Gobsmag Posts

Bedroom pop, zo noemt Jacob Faurholt zijn nieuwste liedje The Stars Hang Low. Nu zijn we niet helemaal bekend met dit genre, maar wat ons betreft doet dat de pracht van het liedje toch wat tekort. We horen een Lou Reed-achtige 3 minuut 10. Lo-fi, Sparklehorse. Of gewoon Jacob Faurholt natuurlijk. Eigenlijk is het jammer dat hij al een tijdje meedraait, anders hadden we hem graag op de aanstaande editie van ESNS gezien.

De track staat op A Lake of Distortion, de 10 nummers tellende plaat die eind 2017 nog even verscheen. Leuk weetje, het album bereikte maar liefst nummer 2 in de Deense vinyl charts. Yes, Jacob Faurholt is een Deen en yes, wij houden van vinyl.

Nieuwe muziek

Het programma van Eurosonic Noorderslag is weer enorm met meer dan 300 spelende acts in 4 dagen. Daarom helpen we je zoals elk jaar een handje met vijf tips voor je timetable om het muzikale kaf van het spreekwoordelijke koren te scheiden. Van singer-songwriter tot psychedelische pop, er zit voor ieder wat wils tussen. En zoals altijd zijn al onze tips 100% met de hand geselecteerd, biologisch, organisch en ambachtelijk tot stand gekomen.

Nieuwe muziek

Echte mannen huilen niet. Niet waar, wat ons betreft. We hebben regelmatig dat een bepaald stuk muziek ons aardig in die richting beweegt. Daar voegen we vanaf vorige week de Canadezen van The Olympic Symphonium aan toe. Liedje Comedy gaat erover wat je kunt zeggen tegen mensen en wat je beter voor je kunt houden. Vinden anderen het ook wel grappig wat je zegt? Respecteer je anderen wel genoeg? En om het geheel nog eens wat kracht bij te zitten maakten de mannen een eenvoudige, maar oh zo mooie video bij het nummer.

Het nummer verschijnt volgende maand op Beauty In The Tension, alweer het vijfde studio-album. Niet nieuw dus, maar man, wat vinden wij dit een mooi nummer. Zakdoekjes erbij en luisteren maar!

 

Nieuwe muziek

Wat Adam Lytle precies wil met Quicksilver Daydream laat zich lastig in woorden vangen. Experimentele psychedelische folk, broeierig, met surrealistische teksten, vage snaren, wazige synths en wat galm op de stem. Zegt ie zelf (of iemand uit zijn entourage). Nou weten wij niet zo goed hoe dat dan klinkt, maar wij horen in Coyote Spirit Child heel even Get Ready van Rare Earth en daarna in drieënhalve minuut de complete platencollectie van je pa. En het is heerlijk.

Een boerenjongen, die Adam. Muziek bracht hem naar Brooklyn, maar de lange pauze van zijn band Wild Leaves maakte zij bestaan in de grote stad wat onzeker. Hij besloot zijn gevoel te volgen, kocht een Tascam 338 1/4 tape recorder van een dode man en nam zijn eigen werk op. Het klonk weids en zonder grenzen, daar in dat piepkleine appartement. Het leverde debuut-lp Echoing Halls. In februari verschijnt opvolger A Thousand Shadows, A Single Flame; een eindeloze naam voor een reis naar ‘what lies beyond the inner workings of the psyche’.

Coyote Spirit Child gaat over modernisering. Het is het verhaal van iemand die jungle in beton ziet veranderen. Maar wij horen vooral het suizen van autobanden richting een camping in het zuiden, op een warme namiddag met de zon die achteloos ondergaat. Je vader achter het stuur. Het cassettebandje in de radio. Een kwikzilveren dagdroom.


Nieuwe muziek

Hot Dreams komt uit Londen en begint met drie singles al aardig naam te maken aan die kant van de Noordzee. ‘Another Night’ is de meest recente en gaat over “acceptance that friends are like any other serious relationship, and experiences ups and downs,” aldus bandlid Cameron Fyall bij de buren van DIY. “If the good times mean enough to you, then it’s worth holding onto.”

Het liedje staat op een binnenkort verschijnend debuut EP’tje. Veel meer is er eigenlijk niet te vertellen, dus hier komt de punt.


Nieuwe muziek

De afgelopen jaren werden we getrakteerd op een ware country-revival. Met in de Champions League natuurlijk misters Sturgill Simpson en Sam Outlaw. Dat het genre terecht populair is, bewijst ook AJ Hobbs met zijn debuutplaat Too Much Is Never Enough. We raden de titelsong dan ook van harte aan voor liefhebbers van deze twee.

Het verhaal van AJ begint in Riverside County, California. In een stoffig stadje dat maar één stoplicht heeft, om precies te zijn. Om zijn vierde kreeg hij een gitaar en dat was eigenlijk meteen een welkome afleiding van het huishouden dan gekenmerkt werd door een alcoholistische en afwezige vader. Ook hij greep al snel naar de fles. Het lukte om af te kicken van de drank en drugs en eindelijk vol voor een carrière in de muziek te gaan. Met als resultaat een zeer fijne country-plaat. En hoewel AJ uit California komt zou je toch zweren dat het Texas was.


Nieuwe muziek

Laat er geen misverstand over bestaan. The Jacks is geen rockband. Rock ‘N Roll, niets meer en niets minder. Beïnvloed door de Britse invasie van de jaren ’60 en ’70, gekenmerkt door de recente Southern California rock en een oor voor The Black Keys zijn ze op weg naar world domination. Voor een plekje in the scene doen ze het niet. Dat siert ze en afgaande op catchy en energieke single Wings zou dat zomaar eens kunnen gaan lukken.


Nieuwe muziek

Dat je zit te scrollen door aantekeningen op je iPhone en dat je dan een prachtig liedje als Strange Love tegenkomt, een liedje dat je drie jaar eerder schreef, in een opwelling, omdat je liefdesverdriet had en dat je dat dus helemaal vergeten bent en dat je het dan op het debuutalbum van je nieuwe band zet. Dat gebeurt ons dus nou nooit. Lee Hall van Ghost Music wel. Gelukkig maar.

In de jaren ’90 speelde Lee nog in Beatglider. Dat zegt je misschien niets, maar John Peel was een fan. Dat zegt wel wat. Ook Matt zat in die band en in hometown Southend vonden ze Roy en Leighton om Ghost Music compleet te maken. Het idee is; de liedjes zijn geesten. Het zijn oude nummers waaraan ze ooit begonnen waren. Afgestoft en opgestaan uit de dood.

Maar het klinkt zo warm, zo nostalgisch en zo introvert. Het is helemaal niet spookachtig, koud of mystiek. De subtiliteit doet denken aan de allerbeste popbands uit de muziekgeschiedenis, toch? Beetje lo-fi wel en met behoorlijk wat spijt, maar verleidelijk tot de laatste van de 142 seconden. Jammer dat John Peel het niet meer kan horen. Maar wij zijn fan. Ook al zegt dat misschien niet veel.

Nieuwe muziek