Auteur: <span>Bas</span>

Ruim 1,5 jaar geleden noemden we Kaleode IJslandse Joe Bonamassa met singer-songwriter genen en indie-ambities.” De reden daarvoor was de meer dan catchy single Pour Sugar On Me. Daar was het bluesrock wat de klok sloeg, maar hoorden we ook Bon Iver, Asgeir en Sigur Ros. Een maandje geleden bracht Kaleo een nieuwe plaat, A/B uit. En wat we op die plaat hoorden deed ons hart wederom sneller kloppen.

En dan hebben we het met name over het liedje Way Down We Go. Want dit is een prachtige manier om je 3 minuut 40 door te komen. We horen wat Hozier, Brother & Bones en het zou zomaar ook een cover van Paolo Nutini kunnen zijn (in de stijl van Iron Sky). En daar hoort natuurlijk een flink cijfer bij.

Wat we verder horen op de plaat? The Delta Saints (op opener No Good), Robert Johnson (Broken Bones) en Bon Iver (All The Pretty Girls). Wederom een schizofrene plaat dus. Maar ons hoor je niet klagen. Stuk voor stuk is het puik werk.


Nieuwe muziek

Het is wellicht geen verrassing dat The National eigenlijk onze favoriete band aller tijden is. Daar kunnen we uren over praten, maar dat gaan we niet doen. Waar we wel even over willen praten is over The Young Folk. Daar maakte je 1,5 jaar geleden kennis mee op Gobsmag. We noemden ze toen een mix tussen Mumford & Sons, The Villagers en Noah and the Whale. Juist, een zomerse bedoeling.

Die hitgevoelige kant van ze is nog steeds aanwezig op het dit jaar verschenen album First Sign of Morning. Die plaat is echter iets te Mumford-achtig voor ons. We waren dan ook aangenaam verrast toen England in onze mailbox verscheen. Juist, een cover van The National. De paniek sloeg direct toe bij Harm. Zou de track verkracht worden door banjo’s? We verzamelden onze moed en knalden de track toch aan. En eerlijk is eerlijk, de boys van The Young Folk hebben een prima cover afgeleverd. Kan natuurlijk niet niet tippen aan het origineel, maar hé, dat is geen schande.

En het wordt maar weer eens duidelijk wat een prachtig liedje England is.


Nieuwe muziek

“Gobsmag houdt van crossovers. Douglas Dare, een 22-jarige Britse singer-songwriter is volgens ons een perfecte mix tussen Perfume Genius, James Blake en Rufus Wainwright.” Dit schreven we ruim 2 jaar geleden over Douglas Dare. Aanleiding daarvoor was de fantastische plaat, Whelm.

Het heeft even geduurd, maar er is weer nieuws omtrent Douglas Dare. Op 14 oktober verschijnt met Aforger de langverwachte opvolger. Wij omcirkelen ‘m alvast in onze agenda! Lang wachten? Ja, nogal. Het is dan ook fijn dat Douglas alvast een liedje online gooide, Doublethink. En omdat we dat weer een prachtig liedje vinden, gooien wij hem op ons scorebord.

Iets minder James Blake dit keer, nog steeds die hele breekbare stem. En nog steeds die prachtige piano. Dan is het ook geen verrassing dat de plaat uitkomt op Erased Tapes Records. Juist, het label van die andere pianovirtuoos Nils Frahm. Kortom: trakteer jezelf op wat moois.


Nieuwe muziek

To whom it may concern.” Zo begon de mail van Canadees Ben Meyerson. Dat waren wij dus, in dit geval. De mail gaat verder: “I’m a songwriter who currently splits his time between Canada and the United States. I’m working my way up to the release of a group of folk songs called “Euhemerism EP,” which chart a personalized mythic narrative. Euhemerism is the belief that mythology is the elevation and embellishment of history — the exaggeration of real people and events.”

Wat dat precies betekent, dat weten we niet. We waren echter wel geïntrigeerd. Dus knalden we liedje Drought maar aan. En wat bleek: een meer dan prima track. Singer-song in the spirit van Bobby D. We horen ook een klein beetje Tallest Man On Earth. En dit liedje zou zomaar ook door iemand als Charlie Parr gemaakt kunnen zijn. Kortom: fraai werk van Ben Meyerson.

Mocht je nou meer willen horen, dan kan dat. Euhemerism EP staat namelijk volledig op Bandcamp. Op Spotify is het nog even wachten. Wordt aan gewerkt.

Nieuwe muziek

“A festival-ready rollicking strummer”, zo introduceerde Bullhorn Publicity (een fijn PR bureau met o.a. Thomas Jacob Jr, the Delta Saints en The Black Cadillacs in stal) hun nieuwe aanwinst Birdtalker.

Birdtalker komt uit Nashville. Maar verwacht geen country, geen snik en geen whiskey. Nee, de vier heren en één dame maken muziek die in het straatje van The Lumineers en The Head and the Heart past. Luister maar eens naar single Graveclothes. Wij konden er in ieder geval lastig stil op blijven zitten.

Heel veel meer kunnen we eigenlijk niet vertellen over Birdtalker. Maar soms hoeft dat ook niet, dan spreekt de muziek voor zich.


Nieuwe muziek

Een jaartje of 2 geleden tipten we je Lonesome Shack. Je weet wel, die band die “post-WWII electric country blues with a new approach to boogie” claimt te maken. Vorige plaat More Primitive is hier inmiddels grijs gedraaid, we droomden namelijk regelmatig wat middagje weg richting het zuiden van Amerika. Onze gedachten gingen hierbij langs helden als Muddy Waters, Robert Johnson en Mississippi John Hurt.

Inmiddels is er met The Switcher een nieuwe plaat. En die plaat gaat gewoon door waar de vorige ophield. Bewijs daarvan is de meest recente single, True Vine. Die is gewoon weer te gek (vinden wij). Old skool blues, met ook een vleugje The Doors. Nu maar hopen dat de band wat gaat doen aan deze kant van de plas.


Nieuwe muziek

Bij het horen van de naam Øllebirde dachten wij aan een of andere voetbalclub uit de lagere klassen van pak ‘m beet Zweden of Denemarken. Ze stelden zich echter voor als band. Uit Frankrijk, welteverstaan. Wat ze er nog bij zeiden? Denk aan The XX en London Grammar en Daughter. Je snapt het, wij enthousiast.

Bij het luisteren van eerste (en tot nu toe enige) single Trouble riepen we gezamenlijk: RHODES! Daar doet het ons namelijk aan denken. En aan London Grammar en Daughter natuurlijk. En heel misschien ook wel een klein beetje Mister & Mississippi, chauvinistisch als we zijn.

Het drietal werkt op dit moment overigens aan een debuutplaat. Needless to say, we houden je op de hoogte. Tot die tijd veel plezier met Trouble.


Nieuwe muziek

Niet geschoten is altijd mis, moeten de mannen van het Engelse Black Severn hebben gedacht toen ze single ‘Seven‘ opstuurden. Of we even wilden luisteren. Sure! En wat bleek? Klinkt te gek dus.

We vinden de track wel een beetje in de categorie Rob Klerkx & the Secret vallen. Precies: psychedelisch, akoestisch en onheilspellend. Mensen die van Jonathan Wilson houden zitten dan ook goed. Maar: we horen ook wel een klein beetje James Blake (die intro) en The Heavy (stampen!). Je snapt het, Black Severn laat zich niet makkelijk samenvatten. Maar is dat niet juist de charme? Voor ons wel in ieder geval.

Dus maak 7 minuut 13 vrij in je agenda en laat ons weten wat je ervan vindt.


Nieuwe muziek