Arnhem is lekker bezig op muziekgebied. Niet alleen zijn we steeds vaker in Luxor Live te vinden, maar er komt ook te gekke muziek vandaag. De Arnhemse Marielle Woltring (dat is Lavalu) heeft met Solitay High een album gemaakt vol piano en zang. Meer niet. That is it. Piano en zang. En dat past Lavalu het best en dat is prachtig. Zoals Waiting. Het doet misschien ergens een beetje pijn, het geeft misschien ook wel een beetje verdriet, maar het is wonderschoon.
Misschien gaat het wel over de liefde. Zou best kunnen. Bijvoorbeeld een liefde die helemaal opbrandt, omdat alles op het vuur wordt gegooid, want het is al koud en alleen een beetje warmte kan het nog redden. We weten het niet hoor. Fire van Special Explosion telt twee lange, cryptische zinnen. Mooie zinnen. Dat wel.
There’s a fire in the house and we’re burning all the wood that we cut from a tree that fell into the yard in the middle of the winter and we wanna be a little bit warmer than we were last year.
Of misschien is de liefde bij de ene meer aanwezig dan bij de ander. En zoekt die ene naar een teken, iets kleins, een handreiking. Zodat het wat draaglijker wordt. Dat zou kunnen toch?
If I go on too long would you meet me in the middle and I really wanna feel it and if you could ever even return my calls, it’d be a little bit better than the typical weather.
We weten het gewoon niet. Maar de band uit Seattle heeft dus zojuist het nieuwe album To Infinity uitgebracht en daar zijn al behoorlijk wat mensen heel blij mee. Wij ook. Vooral met Fire.
En dan blijkt een van de fijnste Madchester-achtige liedjes uit Noorwegen te komen. Great News is de bandnaam, Never Get My Love de songtitel. Een debuutalbum staat gepland voor februari 2018.
Twee van de drie bandleden speelden samen in Dr. Crooks Magic Playground, maar besloten samen nieuwe paden te gaan bewandelen. Een vriend kwam erbij (inmiddels al weer vervangen) en een nieuwe band was geboren. Toen een geïnteresseerde platenmaatschappij ze een berichtje stuurde, knalde het trio direct de woorden “great news” terug. En zie hier, ook een bandnaam was gevonden.
Bij de buren van Clash vertelt Great News waarover Never Get My Love gaat:
“When you´re feeling down and isolated, there’s this voice, like the Devil on your shoulder, telling you to go out and get numb. I am telling him that, sure, we can play around and waste away, but you can not touch the once I love or get too deep inside my soul. He will never get my love, and he won´t take my love a way from those who are closest to me.”
In januari speelt Great News op Eurosonic in Groningen.
Daar was hij opeens: Moncrieff. Zomaar, vanuit het niets. Nou ja, natuurlijk werkt deze jonge Ier al even aan zijn carrière, maar zijn eerste single, Symptoms, is nu een feit. Deze eerste single van de voormalige achtergrondzanger van Adèle loopt vooruit op zijn aanstaande EP. Als Symptoms een voorproefje is van wat er nog komen gaat, kunnen wij niet wachten op de rest.
Neo-noir noemt Moncrieff (echte naam: Chris Breheny) de stijl van zijn eigen muziek, maar invloeden uit de oude blues en soul zijn niet ver weg. De singer-songwriter weet deze inspiratiebronnen uitstekend te combineren met hedendaagse popelementen. De combinatie van een traag beukend ritme en de krachtige, in whiskey doordrenkte stem van Moncrieff, is enorm aantrekkelijk. Alles aan dit nummer klópt gewoon.
Volgens de zanger zelf is Symptoms “voor mensen wiens enige religie het is om slechte beslissingen te maken…”. In de videoclip van Symptoms, onder andere geïnspireerd door het werk van Quentin Tarantino, worden deze beslissingen uitgelicht en maakt Moncrieff duidelijk wat de eventuele gevolgen daarvan kunnen zijn.
Om met zo’n verdomd goede single te debuteren, vinden wij echter helemaal geen slechte beslissing!
Via een vriend van Gobsmag kwam Roadkill Ghost Choir op ons pad. Must-listen voor liefhebbers van The War on Drugs. En dat zijn wij. Wikipedia leert ons dat ze een “American Alternative rock band from DeLand, Florida”, zijn. En niet zonder succes. Zo stonden ze al bij Letterman en speelden ze op Bonnaroo, Lollapalooza en Governors Ball festivals. En onder de fans bevind zich Ben Lovett van Mumford & Sons.
En waar de lovende woorden vandaan komen wordt al snel duidelijk als je meest recente plaat False Youth Etcetera aanzet. Die opent als The War On Drugs, maar later op de plaat komen ook invloeden van Tom Petty (zijn latere jaren), My Morning Jacket en zelfs wat Mumford voorbij. Omdat we de laatste tijd eigenlijk nog steeds aan het nagenieten zijn van plaat + gig van TWOD, kiezen we er vandaag voor om Vision On Vision / Undo aan je te tippen. Enjoy!
De dood. De dood. De dood is overal. Ook in de diepte van Noord-West Ontario, Canada. Ook in Deventer. Tijdens een begrafenis dit voorjaar aldaar (van een charmante Indische man) werd een Aldi-tasje met bier gebracht; een hommage. De band 1971 deed dat anders. Anxiety (In the Depths of Northwestern Ontario) is het allerlaatste nummer omdat vriend, bassist en founding member Cameron Cranston in februari overleed. Ook een hommage.
Let’s celebrate another day in the heat
Dedicate it to the past
Nostalgia in the depths of Ontario
This beautiful lake’s reflection, it won’t last
Onmogelijk. Het was onmogelijk om als band verder te gaan. Dus werd No Matter Where You Go, There You Are het laatste EP’tje van 1971. En Anxiety (In the Depths of Northwestern Ontario) is het slotakkoord. Geschreven voor Cameron toen hij nog leefde, maar alles al heel erg moeilijk was. De band zegt: ‘We’re glad we have “his” song, even though it’s hard to listen to sometimes.’
Slowly
What could have been will pass
With no choice
Either way, either way
All bodies will decay
I hope you find your answer before that day
Sentimentele dwazen die wij zijn, werden we toch een beetje gegrepen door dit verhaal. Zoals we ook gegrepen werden door het geluid van bierflesjes in een Aldi-tas. Cameron werd verdorie 25. Maar nog meer werden we gegrepen door het liedje; hartbrekend, donker en onheilspellend. Met een stekende gitaar. En een berustende, maar dan weer wanhopige stem. De dood is overal. Ook in muziek.
William Wilde was een vooraanstaande oog- een oorarts, die leefde van 1815 tot 1876. Hij had een zoon, die Oscar heette en boeken schreef. William Wild (zonder E op het eind) was ook de naam van een Australische politicus (1834 – 1861) en een Britse cricketspeler uit 1846. Tegenwoordig is de naam William Wild vooral bekend als het pseudoniem van de uit Knoxville afkomstige singer/songriter Garett Sale.
Sale debuteerde als William Wild in 2014 met een gelijknamig -en prachtig klinkend- album, dat qua sound ergens het midden houdt tussen Local Natives en Damien Rice (dat is een breed spectrum, maar nu ben je wel benieuwd, toch?). Met het opvolgend EP’tje Steady Now ging het pas echt hard; volgens platenmaatschappij Sony verzamelde Sale er ruim 12 miljoen streams mee. Kunnen we niet checken, het plaatje is van de streamingdienst afgehaald.
Hoe dan ook, Sale heeft dus getekend bij een grote platenmaatschappij (debuut was zelf uitgebracht) en z’n carrière is in een nieuwe fase beland. Nieuw liedje Who Do You Love heeft hij geschreven in kleedkamers, tijdens een tour door Amerika. Over optredens gesproken: hij deed ook het voorprogramma van Gobsmag favo Nick Mulvey. Terug naar het liedje, wat dat is prachtig. Een vrolijk, goed in het gehoor liggend indie-popliedje, in het verlengde van America en Iron & Wine. Bonuspunten voor de heerlijke vrouwenstem in de mix.
Uit Zweden, Malmö om precies te zijn, komt Hater. Klinkt als een harde bandnaam, maar dat is een dwaalspoor; het kwartet maakt slimme, melodieuze gitaarliedjes.
Hater heeft er zin in; nadat ze eerder dit jaar een debuutalbum uitbrachten (You Tried), is er sinds 1 december al weer een nieuw EP’tje: Red Blinders. Om het ijzer te smeden wanneer het heet is, nietwaar?
En met vier topliedjes zou je het EP’tje zeker heet kunnen noemen (makkelijk bruggetje – red.). Opener ‘Blushing‘ is soort van vooruit geschoven als single, maar uitschieter is wat ons betreft uitsmijter Penthouse, volgens de band “a chunkier c86 groove with a wind blowing through its motorik rhythm”.
Sluiten we af met een quote van ons gewaardeerde collega’s van Stereogum, want spot-on: “Their unique take on rock music feels familiar and lived-in, taking bits from indie-pop, post-punk, and classic rock.”
(PS. Ze komen naar Nederland!)
