Gobsmag Posts

De elevator pitch. Wie kent hem niet uit de good old managementrollenspellen? Wij in ieder geval wel. We vinden het dan ook grappig dat de vonk overgeslagen lijkt te zijn op bands, managers en PR-bureau’s. Zo ontvingen we van de week de volgende tekst in onze mailbox: “Going for a unique style of Indie/Folk/Rock, similar to Szymon. Enjoy the clip. Thank you!” Afzender: The Winter Gypsy.

Toegegeven, het blijft een gok (schiet ik raak?), maar in dit geval pakte de gok goed uit. We zijn namelijk enorme fans van Szymon. En zo kwamen we erachter dat The Winter Gypsy een 6-koppige band uit Adelaide (AUS) is. Daar zijn ze graag gedraaide gasten op Tripje J radio. En laat dat nou een zekerheid voor kwaliteit zijn. Zo ook hier, we horen een prachtige track die ons doet denken aan The Middle East, Bon Iver en inderdaad, Szymon. Debuut-EP Page I is dan ook een absolute aanrader voor fans van bovengenoemde kanonnen.


Nieuwe muziek

De Noorse singer/songwriter Thom Hell is al een tijdje bezig en onlangs verscheen met Happy Rabbit al z’n achtste plaat sinds 2004. Single 1986 doet het bij ons heel goed.

In het thuisland gaat Thom lekker. Z’n platen duiken op in de hitlijsten en met het in 2008 verschenen God If I Saw Her Now scoorde hij zelfs twee Noorse Grammy’s. Een jaar later won hij er weer eentje.

In Engeland worden ze ook steeds meer fan. In een review (7/10) haalde Uncut zelf Paul McCartney erbij als referentie om Hells liefde voor melodieën te duiden. Want melodisch, dat is het. Als je nog wat meer rondkijkt op het internet, lees je ook andere namen zoals 10CC, Elton John en The Beach Boys. Kortom: mooie liedjes.


Nieuwe muziek

Nee, Manta Ray is niet de bijnaam van die buurjongen die zijn parelmoeren Opel iedere avond parkeerde onder een lantaarnpaal en wachtte tot het schijnsel van zijn gekoesterde auto een disco maakte. Manta Ray is een mooie, dikke vis (met zo’n lange dunne staart). Sam Brockington uit Bristol zingt erover. Maar daarover later meer.

Sam is bleus, Sam is soul, Sam is folk en nu al geliefd bij de BBC. Sam gaat lekker, met een fijne stem ook en Manta Ray is een verslavend voorbeeld van zijn talent. Op zijn achttiende trok hij naar Londen en speelde hij wekelijks overal en nergens in de stad. Maar daar kwam hij niet veel verder mee, vond hij. Een jaartje Australië wel.

En dan nog even over die manta ray; dat is dus een rog en als je die eens goed wilt zien dan is Burgers’ Zoo in Arnhem de aangewezen plek. Ze zwemmen daar boven je hoofd! Maar je bent hier natuurlijk niet om een uitje te plannen. En wij zijn geen VVV. Je bent hier voor de muziek. Dus luister snel. Het is echt te gek.


Nieuwe muziek

Begin dit jaar riepen we: HAARM komt eraan. Nu de balans opmakend, gaat het nog niet superhard, maar tweede single In The Wild laat wel horen dat het goed gaat komen met dit viertal uit Liverpool.

Mocht je kwaad willen dan zeg je bij het horen van deze single: “Dit is een Massive Attack rip off. Dit is gewoon Unfinished Sympathy in een nieuw jasje.” Wij horen dat ook wel. Maar als het zo’n kneiter als In The Wild oplevert, vinden wij een non-argument. Bij de buren van Gigslutz legt de band uit waar het liedje over gaat:

The song is about going through life feeling lost and alone but always trying to get ahead. Getting older and looking back on your actions, wondering if you could have done things differently; whilst the whole time your life is happening so fast, and before you know it it’s over.

Een gevoel van haast dus. Onrust. Ga ze dus geen vragen stellen over wanneer dat debuut EP’tje komt, okay?


Nieuwe muziek

Artiesten aan het begin van een carrière, daar houden we van. Maar zelfs voor onze begrippen was er van Delafaye wel erg weinig te vinden (geen Facebook, geen Twitter, geen YouTube). Maar gelukkig was er een behulpzaam label, die ons vertelde: Delafaye is de artiestennaam van Andrew Shockley, een 32-jarige inwoner van Kentucky. Met Dreamers was er slechts één liedje uit (dat en passant wel even in de New Music Friday playlist werd gegooid door Spotify).

Datzelfde label kwam ook met een suggestie: of we de Delafaye’s nieuwe track, Time and Money wilden primeuren. En dat willen we maar al te graag. We horen namelijk in de verte iets van The Antlers, maar met name Ray LaMontagne. Prima binnenkomer dus!

Debuut EP verschijnt begin volgend jaar, op 27 januari. We houden je op de hoogte!

Nieuwe muziek

Indie Folk uit Australie: dat hebben we vaker gehoord (en over geschreven). Maar goed, het uit Brisbane afkomstige Hollow Coves maakte met Coastline zo’n fijn liedje dat we er niet omheen konden.

Hollow Coves bestaat uit twee dudes genaamd Ryan en Matt en in 2014 dropten ze met Drifting al een fijn EP’tje. Liedje The Woods waar daar aan de andere kant van de wereld zelfs een klein hitje. Hun sound? Die omschrijven ze zelf als een mix van “simple acoustic melodies, vocal harmonies, and impactful themes.” Niks meer aan doen.

Nieuwe muziek

Toegegeven, we zoeken niet vaak naar nieuwe muziek in Frankrijk. Sowieso niet letterlijk in Frankrijk natuurlijk, maar ook niet vanuit onze luie bureaustoel in Rotterdam naar Franse bands. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, bijvoorbeeld de mannen van AaRON. En sinds kort wat ons betreft ook Fingers & Cream. Heel veel kunnen we niet over ze vertellen (hun site en bio zijn in het Frans), maar single John Lingers maakte indruk op ons. Niet in de laatste plaats omdat we moesten denken aan helden als Israel Nash, Torgeir Waldemar en Ryley Walker.

Als het goed is is er ook al een EP uit, waar liefde John Lingers op staat. Wij kunnen ‘m alleen niet vinden in Spotify. Ook de iTunes Store laat verstek gaan. Gevalletje chauvinistische release? Enfin, onze interesse in de band is gewekt.


Nieuwe muziek

Jij denkt misschien: ‘Die jongens van Gobsmag, die hebben de wijsheid in pacht zeker. Met hun nieuwe muziekjes en zo.’ Maar nee hoor. Echt niet. Dus als een gerenommeerde en gewaardeerde dj een tipje geeft, dan luisteren wij gewoon. Naar het mooie John Hughes van Tim Cohen bijvoorbeeld.

En dan roept zeker één redactielid; ‘Hey!’ Want Tim is de zanger van The Fresh & Onlys en daar houdt ie van. Talentvol bandje, dat is het zeker, want ook gitarist Wymond Miles prijkte dit jaar op het scorebord. Tim brengt volgend jaar een solo-album uit. Daar zegt hij over: ‘I like to think I’m leaving bits of wisdom behind, but I don’t possess the wisdom for longer than it takes to make a song.’ Daar kunnen wij, eenvoudige krabbelaars, ons wel in vinden.

En wie is John Hughes dan? Waarschijnlijk is dat de regisseur van films als The Breakfast Club, Ferris Bueller’s Day Off en Home Alone. Zou mooi zijn als het waar is.

‘Veeg mij maar op!’ zei de dj (St. Paul, trouwens) over het nummer. Nou, wij liggen er inmiddels naast. Jaarlijst materiaal!


Nieuwe muziek