Gobsmag Posts


Foresteater (Mikey Pro) is klaar voor de zomer. Niet alleen nu, altijd. Ze maken namelijk iets dat ze psychedelische surf-rock noemen. Including summer vibes! En afgaande op liedje Unbutton is dat inderdaad het geval. Hoe de track ontstond? Tijdens een slapeloze nacht. Waar het over gaat?

I think the song is about observing people in the world around me and watching them live their lives and make changes all while I feel stuck in one spot, in my head.

Wat we ervan leren? Dat Foresteater een heerlijke band is en dat je voortaan gewoon moet opstaan en iets creatiefs moet ondernemen, wanneer je weer eens niet kunt slapen. Oh, en dat je nog even moet wachten op een volledig album, maar daar wordt aan gewerkt!

Nieuwe muziek

Zac kan alles. Daar schreven we eerder al over. Dus ook zomerse, aanstekelijke liedjes maken met zijn band Saintseneca. Ladder To The Sun staat op het binnenkort te verschijnen album Pillar Of Na. Poppy en peppy noemt Stereogum het nummer, maar dat klinkt negatiever dan het is. Het is verdraaid lekker. En het grappige is; Zac vond het deuntje toen hij het deuntje het hardst nodig had. Toen hij verloren en verdrietig was. Zou je niet zeggen hè?

Nieuwe muziek

Het duo Luluc, bestaande uit Zoe Randell en Steven Hassett, komt oorspronkelijk uit Melbourne, maar opereert al een tijdje vanuit het hippe Brooklyn. Zo’n grote verrassing is het dus niet dat The National leden Matt Berninger en Aaron Dessner groot fan zijn Ook zo’n mooi verhaal: Nick Drake ontdekker / producer Nick Boyd sprak bij het voor het eerst horen van het debuut Dear Hamlyn de memorabele woorden: “Who hell is this?!” Om daarna overdonderd contact te zoeken en meteen maar de productie te doen voor de opvolger.

Inmiddels zijn we al weer een plaat verder. Sculptor, co-geproduceerd door Dessner, verscheen vorige week en dat is er eentje, hoor. Veel bitterzoete liedjes die je meteen bij de strot grijpen. Omdat de emotie zo herkenbaar is. Wie niks voelt, moet van steen zijn. Of zoals The Guardian schrijft: “This is suburban sadness recast as beauty”.

Wat een prachtplaat.

Nieuwe muziek

Want ook Hunter komt binnen als een geplaatst schot van Eden Hazard. En zo hebben we een wankel bruggetje met België gemaakt. Dan kunnen we namelijk zeggen dat ook de muziekscene bij onze zuiderburen momenteel een gouden generatie kent. Of misschien is dat altijd al zo geweest. Ja. Dat denken we wel. Afijn: Pale Grey is Belgisch en erg goed. We schreven er al eerder over en dat is dus helemaal niet toevallig.

Nieuwe muziek

Shadwick Wilde van Quiet Hollers weet dat je met scherpe openingsregels de luisteraar meteen je liedje insleurt. Bewijs daarvoor vinden we al genoeg op de eerste twee topplaten, en ook weer op gloednieuwe aanwinst Addicted:

“I won’t lie, I was addicted. I did each line like it was scripted.”

En we zijn los.

Laat maar komen die nieuwe plaat, want wij zijn aan Quiet Hollers -komt’ie- verslaafd. Lekker, man.

Nieuwe muziek

Er hangt iets in de lucht. De hitte van de dag hangt nog in de kleine tuintjes en de geur van een smeulende barbecue waait over de schuttingen. Er is iets op handen. Je voelt het. In de vochtigheid van de nacht. Je voelt het. Aan de spanning tussen de huizen. Er staat iets te gebeuren. Want zo’n nacht is het. En The Purrs weet die nacht verdraaid goed en beeldend te beschrijven in tekst én muziek in Late Night Disturbance. Treffend als de cruciale beginscène van je nieuwe favoriete Netflix-serie.

Late last night they cut the power to the neighbourhood
The sky went black outside my windowpane

Het is een pareltje van the Purrs, de band uit Seattle die liever niet vertelt hoe lang ze al bezig zijn (sinds 2000, weten wij). Inmiddels zijn ze vijf albums, een paar ep’s en verschillende singles verder. Nu komt binnenkort het nieuwe album Destroy the Sun uit en dat bevat volgens eigen zeggen hun sterkste werk ooit. Dat willen we best geloven, nu wij Late Night Disturbance hebben gehoord. Want het intro is spannend, de stem is lijzig en het verhaal is prachtig (ook al weet je eigenlijk nog niets). Het klinkt alsof de wereld op het punt staat voorgoed te veranderen. Maar dan in het klein. In een stad, in een wijk, in een straat.

Yeah it’s always a bad idea to let them know how you really feel

En juist dat is het wat Late Night Disturbance onweerstaanbaar maakt: je weet niet alles. Maar de muziek zegt veel. De stroom valt uit. Er klinken schoten. De politie komt. En iemand ziet de wereld voorbij trekken. Maar waarom? Wat is er gebeurd?

Nieuwe muziek

Vanaf 5 oktober staat met TPC een gloednieuwe plaat van Tokyo Police Club in het vinylvak. Het is hun eerste plaat sinds vier jaar en dat is best een verrassing, want de band stond op springen. Het was uiteindelijk zanger / bassist Dave Monks (solo ook op Gobsmag – een 8.0) die er voor ging liggen. Bij Paste Magazine lezen we:

“Working apart on music dimmed Tokyo Police Club’s creative spark, but when the band was on the brink of a breakup, Dave Monks (bass/vocals) said, “Fuck no.” Rallying his bandmates to try and make their Abbey Road before bowing out, Monks and the rest of the band retreated to rural Ontario to write without reservation, with thoughts of commercial success blocked out to uninhibit themselves.”

Drie liedjes zijn er inmiddels al te horen: New Blues, Hercules en DLTFWYH (*). En het moet gezegd worden: die hervonden energie en (met een korreltje zout te nemen) schijt-aan-commercie instelling smaakt heerlijk. We horen nog altijd een hoog The Strokes gehalte: scherp gitaargeluid, doffe drums, stuiterende riffs en een zeikerige vocal. Wat wil een mens nog meer?

(*) Voor in de “chats”: DLTFWYH = Don’t Let Them Fuck With Your Heart

Nieuwe muziek

De uit Colorado afkomstige singer-songwriter Gregory Alan Isakov komt op 5 oktober met een gloednieuwe plaat: Evening Machines. Het is z’n eerste studioplaat sinds het in 2013 verschenen The Weatherman (met prachtliedje ‘Amsterdam‘). Over de nieuwe plaat vertelt Isakov:

“I’d work really hard into the night. A lot of times I would find myself in the light of all these VU meters and the tape machine glow, so that’s where the title came from. I recorded mostly at night, when I wasn’t working in the gardens. It doesn’t matter if it’s summer or winter, morning or afternoon, this music always feels like evening to me.”

Gregory Alan Isakov speelt op 27 november in Paradiso, Amsterdam.

Nieuwe muziek