Press "Enter" to skip to content

Songs sounding like “MGMT”

Newmusic of the day on September 14th 2018

We gaan swingend ten onder met The Radio Dept. (7.9)

Een waarschuwing. Op een bedje van MGMT, Wild Nothing en Wild Beasts.
Song: The Radio Dept. - Going Down Swinging
Album: TBA

In een tijd waarin een ieder volgens een ander of links of rechts is (en blijkbaar nooit, nóóit meer iets daartussen) kan een prachtig, serieus en ook een beetje beangstigend nummer van The Radio Dept. geen kwaad. Het past er wel bij. Omdat het gaat over iets waar we allemaal ongerust over zouden moeten zijn. Going Down Swinging is dan ook geen analyse. Het is een constatering. Going Down Swinging is geen doemdenken. Het is een bewustwording. Gaan we swingend ten onder?

Church bells are ringing today
God is on the right side for once
We will go down swinging you say
But I never fought anyone

Vier jaar geleden, op een dag in mei, klonken in de straten van het Zweedse Jönköping ook kerkklokken. Die klonken daar wel vaker natuurlijk, maar sinds 1939 niet meer om te waarschuwen voor nazi’s. De priester ‘wanted to use what we used in the days of old.’ Die dag marcheerden er namelijk neo-nazi’s voor zijn kerk. En sindsdien klinken ook op andere plekken in Zweden de kerkklokken om die reden. The Radio Dept. gebruikte dat voor Going Down Swinging; een single uitgebracht aan de vooravond van verkiezingen.

Do the right thing now
When you’re in that moment
Do the right thing now
In your heart you know it

Nazi’s krijgen een sneer. Fascisten krijgen een sneer. Morrissey krijgt een sneer. En dat helpt misschien niet zoveel. Maar zoals The Radio Dept. zei: ‘What else could we do?’

Newmusic of the day on September 6th 2017

Kruipen voor PLGRMS (7.8)

Synth-pop (MGMT) from Down Under
Song: PLGRMS - Crawling Back
Album: TBA

PLGRMS is een duo uit Sydney: singer-songwriter Jacob Pearson en multi-instrumentalist/songwriter/producer Jonathan Bowden. Deze maand brachten ze met Crawling Back een nieuwe single uit, op het Londense oEoE Records. Indie synth-pop in de lijn van MGMT.

Bij de buren van Ceasar Live ‘n Loud vertelden ze waar het liedje vandaan komt:

‘Crawling Back’ was one of the first songs we conceived as PLGRMS. Lyrically, the song is based around seeing friends go through situations where their relationship had gone bad — and they just stuck around because it was all they knew. So I guess the inspiration was more observational than a personal experience.

Prima. En nu luisteren.


Newmusic of the day on May 25th 2016

Wie is Animali? (8.3)

De aanstekelijke gekte van MGMT en Flaming Lips
Song: Animali - Who?
Album: This Plane's Going Down, Are We All Gonna Die? (EP, out now)

We krijgen veel muziek toegestuurd. Heel veel. Gaan we niet over klagen, want daar zijn we immers Gobsmag twee jaar geleden voor begonnen. Proberen ook alles te luisteren, want dat is het leukste: een plaat “ontdekken” waar je anders niet tegen aangelopen zou zijn. En daar meteen enthousiast over zijn. En daarbij: de nieuwe (prachtige!) Radiohead videoclip plaatsen kan iedereen, niet waar? Afijn, waar we heen willen: het EP’tje This Plane’s Going Down, Are We All Gonna Die? van Animali.

Animali komt uit Lyon. Dat is een prima vakantiestad, maar niet direct een plaats waar je op zoek gaat naar spannende popmuziek. Grappig dat deze gasten ons wel meteen inpakte bij het aanslingeren van het toegestuurde liedje Who?. Al na een paar seconden gaan je gedachten naar de eerste plaat van MGMT, Oracular Spectacular. Die rare geluidjes, die zweverig vocalen, die mellow beat, die heerlijke gekte… Het klinkt bekend, maar blijft zo lekker. En dan luister je het (gratis te downloaden!) EP’tje verder en hoor je nog meer moois in de vorm van The Song That Changed Your Life, dat weer klinkt als een mix van The Flaming Lips en Daft Punk.

Maar hoe omschrijven ze zichzelf? Lees even mee, uit de bio:

“Animali is like a three-headed hydra that sucks you into a sonic tornado where anxiety, cynicism and fatuous humor mingle. At the crossroads of musical genres, the band claims multiple influences – trippy Pop songs from the 60’s, Punk Rock energy and a certain taste for long pieces inherited from Prog Rock – but never seems to be taking sides.”

Gekte dus. Maar we zijn wel fan. Goed in de gaten houden, er schijnt een langspeler aan te komen.


Newmusic of the day on October 30th 2015

Een stapje terug voor Little White Things (7.7)

Alsof MGMT, Local Natives en Temper Trap een dream-pop band vormen
Song: Little White Things - Step Back
Album: TBA

“A dreamy pop jam with hints of MGMT, Temper Trap and Local Natives”. Zo maakten we kennis met de boys van Little White Things (Londen). Ier David Behan en Zweed Max Bergstrom ontmoetten elkaar per toeval op een huis-feestje in Oost-Londen, maakten plannen om een band te maken en zie daar, debuutsingle Step Back is daar.

En de eersten tekenen zijn lekker, blogs all over the world pakken ze op en schrijven prima teksten. Zo schrijft The Line of Best Fit: “Woozy, gently hypnotic production – complete with chimes and heavily effected guitars – creates something of an MGMT, Empire Of The Sun hue, with subtle, cold sense of sadness to pack a punch on top of this immediate and undeniable catchiness.” Clash Music vult aan: “Gorgeous, gossamer pop with a psychedelic twist, it’s a subtle, slow-burning introduction.”

Wat moeten wij dan nog zeggen, behalve: doe er je voordeel mee en maak de blits op het volgende huis-feestje dat je bezoekt.


Newmusic of the day on November 11th 2014

Broncho is catchy als een motherfucker (7.9)

Een punky MGMT in een fuzzy blender
Song: Broncho - Class Historian
Album: Just Enough Hip To Be A Woman (out now)

Soms ligt er ineens een verdraaid catchy single op de Gobsmagdeurmat, met liefde gedropt door een actieve promoman. Zoals afgelopen week met Class Historian van Broncho.

Helaas misten we een bio’tje, dus zijn we zelf maar even op onderzoek gegaan.

Een stukje Spotify research leert ons dat deze Amerikaanse band nét een nieuw album uit heeft: Just Enough Hip To Be A Woman. Dat is voor ons early adopters altijd lekker, natuurlijk.

Vervolgens verplaatsen we ons onderzoek naar Facebook en daar lezen we:

Though it certainly bears the hallmarks of their previous work — fuzzy, guitar driven rock – the production and energy of the record moves into decidedly sleeker and decidedly more new wave directions

Resumerend:

1. Just Enough Hip To Be A Woman is niet hun debuutplaat;
2. Just Enough Hip To Be A Woman is misschien wel hun beste plaat tot nu toe;
3. Just Enough Hip To Be A Woman is best een grappige titel dus Broncho heeft humor.

Afijn, meer hoef je momenteel niet te weten. Ja, misschien nog dat ze op 15 november in Paradiso (Amsterdam) spelen en 22 november op het Le Guess Who festival (Utrecht). Met een geweldige single als Class Historian gaat dat hoe dan ook een feestje worden. (Krijg die “Do do do do do” nog maar eens uit je hoofd vandaag.)