Na WTF en Goodnight is hier met Here I Am het derde voorproefje van het nieuwe The Boxer Rebellion album Ghost Alive (23.03.2018). Extra laag: vlak voor de opnames overleed de vader van Nathan, de zanger.
“I lost you once, I won’t lose you again.”
Gobsmag Posts
Daar smullen wij brave stukjestikkers nou van. Van love stories die zich midden in de nacht afspelen, in het hart van de stad, tussen taxi’s en casino’s. Dat is weer eens wat anders dan om half 6 op lijn 9 te stappen voor een warme prak aan de keukentafel en een avondje Netflix. Dan Stock baseerde Baby Valentino op eindeloze nachten uit in Milton Keynes én flink wat verbeelding. Het resulteert in een fraai staaltje stedelijke romantiek; observaties in het lantaarnlicht, vanaf de hoek van de straat.
En het is niet veel en het is niet ingewikkeld. Dan heeft een gitaar, een verhaal en een stem. Maar die komen verdomd goed samen voor bijna drie minuten verslavende muziek. Horen we daar ook een beetje verlangen? En ook wat frustratie? Horen wij dat wat wij ook nog wel eens voelen na een sporadisch uit de hand gelopen nacht? Wanneer de alcohol de wereld wat magischer heeft gemaakt dan wij eigenlijk aankunnen?
‘Nobody needs to know where reality ends and wishful-thinking takes over.’
Dat zei Jarvis Cocker ooit. En dat veranderde de aanpak van Dan. Dat is wat hij nu zoekt wanneer hij een tekst schrijft. En dat is hem verdraaid goed gelukt met zijn debuutsingle Baby Valentino.
De Ierse muzikant Marc O’Reilly is al sinds 2015 een graag geziene gast op Gobsmag. Zodoende zaten we op de eerste rij bij de interessante transitie van Bon Iver / Ray LaMontagne-achtige singer/songwriter naar een vol bandgeluid. Op ‘Dollar‘, de eerste single van het eind maart verschijnende nieuwe album L’Etre Politique, scheurt hij nog even verder door.
Waar zijn vorige plaat Morality Mortality het persoonlijke verhaal vertelde over het herstellen van een levensbedreigende ziekte, geeft hij op L’Etre Politique zijn visie op politiek en de interactie tussen mensen. Marc is helemaal klaar met “Trump & Co and political elitism, empty promises to help the working man and woman who are left behind as the rich get richer”. Met de electrische gitaren opent hij vol de aanval op copupte machthebbers. Noem het een ouderwetse protestplaat. En mensen, wat zijn we daar aan toe.
Een supergroep, het werd weer eens tijd. Maak daarom kennis met Spirit Fest via hun prachtige liedje Rain Rain.
Een beetje googlen leert dat Superfest gevormd is rondom het Japanse duo Tenniscoats, aangevuld met Markus Acher (van de band Notwist), Mat Fowler (Jam Money) and Cico Beck (Joasihno). Samen maken ze, in hun woorden, Bewitching Avant-Pop. Ze hebben elkaar allemaal ontmoet in Duitsland en daar werd uiteindelijk ook het album opgenomen. Het waren relaxte dagen, herrinnert Matt Fowler zich:
Every morning we’d all share breakfast, chat and learn about German Christmas customs. We’d catch the bus in the morning and walk home in the evening. The journey ran parallel to the beautiful flowing Isar River that bubbles, ebbs and flows right through the middle of Munich.
En dat heerlijk kabbelen hoor je ook wel terug op dit prima debuutalbum. Soms is een supergroep vormen helemaal geen slecht idee.
Matt en Theo zijn broers en 2/3 van Tors. Met Wilder Days brachten ze een Lumineers-achtige catchy kneiter uit. Vanuit pop-oogpunt is er gewoon erg weinig mis mee. Sure, het is allemaal niet uniek, maar lekker is lekker, nietwaar?
Muziek is de broers overigens met de paplepel ingegoten. Ze zijn namelijk kleinkinderen van Bert Weedon. Juist, dat moesten wij ook even opzoeken. Maar back in the 50’s maakte hij het boek Play in a Day, gitaar leren spelen in één dag. Of het waar is weten we niet, maar mensen als Eric Clapton, Paul McCarthney en John Lennon gaven hun complimenten. Dan moet het wel goed zijn.
Wilder Days is a love letter to Devon and to our childhood. It was inspired in part by the scenery we grew up around (the drastic moorlands, rolling hills and rivers) and in part by brotherhood, the adventures we would have when we left the house in the morning and see how far we could go before it got dark. As we grew so did the distance so we never stopped exploring really. Then you become an adult, you move away, start working and suddenly those ‘Wilder days’ seem so distant. Its bittersweet, we know we can’t get that time back but we don’t regret a second of it, it’s become who we are.
Blazers in liedjes zijn altijd fijn. Gelukkig maar dat Two Hearts Racing van Kit Kazar er redelijk vol mee zit. Kit Kazar is het nieuwe project van de frontman van Beach Tiger. In 2 minuut 30 zet hij een retro vibe neer die ons doet denken aan Leon Bridges, Sam Cooke en Nathaniel Rateliff. Juist, extreem catchy!
Voorlopig is dit zijn eerste en enige liedje. Maar er zullen er vast meer volgen. Mocht dat het geval zijn, dan hoor je van ons!
Hey Mama, nog even geduld: het nieuwe Nathaniel Rateliff & The Night Sweats album Tearing at the Seams komt uit op 9 maart 2018. Fijne single al.
Ook in Uppsala gaat het oude jaar over in een nieuwe. We hebben het over 2015. Er is een feestje. Er zijn mensen. Victor, Robin, Robert, Isabelle en ongetwijfeld nog wat anderen, anders kun je het nauwelijks een feestje noemen. Maar het genoemde kwartet besluit die nacht een band te beginnen. Cat Princess. Een paar dagen later spelen ze al op het verjaardagsfeestje van Robin. En niet veel later claimt Victor in Nils de ideale frontman te hebben gevonden.
Dat kan best wel eens kloppen. Want op het lekkere Fly on Your Wall laat Nils horen over voldoende bravoure en psychose te beschikken voor de spannende retro art rock die de band maakt.
Oh honey bunny
Won’t you please pick up the phone
I love to hear your sweet voice, darling!
Nee, een verhaal heeft Cat Princess met Fly on Your Wall niet echt te vertellen. Hoeft ook niet. Het is die stem. Het is die spontaniteit in de compositie. En het is de wetenschap dat die ene toffe oom van je helemaal los gaat op dit nummer omdat het hem doet denken aan 1978 en de vrijdagavonden in de jeugdsoos in Zevenaar. Mooi toch?