Maandagochtend en je wilt nog niet zoveel gezeik aan je hoofd. We get that. Daarom ook een rustige #newmusic-tip deze ochtend: het prachtige Going Steady van North Americans, het pseudoniem van Patrick McDermott. Het is de titeltrack van z’n aankomende derde album, waarop hij hulp kreeg van oa Dylan Baldi (Cloud Nothings) en Julianna Barwick. “This record was dreamed up in those moments where nothing else matters outside of what’s directly around you and the company you keep,” vertelt McDermott op Stereogum en op een maandagochtend kun je daar alleen maar naar verlangen.
Gobsmag Posts
Now then kids, time for a ballad. Maar Yours, Girl van jingle-jangle-band Honey Moon (Londen) is eigenlijk wel iets meer dan dat. Want het verrast (dat doet een ballad nooit) en is misschien een tik hoogdravend, jazzy zelfs (en dat is een ballad nooit). Neemt niet weg dat zanger Jack maar door blijft gaan over verlangen, onzekerheid en hartzeer (zoals altijd bij een ballad). En dat is helemaal niet erg. Honey Moon wil gewoon héél erg graag de jouwe zijn.
Romantiek van de oude school dus, maar dan gebracht met muziek van nu: dromerige pop. ‘One for the lovers,’ zegt Jack daarover. En ook: ‘Yours, Girl’ is probably the most direct and heartfelt part of the EP; it shoots straight down the ballad barrel.’ Die quote is bedoeld om deze alinea te vullen, maar het zorgt ook voor een bruggetje naar Heist or Hit, een label uit Manchester, waar het nieuwe EP-tje Four More From op zal verschijnen (en waarop vroeger ook werk van onze I Am Oak op verscheen).
I don’t know
If I could ever be yours, girl
Of Jack het meisje uiteindelijk krijgt? Weten we niet. Maar zijn bandje heeft wel een beetje van onze harten gestolen.
https://soundcloud.com/honeymoonuk/yours-girl/
Wij houden ervan als muziek en beelden bij elkaar komen in een minuut of drie. De clip voor Sozialisiert in der BRD van Botschaft (Hamburg/Berlijn) is een goed voorbeeld: een montage van oude homevideo’s en fragmenten van televisieprogramma’s uit diezelfde periode.
Maar er zit natuurlijk ook een botschaft achter Sozialisiert in der BRD. Het is bedoeld als kritiek op het schoolsysteem in Duitsland en het gevoel dat je al op jonge leeftijd wordt voorbereid op een rol in een kapitalistisch systeem. Maar ja. Wat weten wij daar nou van? Wij horen alleen hele fijne Prefab Sprout- en The Blue Nile-achtige deuntjes en denken gewoon een beetje aan vroeger.
Eind deze maand verschijnt met Sum Of All Your Parts de derde plaat van Fatherson. Het Schotse trio is dus al even bezig en wist al een aardige fanbase op te bouwen. Gevoelsmatig zouden ze nu zomaar eens de sprong naar het “grote publiek” kunnen maken. Dat ze live hun mannetje staan was al geen geheim meer (oa op sleeptouw genomen door Frightened Rabbit, Biffy Clyro, Kings Of Leon, Idlewild) en nu ze met het nieuwe werk ook op plaat echt knallen, lijkt alles klaar te zijn voor de volgende stap.
Op de laatste twee singles hoor je precies in welke hoeken Fatherson het zoekt. Op Making Waves schurken ze dicht tegen het Schotse rock-geluid van Biffy Clyro en Frightened Rabbit aan en op Reflection gaan ze meer voor de “gevoelige” indie-rock, enigszins in het verlengde van bijvoorbeeld Palace en zelfs een beetje Bear’s Den. Wat steeds als een kasteel in de Schotse Hooglanden fier overeind blijft staan, zijn de fijne stem van Ross Leighton, de heerlijke gitaarsound en de sterke melodieën.
Afijn, kom maar door met die plaat.
Ineens weer terug: het vrolijke geluid van Cayucas. Drie jaar na hun laatste plaat Dancing At The Blue Lagoon is er met ‘Jessica WJ’ een heerlijke nieuwe single, met op de flipside het eveneens lekker in het gehoor liggende ‘Skeleton Coast’.
Na een jaar gesurfd te hebben op die eerder genoemde langspeler en de nog steeds heerlijk klinkende voorloper Big Foot (2013) is het duo, bestaande uit de tweelingbroers Zach en Ben Yudin, de studio in gedoken met Dennis Herring, een producer die eerder werkte met prima namen als Elvis Costello en Modest Mouse. Momenteel leggen ze de laatste hand aan hun derde LP die binnenkort zal uitkomen. Kortom: goed nieuws op deze maandag.
En dan nu, dames en heren, een stukje minder toegankelijke muziek. Donkere muziek. Over existentiële dingen. Geschreven door een snotneus van 17 uit London. Maar dat hoor je niet. Je hoort Denh Izen (Tavish JW Westwood uit London) in het volstrekt unieke What It Means somber croonen over de reden van ons bestaan. Volwassen en aangrijpend.
I wonder what it means to be alive
What it means to be alive
Ok, goed. Dat is eigenlijk inderdaad iets waarover iemand van 17 zou kunnen zingen. Maar vragen wij het ons allemaal niet eens af? Nog altijd? Contemplatief en heel stilletjes (omdat het nogal zwaar is misschien)? Voor Tavish is What It Means een emotionele uitlaatklep. ‘What it means is a soppy song about something silly, but it means a lot to me. It’s not a cry for help, but hopefully a helpful cry.’
[Krachtterm], dit is bijzonder. Voor een ventje voor 17. Of een jonge vrouw van 25. Of een knakker van 43. Of een dame van 63. Ach, je snapt ons wel. Het is een schreeuw voor ons allemaal.
De reprimande van onze hoofdredacteur (die wij toch al niet zo serieus nemen) nemen we voor lief: Everything Is Off van Billy & Dolly (een duo, ja) is niet zo nieuw meer. Maar te mooi om hem niet te laten horen.
Billy en Dolly zijn Bill Rousseau en Dahlia Gallin Ramirez uit San Francisco. Everything Is Off staat op het album Five Suns dat in juni verscheen en waarvoor ze ’three main items on their agenda’ hadden: ‘loud guitars, dirty keyboards, and the end of the world.’
Twee jaar na haar fijne plaat Empire Builder komt Laura Gibson eind oktober met de opvolger: Goners. Ze ging diep voor die plaat: “I tore my heart and brain apart on this one,” schrijft de Amerikaanse muzikante op Facebook. “And tried to say something true about grief and love and the ways we share pain with each other (that sounds rather dour, but I promise there are a few toe-tappers hidden amongst the sorrows).”
Eerste voorproefje Tenderness is meteen raak. Neem alleen al de openingszin: “I met you the year I stopped fearing my body.” Kijk, zo begin je dus een kort verhaal. Bij onze collega’s van The Fader vertelt Laura openhartig over het liedje:
“[it] reflects on the ways we project pain, lash out, or become cracked open by the immediacy of another person. […] The act of holding each others’ trauma and grief, is both miraculous and messy. When we’re young, we adopt certain strategies for seeking and receiving tenderness. Much of adulthood is spent dismantling those strategies, and drawing new ones. I wanted to write about that dismantlement.”
En dat is prachtig gelukt.
