Gobsmag Posts

Onder het kopje info op haar Facebook staat: “Romantic Post-punk. Making sad music sound happy since 1988.” Nieuw liedje ‘Driving Around‘ maakt ons zeker blij.

We hebben het over Kelsey Kerrigan, een singer-songwriter en producer uit Amerika. Anti-folk wordt haar stijl ook wel genoemd “op de blogs” en haar promotor dropt zelfs sarcastic indie rock. En waarom ook niet. Waar Driving Around dan over gaat? Kelsey vertelt:

This a song I wrote about existential nothingness and if you feel the same, let’s talk about it. Cuz then we won’t feel alone? Just kidding. We’re always gonna feel alone. But maybe you won’t feel AS alone while this song plays.

Akkoord.

Nieuwe muziek

Er was een tijd dat wij op handen werden gedragen. Echt waar. Dat was op Pinkpop, 1999. Kula Shaker profiteerde nog net van het staartje van hun succes en wij gingen crowdsurfend door de Roskilde. Mooie tijd. Daar dachten we even aan toen Big Foot van The Orders over de redactie schalde. Een ‘knockout track’, lazen we ergens. Wij vinden het vooral niet te moeilijk, lekker rechttoe-rechtaan en met fijne gitaren bovendien.

Dat The Orders het beste muzikale trio is dat het eiland Wight te bieden heeft is evident, lijkt ons (Plastic Mermaids is een quintet). Bezig sinds 2013 en al mooie dingen bereikt; hoofdpodium op Isle Of Wight en opgepikt door BBC Introducing. En nog altijd piepjong, deze ‘lads’. Big Foot heeft de attitude van een snotneus, maar klinkt toch old school. Komt door dat psychedelische. Dat Kula Shaker-achtige. En die gitaarsolo.

Het zelf geschoten clipje, opgenomen in een toilet, maakt het geheel vakkundig af. Die gekke bril had dan weer niet gehoeven. Schmink ook niet. Maar talentvol is het wel, denk wij. Het eiland is te klein, denken wij.


Nieuwe muziek

Sinds een paar weekjes staat Love > Fear (Love over Feat), het zoveelste album van Nathan Bell in Spotify. En sinds die tijd ook vrij regelmatig op repeat bij ons. Nathan wie, denk je wellicht? Nathan Bell (niet te verwarren met Nathan Ball). Een muzikant zoals muzikanten bedoeld zijn. De passie en emotie spatten van zijn liedjes (verhalen) en altijd op tour. Nieuwe muziek is dus altijd smullen. Love over Fear kent wat ons betreft geen slechte liedjes. Maar wat er uit springt? Nou, The Big Old American Dream bijvoorbeeld. Want stiekem hebben wij deze ook een beetje.

Anyway, voor nu luisteren maar. We houden je op de hoogte van tours, want Nathan is met enige regelmaat in Nederland. Gewapend met een gitaar en fles whiskey.


Nieuwe muziek

Bijna twee jaar geleden spraken we onze hoop uit. Onze hoop in The White Buffalo. Onze hoop dat hij Nederland zou gaan veroveren. Want met de looks van Timothy Showalter (Strand of Oaks) en het geluid van Eddie Vedder (maar dan iets meer dansbaar) en John Mayer (ja, echt) maakt hij al een paar platen indruk op ons. Helaas kwam die doorbraak er nog niet. Maar met The Heart and Soul of the Night is er gelukkig wel een fijn nieuw liedje.

Dit liedje komt te staan op zijn 6e langspeler, Darkest Darks, die op 13 oktober verschijnt op het ijzersterke label Thirty Tigers (Jason Isbell, Sam Outlaw, The Wood Brothers). Zou het dan toch gaan gebeuren? Wij gunnen het hem van harte.


Nieuwe muziek

Ook schromelijk onderbetaalde scribenten van bedenkelijk allooi hebben recht op vakantiedagen. En dat geeft een bepaalde dynamiek op de redactie; er worden hilarische out-of-office replies verzonnen, er wordt noest geschreven aan een werkoverdracht en dat overvolle postbakje wordt eindelijk eens geleegd. En dan vind je nog eens wat. Like Never Before van Artificial Pleasure bijvoorbeeld.

Lag daar dus al een maandje of drie te verstoffen onder andere releases die ook nog niet beluisterd waren. En in relatief rustige tijden, met een twee weken Toscane voor de deur, nemen we het niet meer zo nauw. Ook omdat Like Never Before (van het gelijknamige debuut ep’tje) heel lekker is. En anders. Maar niet nieuw. Funk pop zoals je ouders die hoorde, midden jaren ’70. Frontman Phil McDonnell noemt het; ‘Full on synth and guitar driven sweaty soul pop.’

Dansvloervriendelijk dus, maar dan moet je wel diep in de nacht op de juiste plek zijn beland. Het liefst in een donkere ruimte onder de grond. Met nog net genoeg geld voor een laatste bier. Dansend rond het afvoerputje van de stad, zeg maar. Dan wil je nog wel even als een Ian Curtis bewegen op Artificial Pleasure. Als nooit tevoren.


Nieuwe muziek

Als je nog een lome, zwoele zomerplaat zoekt, ben je bij Slow Dancer aan het juiste adres. Zijn onlangs verschenen In A Mood is de ideale soundtrack voor een avond op het dakterras met een koude alcoholische versnapering. Single ‘It Goes On’ is een van de prijsnummers.

Slow Dancer is de artiestennaam van Simon Okely, uit Australië. Opgegroeid met de jaren ’60 en ’70 bluesplaten van z’n ouders, omschrijft hij z’n eigen sound als “Fleetwood Mac-with-Neil Young licks.” Ook artiesten als Nick Drake, Wilson Pickett en Van Morrison vormden een bron van inspiratie voor de inmiddels 31 jarige artiest.

Nieuwe plaat In A Mood, zijn tweede, barst van de mooie melodieën, fijne baslijntjes en subtiele pianoakkoorden. Dat Okely het gros van z’n liedjes laat in de avond schrijft / opneemt en helemaal in z’n eentje, klinkt dan eigenlijk ook heel logisch. Hij vertelt: “I couldn’t really face the songs during the daylight hours. There’s something about 11pm on a weeknight when everyone is winding down, slumped out in front of a television or in bed… ”

Yup, mooie plaat.


Nieuwe muziek

Arson Daily is een groepje muzikanten uit Boone, North Carolina. Inmiddels wonen ze in Raleigh, NC. Een plek die ze delen met helden als Bowerbirds en Ryan Adams. Ze maken een mix van blues, alt-rock en combineren dat met “crooning vocals melodies“. Bijvoorbeeld op nieuwste liedje Smooth Sailing. Die track staat op meest recente EP What’s On your Mind en doet ons qua vocals denken aan mannen als Jake Bugg. Maar verwacht iets meer indie dan Brit-pop. En laat dat nou erg lekker klinken!


Nieuwe muziek

Raveen komt uit Montreal en stuurde ons het liedje Always, de titeltrack van hun eind juli verschijnende debuutplaat. Zijn we ze enorm dankbaar voor, want: wauw.

Indrukwekkend kun je ’t wel noemen. “The most collaborative 3 minutes we’ve ever worked on,” schrijven ze. En niet alleen met ze drieën: meer dan 10 vocalisten deden mee. “There’s a lot of love in this song,” aldus de band. Thematisch zou je het liedje kunnen zien als een samenvatting van het aankomende album, dat gaat over verloren liefde en “the perceived loss of something magic in the early stages of adulthood”. Kortom, prima muziek voor onder een coming-of-age serie op Netflix.

Maar mensen: wauw.


Nieuwe muziek