Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

De Oostenrijkers van PRESSYES (het project van Rene Muhlberger) introduceerden zich als een mix tussen psychedelische pop en hip hop. Dat maakte ons natuurlijk nieuwsgierig. Of het echt hip hop is dat weten we niet, maar liedje On The Run is wel belachelijk catchy. Het liedje gaat over de eeuwenoude traditie om weg te lopen. Van moeilijke situaties in het leven, bijvoorbeeld. Existentiële vragen, waarop je zelf antwoord moet geven (dat doet het liedje niet voor je). Verder veel vintage opname-apparatuur en inspiratie van Tame Impala, Foxygen en Uknown Mortal Orchestra.

Naast On The Run vonden we ook Touch the Sky in Spotify. Daarmee komt het totaal aantal liedjes op 2. Touch The Sky is iets minder psychedelisch, maar we horen nog steeds wat van The Streets, bijvoorbeeld.


Nieuwe muziek

Adam Barnes, de bebaarde en sympathieke muzikant uit Oxford(shire), leeft zo ongeveer in Nederland. Niet helemaal waar, maar met een Nederlands management, fans bij 7 Layers en meerdere tours en festival kunnen we wel zeggen dat Nederland fan is. En wij ook. Neem nou nieuwste single Electron. Dat is gewoon een prachtig klassiek singer-songwriter liedje. En dat niet alleen, zelfs het verhaal is tof.

Electron gaat over Donald Crowhurst, een amateur-zeiler die in de jaren 60 zijn baan opzegde om deel te nemen in de Golden Globe Boat Race. We willen niet teveel verklappen, maar het loopt niet glorieus af. Voor de rest moet je gewoon even luisteren. En terwijl je dat doet, schrijf dan 25 februari in je agenda, dan speelt Adam Barnes in Paradiso om de release zijn nieuwe plaat, Vacancy At Nasa (07.02.2018) te vieren. Wij zijn erbij!


Nieuwe muziek

Een van onze favoriete bandjes uit Denemarken moet Nelson Can wel zijn. Sinds 2012 strooien ze met fijne EP’tjes en het gloednieuwe EP3 is misschien wel hun beste tot nu toe. Single Break Down Your Walls is al een tijdje uit, maar verdient nog steeds alle aandacht wat ons betreft.

Bij de buren van Music And Riots vertelt bassiste Signe SigneSigne dat liedje gaat over over “being anxious about being anxious. Anxiety is a beast with many faces and it can be really difficult to bridle if you don’t open up and tell people how you feel and start forgiving yourself for not being so goddamn perfect all the time.”

Wij zijn vooral bang dat het liedje op repeat blijft staan.


Nieuwe muziek

Warbly Jets releasden met Warbly Jets dit jaar hun debuutplaat. Vol met lekker rammelende west-coast gitaarliedjes. Een meer dan prima voorbeeld daarvan is Raw Evolution. Van Catfish & the Bottleman en BRMC tot een Matthew E. White (met wat meer pit). Bij elke luisterbeurt horen we wel weer iets nieuws. En hoewel het geluid dus zeker niet uniek is, blijven we het maar draaien. Dat kan alleen maar een goed teken zijn, niet?

Overigens zijn ze net terug van een Europe-tour. Dat hebben we dus even gemist, better luck next time.

Frontman Samuel Shea zegt over het liedje: “It’s about the struggle of surviving in America.  I remember writing the opening lyrics sitting by the 5th floor window in the recording studio and hearing a homeless man wailing on the street below me.  There is an obvious movement happening youth culture right now, what other generations in the past would’ve called a revolution I recognize now as more of the raw evolution of where we have arrived as the tenants of planet earth.”


Nieuwe muziek

Songs of Boda houden we al sinds begin 2015 in de gaten. Toen viel het te gekke liedje Yellow Fanatics op onze digitale deurmat en we schreven:Zweedse Americana / blues met echo’s van Dire Straits, The War On Drugs en Daniel Norgren.”En na dat Loophole EP’tje, waar dit nummer opstond, bleef het even stil. Tot nu, that is. Een nieuwe plaat (IAGO) is namelijk onderweg en Hardball is de eerste single. Nog steeds die lekkere laid-back sound van Daniel Skoglund.

Overigens is die vergelijking met Daniel Norgren niet helemaal toevallig. Ze delen hetzelfde land, maar Songs of Boda is ook gitarist in de band van Norgren. Ja, dan heb je fijne muzikanten om je heen.


Nieuwe muziek

En dan valt de regen en dan glinsteren de bladeren en dan waait de wind door je haren en je achterband is zacht en je wordt ook aldoor ouder en het wordt ook telkens kouder, elke winter weer. Maar het maakt allemaal niet zo heel veel uit. As long as she will stay (maar, verdorie, daar ben je dus een beetje bang voor). Daar gaat Seasons van Pale Grey over. Denken we. En ook al is het niet zo, dan vinden wij het fijn dat te geloven. Want dat is waar wij aan denken als we de dromerige, herfstige indiepop van deze Luikse band horen.

Niet dat wij nu met betraande ogen uit het raam naar de verlichte stad zitten te turen. Welnee (of stiekem wel). Album Waves (de tweede) heeft ook wat lichtvoetiger werk te bieden. Niet veel. Maar wel wat. Pale Grey is namelijk groovy (af en toe), atmosferisch (dat zeker) en eclectisch (zou best kunnen). Die termen verzinnen we natuurlijk niet zelf. Maar op die momenten schuiven de Belgen een beetje richting Alt J, bijvoorbeeld. Zoals in Billy. Of in Blizzard. Ok, echt vrolijk wordt het nog altijd niet. Maar hé, kijk eens naar buiten. En luister Seasons. Veel mooier wordt het deze herfst toch niet.


Nieuwe muziek

Nieuw bandje uit het altijd hippe Brooklyn tippen? Komt-ie: check Hypoluxo eens. Met Taste Buds is er sinds een paar maandjes een fijn EP’tje uit, ‘Nevada‘ is ons favo liedje.

“Sort of funny.” Met die drie woorden omschrijft het kwartet op Facebook hun genre. Dat zegt wel wat over hun kijk op het in hokjes denken, maar niet zoveel over hun sound. Maar goed, daar zijn we dan voor. Om de Brooklyn connectie levend te houden, kun je een beetje denken aan The National, ten tijde van hun “shaky” debuut (16 jaar oud alweer). Iets recenter en meer hoorbaarder: Quiet Hollers en (op andere tracks dan de hier uitgelichte) Real Estate. En vooruit, misschien een beetje Joy Division. Indie jingle / jangle postpunk dus. Zo, lekker hokje gebouwd. Koffie?


Nieuwe muziek

Ruim tweeënhalf jaar geleden pikten we ze eruit: The Slow Readers Club, uit Manchester. Tien dagen later verscheen hun debuutplaat Cavalcade. Met ‘Lunatic’ is er nu een gloednieuwe single.

Tweeënhalf jaar, dat is tegenwoordig in de muziekindustrie bijna een heel leven. Er kan een hoop gebeuren in die tijd. The Slow Readers Club heeft zeker niet stil gezeten. Dat debuutalbum, in eerste instantie uitgebracht in eigen beheer, harkte langzaam maar zeker streams binnen. Afgaande op de spotify cijfers toch gemiddeld zo’n 80.000 per liedje. En als je de band volgt op Facebook, zie je een stroom aan foto’s van volle, enthousiaste zalen voorbij komen. Tijd voor de volgende stap dus.

Nieuw single Lunatic zal niet meteen de grote doorbraak worden, maar laat wel een voorzichtige groei horen. Een goed single, met die vertrouwde Interpol-vibe (goeie stem) en een duidelijke Britpop sound. Beetje donker, maar wel sfeervol. Dus ja, dat gaat wel goed komen.

Nieuwe muziek