Openingstrack van de 11 mei verschijnende nieuwe Beach House plaat 7. Eerder verschenen al Dive en Lemon Glow van het nieuwe schijfje, dat volgens de band gaat over “the beauty that arises in dealing with darkness; the empathy and love that grows from collective trauma; the place one reaches when they accept rather than deny.” Thematiek die zeker slaat op Dark Spring.
Ellery James heeft zo’n stem die je niet gauw vergeet. Rond 2010 / 2011 was zijn stemgeluid ook de leidende factor in de mysterieuze band WU LYF, uit Manchester, die slechts een plaat maakte (een cultklassieker: Go Tell Fire To The Mountain). Die band bestaat al zes jaar niet meer en in 2016 kwam de stem van James terug, samen met Ebony Hoorn als een duo genaamd Lost Under Heaven. Hun debuutalbum Spiritual Songs For Lovers was er eentje om in te lijsten. Na een jaar van radiostilte zijn ze terug, met de beklemmend mooie single ‘The Breath of Light’. Voorproefje van een nieuwe plaat? Daar hebben we nog geen informatie over, maar dat we het hopen moge duidelijk zijn.
Op Facebook verklaarde Ellery dat de periode van afwezigheid te wijden was een hardnekkig griep, “dancing from revelation to amnesia” en “sedated confusion”. Maar gelukkig zit de energie er weer in en kijkt hij met goede moed naar toekomst: “Ammunition’s been a-piling up for months, lookin’ forwards to getting out blazin’, time to sing these lovers’ songs again.”
Afgaande op ‘The Breath of Light’ is dat heel goed nieuws.
The Halo Trees, uit Berlijn, maakt naar eigen zeggen indie rock met een melancholische vibe. En hoe! Op liedje Time And Tide Wait For No Man horen we Editors, Joy Division en Nick Cave. Maar bovenal Matt Berninger. Twee weken geleden verscheen de debuut EP en een langspeler zou zelfs al in de maak zijn.
The Halo Trees is het project van Sascha Blach. In 2016 vond hij dat hij een steady band neer moest zetten, meer dan een project. Waarom? De jaren daarvoor had hij al omzwervingen gemaakt naar metal, prog rock, pop en electronica. Dat was allemaal leuk, maar niet toekomst bestendig. Fijne beslissing, want daaruit volgde The Halo Trees en dit prachtige liedje.
Eenvoudig ging dat trouwens niet. Sascha heeft meer dan twee jaar gewerkt voordat de sound was zoals hij hem wilde hebben. Maar nu is de tijd rijp voor The Halo Trees.
Nieuwste single van het Amerikaanse duo Odesza, te vinden op het afgelopen september verschenen album A Moment Apart. Een succesvolle plaat, het leverde ze onder andere een Grammy nominatie op in de categorie Best Dance/Electronic Album. Over de toffe videoclip (persbericht: “a vibrant journey following three separate women linked through technology, music, and mystery”) vertelt regisseur Nima Nabili Rad:
“My vision for Higher Ground was to create a cinematic atmospheric piece about connection and love with a hypnotic quality to it. For me, the science fiction films of the 80’s like Close Encounters of the Third Kind and Blade Runner, always had light as an organic, living, breathing part of the film. Taking inspiration from that, the video was made with the light not only being part of the visual eye candy but as a central character itself. It was fun being the conductor of a symphony of light for a couple of nights!”
Het Londense Stereo Honey is zo’n band die we al een tijdje strak in de gaten houden. Juni 2017 debuteerden ze op Gobsmag in het referentiehokje “The Temper Trap vs. U2’s Unforgettable Fire vs. The Communards” en met de conclusie dat ze een veelbelovende start hebben gemaakt. Inmiddels kunnen we stellen dat ze lekker doorgepakt hebben met een paar losse singles, een EP en een optreden op Eurosonic. Nieuwste worp ‘What Makes A Man’ zou weleens hun meest venijnigste tot nu toe kunnen zijn: “They said you could move a mountain/ Little mustard seed/ Now you’re weighed and you’ve been counted/ You don’t mean that much to me.” Bam.
‘Alles gaat kapot,’ zei Dirk, onze cynische systeembeheerder. ‘En als het niet kapot is, volstaat opnieuw opstarten, meestal.’ Maar wij, romantici, weten dat het zo niet werkt. In het leven. In de liefde. Say It van Sama Dams gaat over een mislukte relatie en over het omgaan met de pijn en eenzaamheid als control-alt-delete niet meer werkt. Het nummer is donker als Dirk zijn gemoedstoestand. Het nummer is wanhopig als Dirk soms kan zijn.
Sam Adams (ja, Sama Dams, Sam Adams) klinkt getormenteerd. Maar uiteindelijk gaat het in Say It vooral om ‘being more honest about what we’re thinking and feeling.’ Want: ‘You don’t acknowledge it exists, and so by letting a small problem go, you allow it to grow.’ Dat zal onze Dirk niet zo snel gebeuren, denken wij.
Het is niet dat Sama Adams (Portland, Amerika) een nieuw bandje is. Het aankomende album is alweer het vierde sinds 2011. Maar een nummer als Say It was nog niet gemaakt. Ja, wij houden van orgel. Wij houden van strak drumwerk. Wij houden van het zwarte randje van verdriet. Wij houden een beetje van dingen die kapot gaan. Meer dan Dirk. Maar van hem houden we ook.
Ze worden een van Manhattans best bewaarde geheimen genoemd: Fort Vine. Onlangs verscheen met Stay Magical hun tweede album. En dat is een pareltje, die ons vooral doet denken aan het geluid van Local Natives. Zelf gaan ze iets verder: “Imagine if Fleetwood Mac, Fleet Foxes, and The Beach Boys sat around a campfire and had a deep conversation about life.” Kortom: van Indie-Rock naar Folk-Pop.
Fort Vine is niet alleen hun bandnaam, maar ook de naam van hun “fort”, in een boom, op een bijna niet te vinden stukje land. Destijds gebouwd door frontman Trevor Tunison en frontvrouw Nyna Nelson. Ze hingen er vaak rond, ook met drummer Luke Markham en bassist Kenny Johnson. Daar, in hun verborgen fort, werd de basis gelegd voor de band.
Live schijnt de band te overtuigen met “positive energy, radiating through dancing crowds and lingering in the hearts of all who hear them”. Of zoals Feedbands.com het omschrijft: “A fully cohesive alt-art rock project.” Dat moeten wij allemaal nog zien (wie haalt ze naar Nederland?), maar nieuwe plaat Stay Magical heeft ons in ieder geval al wel overtuigd.
Dat Alex Lindner een held was, dat wist je al. Onder de naam van Flood for the Famine schitterde hij namelijk al met 2 liedjes op Gobsmag: Up In Smoke en recentelijk Nine in the Morning. Alex blijkt echter ook te kunnen produceren. Dat deed hij onder andere voor zijn vrienden van The Modern World. Hun liedje When You Are Mine klinkt dan ook meer dan prima. Een soulvolle bedoeling die liefhebbers van D/troit, St. Paul & the Broken Bones en Daptone wel gaan waarderen. Hoera voor blazers!
