Young Creatures stuurde ons liedje To Be Alive. Of we eens wilden luisteren. Natuurlijk! En na de eerste paar tonen wisten we het eigenlijk al, dat is een kneiter! Broken Bells, Fleet Foxes, The Temper Trap en een beetje The Antlers. Juist, de Champions League van de hedendaagse muziek.
Veel meer willen we er eigenlijk niet over zeggen. We willen dat je luistert naar het liedje. Gaan wij ook weer doen, voor de 37e keer vandaag.
Het idee was ’to make dynamic music that whispers as much as it screams’. Dat is Caracara wel gelukt met Crystalline. De lead single van debuutalbum Summer Megalith laat wat frustratie horen en er klinkt wat berusting. De stem van William Lindsay is ergens onzeker en toch standvastig. Maar het komt niet meer goed. Dat is crystal clear.
Caracara (uit Philadelphia) wil hard, zacht, blazers en strijkers. Die laatste twee elementen hebben we nog niet ontdekt in de eerste drie nummers die openbaar zijn gemaakt. En misschien klinkt het wat gedateerd, gedateerd kan natuurlijk evengoed #newmusic en mooi zijn. De kracht van Crystalline schuilt namelijk óók in de tekst. Je weet nog dat Michael Stipe ooit zong over een geliefde als ‘a simple prop to occupy my time’? Nou, William kan er in dit nummer ook wat van. Bam. Vol in je gezicht:
I am always loneliest when I’m alone with you
If you’re being honest then I can be honest too
Dent May, geboren in de staat Mississippi en nu woonachtig in Los Angeles, heeft met z’n net verschenen derde plaat Across The Multiverse de zon aangezet op de Gobsmag redactie. Single ‘Cruel World’ is meteen een pareltje, dat doen denken aan Brian Wilson, Randy Newman, Harry Nilsson en Tobias Jesso Jr.
Er komt muzikaal nogal wat op je af, bij het luisteren van Across The Multiverse (goeie titel). Zoals de promo-machine schrijft: “Stately strings mingle with boogie piano like old friends. Synths weave a celestial backdrop throughout. Every verse, bridge and chorus in its right place, giving it the unmistakable feel of a true songwriting craftsman at work.”
Single, albumopener en belachelijk melodieuze ‘Cruel World’ is daar meteen een goed voorbeeld van. Zo’n liedje dat je eigenlijk meteen nog een keer wilt luisteren om volledig te doorgronden. En nog eens. En vooruit, nog eens. Topliedje.
PLGRMS is een duo uit Sydney: singer-songwriter Jacob Pearson en multi-instrumentalist/songwriter/producer Jonathan Bowden. Deze maand brachten ze met Crawling Back een nieuwe single uit, op het Londense oEoE Records. Indie synth-pop in de lijn van MGMT.
Bij de buren van Ceasar Live ’n Loud vertelden ze waar het liedje vandaan komt:
‘Crawling Back’ was one of the first songs we conceived as PLGRMS. Lyrically, the song is based around seeing friends go through situations where their relationship had gone bad — and they just stuck around because it was all they knew. So I guess the inspiration was more observational than a personal experience.
Prima. En nu luisteren.
Jaimi Faulkner heeft al een stuk of wat mensenlevens achter zich. Geboren en opgegroeid in Australië, maar alweer jaren woonachtig in Duitsland. Daar loopt hij podium na podium af, en ook Nederland is hem goedgezind. Zo bestaat zijn band uit Nederlandse muzikanten en is er vrijwel geen radio-station of tv-programma waar hij nog niet heeft gespeeld.
En niet alleen qua locaties is hij altijd in beweging, ook qua muziekstijl. Zo begon hij met pure blues, geïnspireerd door de grootheden uit de Mississippi Delta. Via een omweg naar een meer poppy sound lijkt hij nu weer het rauwe geluid gevonden te hebben. En eerlijk is eerlijk, zo horen wij hem het liefst. Neem nou liedje All My Hope Is Gone. Dat is toch gewoon heel erg lekker?
Jaimi doet de komende maanden Nederland aan voor een paar shows. Ga hem zien.
Als je Heart of Gold hoort, dan denken wij meteen aan Neil Young. Maar sinds vorige week weten we dat dit ook een liedje is van Party of the Sun. Althans, bijna. Die van hen heet Heart Like Gold. En anders dan de naam doet vermoeden is het liedje volledig in de sfeer van Neil Young. Compleet met pedal steel. Anders dan Neil Young staan de mannen van Party of the Sun nog aan het begin van hun loopbaan. Heart of Gold is namelijk hun eerste liedje.
En veel meer kunnen we er niet over zeggen. Hun PR stuurde, naast het liedje, de volgende tekst mee:
“We are keeping information about the band limited at this time, but don’t hesitate to reach out if you need more.”
Heel even dachten we een verloren albumtrack uit de gouden decennium van de Nederlandstalige popmuziek te horen. Maar nee. Emmecosta bestaat uit drie Italianen uit Positano (tip voor de volgende vakantie) die nu in Zweden wonen (Göteborg) en zij hebben met A Mountain From Us een fijnzinnige, tropische, indie-soul kneiter afgeleverd. Niks Nederpop dus, maar schijnbaar liggen die dingen soms dicht bij elkaar.
Drie Italianen in Scandinavië dus. We hebben alleen niet helemaal kunnen achterhalen waarom. Maar de reis naar het noorden en het leven daar en het vroegere leven in dat prachtige dorpje aan de Amalfikust komen altijd terug in droomachtige soundscapes die het trio maakt.
Emmecosta zegt zelf: ‘There is a hidden romantic darkness in the actual story, which represents the band’s melancholy in relation to our hometown in Italy, and what it was been like to immigrate to Sweden. There is a craving for home, yet acceptance of new belonging.’ Wij zeggen: Luister (en ga eens naar Positano).
We benoemen gewoon even wat we wel weten:
1. Arvid Lizell komt uit Stockholm;
2. Dat ligt in Zweden;
3. Op z’n Soundcloud staan een aantal liedjes;
4. De meest recente, Through The Pines, vinden we het mooist;
5. Er is ook een live versie, die is wellicht nóg mooier;
6. Snijdt deze viool ook zo lekker door jouw ziel?
7. Veel meer informatie kunnen we niet over hem vinden – google maar eens op ‘m;
8. Maar waarom lezen als luisteren een veel beter idee is?
