liedje The Sun van Strange Frequency niet onthouden. Een Allah-Las meets Tame Impala achtige kneiter.
Soms klinkt jaren ’80 muziek van nu beter dan muziek uit de jaren ’80. Neem Cut Loose van Video Compact: soepel en gladjes, een synth-pop groove zonder opsmuk uit de tijd van toen. Zonder irritaties, zonder circus, zonder overdreven gedoe.
Die elektronische indie-pop is nou niet bepaald gesneden koek voor deze band uit Kopenhagen. Anders, Mads en Mads groeiden op met punk, grunge en alternatieve rock en dat speelden ze dan ook met North Fall, hun vorige band. Maar dat genre bood te weinig ruimte en creativiteit.
Dus hallo synthesizer. Hallo Cut Loose.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=3IpbmxQq1i8[/embedyt]
