Becoming Young, dat willen we allemaal wel. En dat geldt wat ons betreft ook voor de muziek die hij (Brandon Calano) maakt. Single House is spannend (die drums!), groots en meeslepend. Deze maand verschijnt met Circling the Flame zelfs een debuut LP. We weten niet wat het is, maar deze track heeft alles in zich om een hitje te worden. Ja, we weten hoe ingewikkeld dat is, maar dromen kan geen kwaad, toch?
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Als twee Gobsmag favorieten samen een liedje maken, dan letten we uiteraard heel goed op. Gelukkig pakt het voor Tom Rosenthal en Fenne Lily op ‘Have We Met Before?’ prima uit. Een heel lief liedje, en waarschijnlijk de eerste ooit met de vraag “did you design your own website?” erin verwerkt. Het hoeft niet altijd over Brexit en te gaan, mensen.
Disclaimer bij de mooie videoclip: “These taxidermy animals were
not killed to be made into taxidermy.” Dat scheelt je dus weer een tweet.
De eerste twee dingen die we van Danny Golden hoorden/zagen was dat zijn nieuwste liedje Hangover heet en dat Danny “doesn’t quite remember how he ended up in Austin, TX.” Of deze twee dingen met elkaar te maken hebben weten we nog niet, maar we vonden het meteen al een goed verhaal. Mooi dus dat ook de track ons meer dan aanspreekt. Begint het nog redelijk rustig (Isbell, Shakey Graves), na een minuut of twee overheersen de elektrische gitaren. Prima afwisseling dus.
De move naar Austin is trouwens helemaal goedgekomen. Danny kende er niemand, maar is inmiddels helemaal ondergedompeld in de music scene aldaar. Zo heeft hij zelfs een eigen band met wie hij regelmatig de venues onveilig maakt. Muzikanten die ook spelen bij mannen als Matthew Logan Vasquez en White Denim. Het wachten is op het verschijnen van nieuwste plaat Old Love.
Italië is niet het land dat bovenaan staat op ons lijstje meest muzikale landen. In ieder geval niet met de muziek die wij graag draaien. Maar dan is er toch I’m War van The Ghibertins. Donker, duister, Eddie Vedder-eque vocals en, jawel, Italiaans.
De mannen van the Ghibertins zeggen overigens geinspireerd te zijn door twee Rolling Stones tracks:
- Gimme Shelter: met name hoe je oorlog als een thema in je liedje kunt gebruiken
- Sympathy for the Devil: hoe je het perspectief van een concerned individual kunt gebruiken
Missie meer dan geslaagd, wat ons betreft.
We kunnen eigenlijk niet anders dan denken aan Piano Man van Billy Joel. Maar nadat Mads Jacobsen zijn stembanden opentrekt, gaat die vergelijking niet meer op. We horen wat Dawes en mogen we, heel voorzichtig, ook Dylan aanhalen? Dat is natuurlijk absolute Champions League, maar de vibe heeft er wel wat van weg, vinden we. We doen onze ogen dicht en zien Mads in een half-leeg en duister cafe zijn akoestische tracks op je afvuren. Daar zouden we graag bij willen zijn.
Wie is er niet mee opgegroeid, de retro, bluesy vibe van The Black Keys. We gaan er vanuit dat de mannen van IVY zich hierdoor hebben laten inspireren. Immers, luister maar eens naar Sinners Grin. Dik, vet, vuig. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. En hopelijk doen de mannen dat ook, want op dit moment zijn er slechts een paar losse tracks uit. We zetten graag een EP (of langspeler!) op. Zoals een collega het omschreef: indie rock ’n roll swagger. Yeah!
Eigenlijk zijn wij net parelvissers. Ja. Noem ons maar parelvissers. Zie ons met van die donkerblauwe kabeltruien, smoezelige petten en ruik ons: we stinken een beetje. Maar soms krijgen we een pareltje toegeworpen. Gewoon zo maar. Dan zitten we aan ons bureau, gecoiffeerd, gesoigneerd en welriekend en dan vinden we plots een linkje in de geheime mailbox, een linkje naar een album van Levi Noah op Bandcamp en daarop staat dan het prachtige Hospital Eye. En dat vinden we heel fijn. Niet alleen omdat we lui zijn, maar ook omdat er verdomd veel water is om in te vissen.
Levi Noah dus. Net zeventien is dit knakkertje uit Arnhem (echte naam Noah Baan) en internet (en een handjevol mensen, denken wij) is nu al verblijd met vier albums en vier ep’s vol spannende ik-doe-het-lekker-zelf-lo-fi-slaapkamer-pop. Van internationale allure. Vinden wij. En zijn laatste album Please Be Quiet is, tja, gewoon een pareltje. Van Death Star tot Castle. Het is piepklein en breekbaar (als Nick Drake soms) tot snerpend rauw (als Ben Gregory van Blaenavon soms) en intens alsof het uit de tenen komt (als Jeff Buckley soms) en dat alles komt eigenlijk perfect samen in Hospital Eye.
‘Hou dit gastje in de gaten’, waren de enige woorden in het mailtje bij dat linkje. Nou en of. Dat zou iedere muziekliefhebber moeten doen. Want we gaan écht nog van Levi Noah horen. Misschien in november al. Maar verwar hem niet met het Duitse popsterretje Noah Levi. Dat zou echt bijzonder jammer zijn. Dit is Levi Noah. Levi Noah. LEVI NOAH. Onthoud die naam (en luister dat album).
Fade stuurde ons liedje Sunset Blvd. En op de een of andere manier werden we meteen gegrepen. Die iets schurende vocals (beetje Tallest Man, Asaf Avidan, maar dan toch anders). Spannend! Hoe hij heet, waar hij vandaan komt en wat hij naast muziekmaken doet, dat weten we eigenlijk niet. We weten alleen dat er een 4-tracks-tellend EP’tje aan zit te komen. En afgaande op Sunset Blvd, houden we dat zeker in de gaten!