Gobsmag Posts

Julian Borrego groeide op met muziek. Dat geldt wel voor meer mensen (zo ook voor ons), maar hoeveel van die mensen kunnen zeggen dat hun opa gitarist was voor o.a. Frank Sinatra en Ray Charles. Juist. Dus Julian ging ook de muziek in. En creerde een vrij eigen stijl die het midden houdt tussen funk en psychedelische pop. Inmiddels is er met Ouroboros (juist, net als Ray LaMontagne) een debuut EP. Liedje Small Talk had wat ons betreft ook van Shuggie Otis kunnen zijn, met de band van Matthew E. White.

Muziek maken is voor Borrego meer dan een paar akkoorden op een rijtje zetten. Tegenover Indie Pulse Magazine vertelt hij:

I think the feelings that create my music are often an expression of ‘maya’; some higher, more unchanging spiritual reality, grappling with experiencing the drastic duality of being a human.

Kudo’s overigens voor het laatste nummer, waarin hij zijn band en de luisteraar bedankt: ‘Outrothanks4listeningamigos‘.


Nieuwe muziek

William The Conqueror, een Brits trio, heeft volgens Q Magazine een nogal moderne view op Americana. En Clash voegt daaraan toe: “Finding the beauty in the everyday, William the Conqueror matches the mundane to the magical”. Hoge verwachtingen dus bij debuutplaat Proud Disturber Of The Peace, die vanaf afgelopen vrijdag in de winkels ligt. Die plaat verscheen overigens op het erg fijne Loose label (o.a. Andrew Combs, Barna Howard en Israel Nash). In die sfeer dus. En een beetje Rodriquez.

Een van de fijnste liedjes van die plaat vinden we Pedestals. Het had overigens niet veel gescheeld of het nummer had niet op de plaat gestaan. “We snuck it in last minute. Harry hit that drum beat in a soundcheck one day and the song just fell out, must’ve needed writing. Would’ve been rude not to include it. It’s confessional, a warning to my kids not to do what I did and think their parents are immune from making mistakes. If you don’t build me up, you can’t knock me down.” 

Luister op Soundcloud

Nieuwe muziek

Nog heel even wachten, maar eind deze maand verschijnt dan eindelijk het debuutalbum van de Noorse singer/songwriter Siv Jakobsen. Zoals het tegenwoordig gaat, zijn er al paar liedjes van The Nordic Mellow online te vinden (wauw!) en vandaag is daar met het prachtige Berry and Whythe een vierde bij gekomen.

Siv Jakobsen kwam in 2015 op de radar van veel muziekliefhebbers met haar EP The Lingering. Blogs schreven over haar, liedjes werden door de BBC op de radio gegooid en supportshows voor Damien Jurado, Bear’s Den en Benjamin Francis Leftwich kwamen op het tourschema. Ook ons landje ontbrak niet: ze speelde begin dit jaar op Eurosonic en in Paradiso-Noord (en komt na de zomer terug voor meer shows).

Bij de opnames van debuutalbum The Nordic Mellow kreeg Jakobsen hulp van producer Matt Ingram (Laura Marling) en mixer Dan Cox (Thurston Moore, Lianne La Havas). Het resultaat is een intense plaat met breekbare liedjes. En dat mag best pijn doen:

I think it’s important to allow yourself to be sad. Or to show emotion in music and not let everything be a sort of bland medium where you don’t dare to say anything. [..] It’s not always autobiographical but it’s always honest, true and real and something that I have felt in some way. I try to have that be my compass. Even if it’s not my story I need to identify and feel like ‘how would I feel if this was me?’

Een plaat om naar uit te kijken.


Nieuwe muziek

De Amerikaanse singer/songwriter Rebecca Schiffman weet wel hoe ze een liedje moet pluggen bij ondergetekende: zeggen dat het geïnspireerd is door een aflevering van Seinfeld. Ja, dan moet ik ‘Laura’ wel luisteren.

Iets specifieker: ‘Laura’ is gebaseerd op de pilot van Seinfeld. Niet zo’n geweldige aflevering, maar we zien daarin wel meteen de dingen waar de serie zo groot mee is geworden: heerlijk gezever over ongeschreven regels en sociale interacties, en dan met name tussen man en vrouw (“That’s a signal, Jerry!”).

“I have written a few songs based on Seinfeld episode,” vertelt Schiffman. “It’s a fun exercise I sometimes turn to when my own life feels stable and happy and there’s nothing I desperately need to write about. This particular Seinfeld-based song fit well on the album when we needed one more track. [..] On Seinfeld, the characters hide most of their vulnerability and deep emotions. In the song “Laura,” I’m portraying a more earnest and vulnerable Jerry, imagining what he’s thinking or maybe what I would be feeling in the same situation.”

Afijn, met dit soort teksten heb je dus mijn attentie. De bijbehorende clip is ook leuk, met natuurlijk veel Seinfeld knipogen.

Vergis je niet, het is ook nog eens een fijn liedje. Niet zo verwonderlijk, Schiffman is bijzonder getalenteerd. Haar vorige solo album (To Be Good For A Day, 2009) werd door VICE uitgeroepen tot album van de maand en haar liedje ‘Aaron’ is te horen in de Lena Dunham film Tiny Furniture. Daarbij schildert ze ook nog (haar schilderijen zijn geëxposeerd in diverse galerijen in Amerika) en ontwerpt ze juwelen. Als dat geen signalen zijn, mensen.



Nieuwe muziek

Elliott Brood is zo’n band die stiekem alweer eventjes meedraait. In Nederland hebben ze echter nooit helemaal de waardering gekregen (lees: grote en volle zalen) die ze wat ons betreft verdienen. Laat je overigens niet misleiden door de naam. Elliott Brood is een trio, afkomstig uit Canada, en geen solo-project. Vier platen hebben ze alweer uit, vol met Americana in de stijl van Deer Tick, Wilco en Dawes. Op nieuwste single, ‘Til the Sun Comes Up Again klinken ze iets meer honkytonk, maar hey, het is bijna zomer.

Die track komt overigens op Ghost Gardens, vanaf 15 september uit op Paper Bag Records (o.a. Moonface). De roots/americana liefhebber heeft weer iets om naar uit te kijken.


Nieuwe muziek

Vorige week verscheen met A Black Mile To The Surface het nieuwe album van de Amerikaanse (!) band Manchester Orchestra. Het zou weleens hun echte grote doorbraak kunnen zijn. Of in ieder geval moeten zijn.

Dit vijfde album van het kwartet bevat alles om ons van begin tot einde te blijven boeien. Ontroerende liedjes als The Alien en The Sunshine plus stevige rockers als Lead, SD en het hier onder geplaatste The Moth. Dan weer akoestische gitaren en dan weer gruizige elektrische. Fascinerend. Voer voor hard op de koptelefoon.

Gouden tip: 2 november staan ze in de Melkweg in Amsterdam (oude zaal!)

Throw the man you used to be away
Bury him with rivalry entirely


Nieuwe muziek

We komen niet zo vaak lekkere muziek uit Israel tegen. Uitzondering is natuurlijk Asaf Avidan, die helaas min of meer bekend staat om die vervelende remix, maar man o man, check eens een paar van zijn eigen platen (of samen met The Mojos). Nou goed, vanaf heden kunnen we daar True Actors aan toevoegen wat ons betreft. Indie Rock uit Tel Aviv!

Liedje True is hun tweede wapenfeit, op weg naar eerste langspeler, Under Those Silent Skies (10.10.2017). Indie Rock indeed! Catchy drumpartij, gloomy vocals. Hypnotiserend haast. Zou wat ons betreft niet misstaan op de ontdek-festivals van deze wereld. Wij gaan ze in ieder geval in de gaten houden voor je!

 

Nieuwe muziek

Van de nieuwe Ratboys plaat GN valt liedje Elvis Is In the Freezer meteen op. Eerst vanwege de titel, maar dan blijkt het ook nog eens een catchy liedje te zijn (met een goede clip). En die Elvis is natuurlijk een huisdier. Die overleden is. En in de vriezer ligt.

Ratboys is een duo uit Chicago, opgericht in 2009 en bestaande uit Julia Steiner en David Sagan. Waar die naam vandaan komt? Simpel, Julia wordt al sinds jaar en dag door haar naaste omgeving Ratboy genoemd (en bedankt, hè). Als bandnaam moest er uiteindelijk een ‘s’ achter omdat de rapper Ratboy dreigde met een rechtszaak.

GN (Goodnight) is hun tweede album en zonder twijfel een grote stap vooruit ten opzichte van voorganger AIOD. Het barst van de liedjes met een goede, warme melodieën en verhalende teksten. Tijd om fan te worden, mensen.


Nieuwe muziek