Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Na twee fijne EP’tjes en een in 2012 verschenen debuutplaat komt het vanuit Groningen opererende KIN begin september met hun tweede langspeler: SLOWTV. Vandaag gaat eerste single Passing Car in première.

Lange tijd was KIN was het soloproject van Kim R. Foster, die van Engeland naar Nederland verhuisde. Eenmaal hier verzamelde Foster een band om zich heen met o.a. leden van Vox Von Braun en The Swains. De band speelde al op festivals als Eurosonic, Noorderzon en Incubate. Ook was de band te gast bij BBC6 MUSIC, verscheen op de locale Britse TV en verzorgde KIN het voorprogramma van Britse rockband The Fall.

Het geluid van KIN wordt al gauw vergeleken met dat van Britse band Warpaint. Ook Portishead en Radiohead zijn hoorbare invloeden. Op hun website omschrijven ze het mooier:

They frame shimmering, orchestral guitars and warm vocals with driving beats and bass, animated by noisy trip-hop and post-rock to shape expansive and hypnotic songs that tread a line between the concrete and the spectral.

Voor de opnames van nieuwe plaat SLOWTV vertrok de band naar het prachtige Manchester. Met achter de knoppen Simon ‘Ding’ Archer (bekend van z’n werk voor The Pixies en PJ Harvey), gooiden ze in slechts zes dagen tijd de nieuwe liedjes op tape. Eerste voorproefje Passing Car laat horen dat haastig spoed soms best heel goed kan zijn.

Nieuwe muziek

Vandaag ondernemen we een kleine trip naar ons Gobsmag-archief. 51 weken geleden schreven we namelijk over Current Swell. We noemden het radiovriendelijke countryrock uit Canada met Kings of Leon snik. Reden om dat te schrijven was de release van het erg fijne album Ulysess en dito single Keys To The Kingdom.

Ons favoriete liedje van die plaat was Bad News. De band moet dat ook een fijne track gevonden hebben, want inmiddels is er een nieuwe EP (Home Is Where You Make It) uit. Met daarop onder andere de youtube-hit Young And Able en de track Bad News. En laat er nou vorige week ook een video zijn verschenen bij laatstgenoemde. Je snapt het, dit moeten we op het scorebord knallen. Bij deze.

Er staan ook nog wat nieuwe tracks op de EP. De sound blijft echter hetzelfde. Nouja, hetzelfde. Wat we eerder al schreven: “Fascinerend ook hoe de band kan switchen tussen genre’s. Dan weer pop, dan rock, beetje countryrock, vervolgens weer wat blues en dan weer ska.”


Nieuwe muziek

Vandaag komt-ie uit, het debuutalbum van Brooklyn Boys Highly Suspect. Mister Asylum is de naam en als we onze inbox moeten geloven kijkt de hele wereld er inmiddels enorm naar uit. De hele wereld is wellicht wat overdreven, maar de band scoort lovende recensie na lovende recensie. Wat te denken van Rolling Stone (“A Guitar Hero song you’ve 5-starred but can’t stop playing”) en Consequence of Sound (“A searing, relentless rocker, outfitted with guitar riffs that feel more like razor blades than musical notes. Stevens’ gravelly vocals adding yet another layer of intoxicating intensity”). Hatsa.

Die laatste quote gaat over de track Lydia. En dames en heren, dat is me toch een kneiter! Onze vrienden van Pinguin Radio zijn het met ons eens en draaien de track gelukkig regelmatig. Het wachten is op wat meer respons uit Nederland. Laat de shows maar komen!

Goed, dan gaan wij nou het album eens aanzetten tijdens onze vrijdag-ochtend vergadering. We raden je aan om hetzelfde te doen (album luisteren, niet vergaderen).


 

Nieuwe muziek

Rotterdam is de stad van de toffe dingen, dat mag duidelijk zijn. Rotterdam CS, De Rotterdam, Kubuswoningen… En vergeet vooral de muziek-scene niet. Zo schreven we eerder al over hoe Half Way Station Europa aan het veroveren is en brengen de Rats On Rafts elk podium serieuze schade toe. En hier is alweer de volgende Rotterdammert die weleens hoge ogen kan gaan gooien. Zijn naam? Jasper Bogaard.

Onder de naam van Goodnight Moonlight maakt Jasper alweer een tijdje lo-fi synth pop. Met Mountain Boy verscheen onlangs zijn vierde (!) EP. En dat terwijl hij pas 17 jaar is! Over zijn invloeden zegt hij zelf, in derde persoon:

He’s a major lover of contemporary weird pop artists like HOMESHAKE, Mac DeMarco, TOPS, Jerry Paper and Beach Fossils. But he’s also influenced by 90’s artists like Neutral Milk Hotel, My Bloody Valentine & the Microphones.

En we zouden Gobsmag niet zijn wanneer we je niet een toffe track van deze EP zouden voorschotelen. Hopsa, zo op een presenteerblaadje. Die track heet Mountain Boy en staat hier omdat we hem lekker vinden, maar ook omdat we steeds blijven kijken naar die video. Nu is het aan jou.


Nieuwe muziek

Eind september verschijnt met Have You in My Wilderness het nieuwe album van de klassiek geschoolde pianiste en zangeres Julia Holter. Eerste voorproefje Feel You is het mooiste wat je deze week gaat horen.

Ons wordt dus een wonderschoon album belooft. Eentje met — volgens de platenmaatschappij — monumentale popsongs. En het wordt het nog mooier in het persbericht: “Net als op haar wereldwijd met lovende kritieken ontvangen vorige albums weet Holter ons op dit album te verleiden met gelaagde etherische klanken waarbij akoestische instrumenten worden afgewisseld met sfeervolle elektronica.” Jawel: gelaagde etherische klanken.

Het nieuwe album, opvolger van het succesvolle Loud City Song uit 2013, is in 12 maanden opgenomen met achter de knoppen Grammy-winning producer Cole Greif-Neill, die eerder facturen mocht sturen naar artiesten als Ariel Pink, Beck en Caribou.


Nieuwe muziek

Uit Wales komt het dreampop geluid van Cut Ribbons. Na een handjevol singles en EP’tjes verschijnt 21 augustus dan eindelijk hun debuutalbum dat luistert naar intrigerende titel We Want To Watch Something We Loved Burn.

De promomachine achter Cut Ribbons omschrijf die nieuwe plaat met de volgende ronkende woorden: “A kaleidoscope of uplifting melodies, sparkling synths and glorious vocals.” Maar dat glorieuze had wel wat voeten in de aarde; de afgelopen twaalf maanden waren niet gemakkelijk voor de band, legt gitarist en medeoprichter Christian Rees uit:

There were occasions where it was difficult to keep our heads above water and there where many dark days but once we found the members that now make up the band, we knew instantly that this was the line-up that felt right.

Nou, gelukkig maar. Hulp kreeg de band overigens van Jeremy Murphy, die eerder mocht knoppenschuiven bij niet misselijke acts als Goldfrapp en Sam Smith. Het resultaat mag er zijn, zoveel moge duidelijk zijn bij het opzetten van eerste voorproefjes Bound In Love, Walking On Wires en de gloednieuwe single Clouds.


Nieuwe muziek

You Me & Apollo is het verhaal van Brent Cowles. Althans, verhaal… Het is een band. Waar de bandnaam vandaan komt weten we niet. Doet er ook niet toe. Wat je wel moet weten is dat de band rete-goed is en begin dit jaar alweer een double A-side uitbracht: Places / Finding Peace. Deze double a-side was onze eerste kennismaking met de band. Nee, niet toen ‘ie uitkwam (we kunnen niet altijd de hipsters zijn waar je ons wellicht voor aan ziet), maar pas afgelopen zondag, na een middagje Tour de France kijken in Rotterdam.

Oké, genoeg over wielrennen. Laten we het over de muziek hebben. Daarvoor citeren van de band zelf maar even voor het gemak:

…the unmistakable stamp of Sam Cooke and Otis Redding-style soul has made You Me & Apollo something of a friendly anomaly among the foot- stomping roots-folk renaissance that launched the careers of their Denver colleagues The Lumineers, Nathaniel Rateliff, and Gregory Alan Isakov. Sweet Honey is an ambitious attempt to reconcile these two strains of influence in the service of a restlessly contemporary sound that would fit alongside Brett Dennen, Neil Young, and Ennio Morricone on any playlist.

Eerlijk is eerlijk, Otis Redding en Sam Cooke horen we niet zo erg in de twee tracks. Maar dat het iets bijzonders is hoef je niemand op de Gobsmag-redactie van te overtuigen. Wie we dan wel horen? We denken dat You Me & Apollo prima in de smaak gaat vallen wanneer je Langhorne Slim, Brett Dennen en Shakey Graves weleens opzet. Onze favoriete track van de twee is trouwens Places, vandaar dat we daar mee aftrappen.


Nieuwe muziek

Prachtband Alabama Shakes gaat hard. En dat vinden we mooi. Wat we ook mooi vinden: Banditos. Nee, geen motorbende met leren jackies en stoere brommer, Banditos is een band uit Alabama (leuk hè, die link) die ons muzikaal gezien nogal aan die Shakes doet denken. En dat is helemaal prima.

Je stroomt ook op een mooi moment in. Het eerste, titelloze, album van Banditos is net uit. En dat album kan weleens hoge ogen gaan gooien. We lieten al de naam Alabama Shakes vallen. Verwacht dus volop gitaren. Maar ook het wat langzamere werk gaat ze prima af (luister bijvoorbeeld eens naar Blue Mosey #2, beetje Houndmouth, nietwaar?). Maar over het algemeen staat Banditos in een hoge versnelling.

Wat we nog wel geinig vinden om te vermelden is dat Banditos een aantal leads kent. Wat we daarmee bedoelen? Dat er maar liefst vier bandleden zijn die van tijd tot tijd de lead-zang op zich nemen. Onze favoriet? Mary Beth Richardson (in de track No Good). Dan snap je ook meteen de link met — komt ie weer — Alabama Shakes. Maar eerst single The Breeze. Ook niks mis mee.

Tot volgend jaar op een paar festivals?

Nieuwe muziek