Zelf omschrijven ze het op hun Facebookpagina in één zinnetje: Ohio boys making beautiful noise. Wie? De Amerikaanse band CAAMP. Ze hebben met Boys (Side A) net een heel fijn EP’tje uit.
Het begon allemaal toen jeugdvrienden Evan Westfall en Taylor Meier in 2012 samen muziek gingen maken: Evan op de banjo en Taylor op gitaar en zang. Drie jaar later resulteerde dat in het “powerduo” CAAMP, dat volgens een bio’tje op hun website bekend staat om hun “heartfelt sound, and authentic live shows that leave their loyal crowds with hearts pounding”. Ja, dat is ronkend geschreven.
Het zes nummers tellende Boys (Side A) is de nieuwste worp van het duo, dat overigens vaak aangevuld wordt met Matt Vinson op bas. Die “heartfelt sound” zit ‘m met name in de bitterzoete-maar-met-een-randje vocals van Taylor. Je kunt niet anders dan denken aan Ray LaMontagne. Nog fijner wordt het, zoals halverwege in prijsnummer Going To The Country, wanneer hij nog meer aanzet. Dan grijpt-ie je en laat hij niet meer los. Die ietwat belegen banjo vergeef je ze dan meteen.
Andy Cook vraagt zich wat af. What’s a man, anyway? We leven in een hyper-digitaal tijdperk en zijn volop bezig met onze telefoons. Andy Cook vindt daar wat van, maar veroordeelt het niet. Op EP Modern Man (moet nog verschijnen, op 13 april om precies te zijn) beschrijft hij slechts zijn observaties. Bijvoorbeeld in liedje Swirl.
“These songs might mean something totally different to listeners than they do to me – but they mean something, and that’s what matters most. In this way, Modern Man is at once personal and made for peers in modern society. I’m writing about experiences we live every day. There’s a kid inside of us and a mirror in front, and we need to ask them both questions if we’re going to figure out who we want to be.” After all, what’s a man, anyway?“
Precies, zeg het maar.
Zeker onze Harm is nogal van de Britpop-anthems. Vandaar vandaag, oa voor hem, de mannen van Suzi Island; een duo uit Brighton. Ze namen contact op met Pete Robertson (The Vaccines) en namen met hem vervolgens liedje Show Me The Way op. Het is de eerste single van het duo en we kunnen er naast zitten, maar dat zou weleens een opmaat naar grotere bekendheid kunnen zijn. En dan te bedenken dat ze pas 19 zijn. We schrijven ze in ieder geval op voor Eurosonic Noorderslag volgend jaar…
Afkomsting van z’n 18 mei verschijnende nieuwe plaat Part Of The Light, z’n zevende in veertien jaar. Afgaande op ‘Such A Simple Thing’ keert “Grammy® Award winner” LaMontagne terug naar het geluid van z’n eerste platen…
Easy Way Out verschijnt op zijn nieuwe album, ergens in de lente van 2018. Een titel is nog niet bekend, maar dat komt vast wel.
Beste mensen. Dit is Mikkel Holm-Silkjær. Hij is Deens. En Mikkel kan bijna alles. Mikkel is net LEGO. Heel veelzijdig. En pas 23. Hij schrijft op, neemt op, treedt op. Dat deed ie voor kort vaak met anderen. Met bands als Yung, Brooch, Tears en Happy Hookers for Jesus bijvoorbeeld. Maar Holm, dat is Mikkel alleen. Dat is zijn nieuwste project en Hope is een van de vier lekkere, vreemde, explosieve songs op zijn debuut-ep Dabbled.
Yung was natuurlijk ook al een heel fijn bandje. Neem het liedje Pills. Neem het liedje Uncombed Hair. Brooch was ook behoorlijk tof. Dat was een samenwerking tussen Mikkel en Ben Stidworthy van Ought (en die band hadden we graag genoemd als ‘sounds like’, maar die band is natuurlijk niet Deens en dan zou het hele idee van ‘al wat lekker én vreemd is komt uit Denemarken tegenwoordig’ natuurlijk nergens op slaan).
Maar als Holm gaat Mikkel nog iets dieper. Met een wat meer open geluid. Maar wij lullen vaak ook maar wat. Hope is in ieder geval opwindend en vol energie. Het jangles, is twanging en ook sparkling en epiphanic. Zoals gezegd; wij lullen ook maar wat. Want veel meer weten we niet over Mikkel. Dus besparen we jou en ons verder de moeite. Toe. Klik play. Luister.
