Gobsmag Posts

Uit Montreal, Canada: Jackson MacIntosh. Begin maart verschijnt met My Dark Side zijn debuutplaat, eerste single Lulu heeft ons al helemaal betoverd.

Het liedje ging in premiere bij FADER, die treffend schreven: “MacIntosh knows how to craft an intimate atmosphere.” Vanaf de eerste tonen (een dwarsfluit?) zit je vol in de psychedelische muziek van de jaren ’60. Vervolgens de zweverige stem van MacIntosh, met de nodige echo in je beide oren. Gitaarsolootje, synthesizertje erij en we zijn los van de grond.

Helemaal uit het niets, komt MacIntosh niet. Je kunt ‘m kennen als de bassist van indiepopband TOPS en als frontman van Agony. Daarnaast was hij ook werkzaam voor de laatste twee platen van de band Homeshake én deed hij projecten met Drugdealer uit Los Angeles en Bernardino Femminielli. Maar het lijkt erop dat hij met deze aankomende debuutplaat veel meer naam gaat maken…


Nieuwe muziek

Over een maandje of twee komt de Amerikaanse Lucy Dacus met een nieuwe plaat: Historian. Eerste single ‘Night Shift‘ is meteen een kneiter. (Of zoals de legendarische Bob Boilen van NPR zegt: “Lucy Dacus ‘Night Shift’ Will Be One Of 2018’s Great Songs.”)

Historian is de opvolger van het goed ontvangen No Burden, haar in 2016 verschenen debuut op het kwaliteitslabel Matador (oa. Kurt Vile, Car Seat Headrest, Interpol, Belle & Sebastian). Op het nieuwe album, zo vertelt het label, schuwt Lucy de grote vragen niet. “It’s a record full of bracing realizations, tearful declarations and moments of hard-won peace, expressed in lyrics that feel destined for countless yearbook quotes and first tattoos.”

‘Night Shift’ gaat over een verse break-up en hoe ze probeert haar ex te ontlopen. Goeie eerste zin ook: “The first time I tasted somebody else’s spit, I had a coughing fit.” Heb je meteen onze aandacht. Het liedje begint ijskoud, maar langzaam neemt de spanning toe. Als na 4 minuten een extra laag gitaren erbij komt is het klaar: weet je wat, ik neem die nachtdienst wel als dat betekent dat ik je niet kan tegenkomen.


Nieuwe muziek

Zo, de mannen van 1955 weten hoe ze ons moeten raken. In de mailbox: “If you are looking for a upbeat garage rock song, please have a listen. It would do well in any rock n roll themed mix! Thank you, 1955.” Maar goed, maakt liedje Glory Days  het ook waar? Wat ons betreft wel. We worden er namelijk best vrolijk van. Het kwam op kantoor zelfs bijna tot dansen, en dat wil wat zeggen. Glory Days is overigens al bijna 2 jaar oud, maar dat weerhield de band er niet van het liedje naar ons te sturen. En we zijn blij dat ze dat hebben gedaan. Dat zullen liefhebbers van de jaren 80 en bands als Low Cut Connie met ons eens zijn, zo vermoeden we.

En voor wat achtergrond over de band verwijzen we naar hun bio: In a small countryside studio just north of San Francisco, in late 2012, a group of musicians gathered for late-night sessions and crafted what would become the 1955 sound: lean tight songs with a cinematic sweep to them, propelled by a stripped down garage rock vibe and an unbridled live energy. A throwback to the simplicity and clarity of early rock and roll songwriting, the songs recall the energy of the bands’ heroes (Velvet Underground, Nick Cave, Bob Dylan) but bristle with a modern, moody edge along the lines of Arctic Monkeys, Black Keys, The Strokes, and the Walkmen. Echoes of the mysterious year that gave them their name cut through their pop/rock sound to reveal a nod to the past.


Nieuwe muziek

En natuurlijk gaan we ook in 2018 verder met het tippen van fijne muziek. Het jaar trapt af met Schuyler Johnston, uit Charlotte (North Carolina). Hij is ervan overtuigd dat men uitdagingen en tegenslag gewoon onder ogen moet zien. Maar soms is het net zo fijn en belangrijk om gewoon te ontsnappen. Daarover gaat liedje Breakaway. Een klein, akoestisch liedje. Vooruit, we horen wat Jackson Browne. En dat leek ons een prima start van 2018. Zo, dan gaan we nu aan de overgebleven oliebollen.

Nieuwe muziek

En dan is het jaar alweer voorbij. Bijna. Wat een jaar. Het redactielokaal is nu zo goed als verlaten. De scribenten van bedenkelijk allooi hebben we al een week niet meer gezien. Het tweede garnituur klokt wel in, maar is allang naar huis. Vandaag zijn we nog met zijn drieën. En we luisteren naar We Come Right van Lowpines.

En we zijn een beetje stil. Dat komt door het liedje, maar ook door onze gedachten. We Come Right zorgt er namelijk voor dat er een filmpje wordt gestart in je hersenen. Misschien wel een filmpje over het afgelopen jaar. De mooie momenten, de treurige momenten, de gedenkwaardige momenten. Misschien kom je tot de conclusie dat het anders moet. Misschien was je nog nooit zo tevreden met jezelf.

Oli Deakin uit Londen doet dat met je. Hij is Lowpines. Hij schreef dit droomachtige, langzaam brandende nummer in de winter en nam het op tijdens een hittegolf met deuren en ramen op. En toch blijft het gesloten. En kruipt het in je hoofd. Of, zoals een ander het mooi omschrijft; like thoughts we can’t keep hold of.

Nieuwe muziek

Nieuwe muziek

Gizmo Varillas: het klinkt Spaans en dat is het dan ook. Geboren in Santander en via Bilbao, woont de jonge muzikant inmiddels in Engeland. Eerst in Cardiff, als student filmmaker, en nu in Londen. Als muzikant is-ie nu echter aan het doorbreken.

Het was een (in eerste instantie) verloren zomer die Gizmo naar het goud bracht. Op vakantie in Zuid-Frankrijk speelde hij op straat voedsel en onderdak bij elkaar. Dat ging zo voorspoedig dat hij steeds meer vertrouwen kreeg in een carrière als muzikant. Niet veel later kwamen er ook bemoedigende bericht van een artiest als Gavin James, met wie hij zowaar mee op tour mocht door Europe. Ook mocht-ie daarna met Jack Savoretti (scoorde tweeënhalf jaar geleden een dikke 8.6 bij ons).

En nu is het dan tijd om het zelf te doen. Na een EP’tje, verscheen in 2016 met El Dorado een eerste langspeler. In Engeland kreegt het z’n hoofd boven het maaiveld uit. “Hugely talented,” zei Tom Robinson van BBC 6 Music. “The songwriter has pieced together a series of sunshine hymns, bizarrely contagious and wholly unique nuggets of summertime joy,” schreef CLASH.

Eerlijk is eerlijk, het plaatje was ons niet opgevallen. Dat wil zeggen: niemand heeft het ons laten horen. Geen promoter, geen algoritme. Bij het inluisteren van de komende Eurosonic editie kwamen we voor het eerst met Gizmo in aanraking. En met ‘Freedom For A Change’ was het meteen raak. Een cirkel in het blokkenschema.


Nieuwe muziek

Otis Gibbs. Met een dergelijke voornaam kan het haast niet anders of je hebt iets met muziek. En dat klopt. Otis Gibbs is, o.a. singer-songwriter. Nee, niet meteen wegklikken. Otis Gibbs is rauw, echt. Het zijn dan ook niet echt liedjes die hij schrijft, het zijn verhalen. Neem nou liedje Great American Roadside. Must-listen voor liefhebbers van mannen als Nathan Bell. Dat liedje staat trouwens op Mount Renraw, opgenomen in de woonkamer van Otis. Dat klinkt eenvoudig, maar het resultaat is verbluffend. Verbluffend mooi, vinden wij.

Overigens komt hij in februari onze kant op voor een paar shows (Goes, Heerlen, Utrecht en Arnhem). Mis dit niet!


Nieuwe muziek