Kent u ze nog? 2 jaar geleden meldden we dat de mannen van EL WEST door de lucht knalden. Specifieker: we vonden (en vinden) liedje Thin Air te gek. Voor liefhebbers van Radiohead, Broken Social Scene en The Maccabees. Nieuwste aanwinst in het reportoire is single Where The Lights Go. Past moeiteloos in deze categorie, wat ons betreft. Voorlopig een stand-alone liedje. Het wachten is op een plaat / EP.
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Volgens zijn bio is hij #husband, #daddy, #songwriter, #guitar player en # record producer. Ah, muziek dus! Who Are You Who Am I is een prima singer-songwriter liedje. Speciaal voor liefhebbers van Josh Ritter en Ben Howard, om maar wat te noemen.
Belangrijkste invloed? Peter Gabriel!
“The textures, the phrasing… all of that really excited me. I’m trying to capture a little of that while staying true to my own journey.”
Naast muzikant is Bennett ook docent (songwriting en music tech) op een kleine school. Ook runt hij een eigen studio. Druk mannetje dus! Tijd om even ruim 5 minuten te ontspannen bij Who Are You Who Am I.
Natuurlijk wordt het rommelig en raar. Want Wyatt en Fletcher Shears zijn een beetje gek en bovendien vroegen ze wacky vriend Mac DeMarco om het demo’tje Thy Mission op te leuken met zijn geniale ideeën. Dan verwacht je wat. Dan krijg je wat. Een punknummer op een rave-beat met snerpende fluitjes, bijvoorbeeld. The Garden doet het gewoon. En doet dat goed.
Some say, dumb shit, drumstick, vanilla
Ja, van dat niveau. De tweeling uit Orange County kent geen grenzen en doet lekker wat het wil. Hoe punk is dat? Maar aan de andere kant; wat is nog punk? Thy Mission niet echt, vinden wij. Behalve dan de losbandigheid die klinkt en de tekst natuurlijk. Oh ja, de tekst.
Dalaghlaugha locket I belilolafaught
En Mac hoor je natuurlijk ook (Don’t know what’s in these bags). Laidback, als Snoop Dogg en als altijd, tussen de heerlijke krankzinnigheid van The Garden. Een aanrader!
Waarom? Nou, omdat het een primadebima liedje is! Een liedje dat we overigens terugvinden om ook prima plaat Dusk. En heel meer vinden we online niet over ze, geen (Facebook) bio. Maakt ook niet uit, dan laten we de muziek gewoon spreken.
Dat we fan zijn van David Ramirez, dat wisten jullie al. Briljante singer songwriter uit Texas. Om zijn naam terug te zien bij liedje Blue Magnolia van Electrophunck werkte dan ook als clickbait. En wat bleek, David neemt de vocals voor zijn rekening. We are in love!
Electrophunck in trouwens Jason Robert Burt, ook uit Texas. Hij werkte al met grootheden als John Mayer en Leon Bridges. Voor zijn nieuwe plaat heeft hij liedjes geschreven voor artiesten met wie hij de samenwerking is aangegaan. In dit geval dus met Ramirez. En man, dat resultaat mag er zijn!
A reflective sing-along from Boston’s Grain Thief. Daar moesten we het mee doen. Nou, vooruit. Liedje Lonesome Highway maakte echter wel indruk. Mooi verhalend, als in de beste Americana, en een meer dan prima catchy country vibe. Inclusief viool. Wil je meer? Zet dan de plaat Stardust Lodge eens op. Daar vind je tien extra kadootjes.
Mathrock noemen ze het dan. Maar wij doen natuurlijk niet aan etiketjes die wij niet zelf hebben bedacht. En Static Masks heeft zo’n plakkertje of labeltje ook helemaal niet nodig. Dust is namelijk zo’n nummer waarvoor jij ongetwijfeld een eigen hokje hebt. Zo’n song waarin jij invloeden van bands hoort die ons compleet ontgaan. Dat is goed, dat is prima. Want Dust klinkt op zijn best als je hem onbevooroordeeld hoort.
De band Static Masks is alleen nogal omgeven door mist. Of stof. Niet veel te vinden. Alleen platenmaatschappij Strange Daisy schijnt te weten wie achter de maskers schuil gaan. In ieder geval Pat Bailey, want uit zijn solo-project is de band ontstaan. Gepokt en gemazeld door gebroken dromen en muzikale mislukkingen in New Orleans, zocht hij in San Francisco naar iets nieuws. En dat vond hij, oh ironie, bij een voormalig bandlid.
Kort verhaal extra kort; ze schreven liedjes. Mooie liedjes. Liedjes waar je een beetje aandacht aan moet besteden. Maar dankzij die spannende drums en die flagrante riffs gaat dat eigenlijk vanzelf.
The Calicos wist in 2018 de jury van Humo’s Rockrally dusdanig te overtuigen met hun Americana-/indierock sound (denk Neil Young, The War On Drugs, Wilco, The Eagles) dat het zestal met de eindzege in die befaamde bandwedstrijd terug naar Antwerpen reed. Daar ging de band aan de slag met het opnemen (en uitbrengen) van nummers die ongetwijfeld uiteindelijk zullen leiden tot een debuutalbum (of EP) waar menig muziekliefhebber al naar uitkijkt.
Want dat er een mooie toekomst voor The Calicos in het verschiet ligt, blijkt wel uit het officieel pas morgen uitkomende ‘Runaway Kid‘. Een prima track (War On Drugs meets Ryan Adams) mét gitaarsolo. U begrijpt: houd ze in de gaten.
Live zien:
8 april: Muziekgieterij in Maastricht
7 mei: TivoliVredenburg in Utrecht (support The Delines)
30 mei: Gebouw-T in Bergen Op Zoom