We zijn de afgelopen kerstdagen niet veel de deur uitgeweest. En wat doen we dan als we thuis zitten? Juist, op zoek naar nieuwe muziek. Zo kwamen we Henry Conlon tegen, een artiest uit Nashville, TN. Met zijn laid-back vocals en Americana-vibe in I’m Coming Home maakte hij meteen indruk. En je hoort goed wie Henry’s invloeden zijn geweest: Jason Isbell, Tyler Childers, Guy Clark, om maar wat te noemen.
https://soundcloud.com/user-930918971/im-coming-home
Mondelet is new and exciting, althans, dat vinden wij. Afkomstig uit Portland, Oregon. Met Slain In the Spirit bracht hij vorige week zijn eerste single ooit uit, opgenomen tijdens de Corona locksdowns. Verwacht geen vrolijke noot om je weekend in te gaan. De track gaat namelijk over “mass hysteria in America: as seen in old revival meetings, the Iraq War, and the rise of Donald Trump.” Zwaar, maar niet minder catchy wat ons betreft. Fijn weekend!
https://soundcloud.com/user-86089129/slain-in-the-spirit
Van Vogt, de Zwitser achter Rio Glaciers werd geboren in hetzelfde jaar dat Pink Floyd Dark Side of the Moon uitbracht. Dat, evenals een cassette van Dire Straits’ Alchemy inspireerde hem zo erg dat hij zelf inmiddels ook prachtige muziek uitgebracht heeft. Bijvoorbeeld liedje Nobody Loses Everyday. Donkere, karakteristieke stem.
H.B. Nielsen komt uit Gothenburg, maar vertrok op 19-jarige leeftijd naar New York om met een beurs college hockey te gaan spelen. Na een week kwam hij er echter achter dat hij liever een gitaar dan een hockeystick in handen had. Een carriere in de muziek lag in het verschiet. Maar hij ontdekte ook een passie voor het zetten van tatoeages. Dat laatste bracht hem uiteindelijk terug naar Zweden, over de hele wereld en uiteindelijk weer in New York. Terug in Amerika trok hij met een truck door het land, zetten hij tattoo’s en schreef hij ’s nachts flarden van liedjes.
En inmiddels heeft dat geleid tot debuutplaat Grand Opening. Prachtige plaat! Maar vandaag delen we graag nieuwste single Tomorrow Off Your Back met je. Voor liefhebbers van liedjessmeden als Ray LaMontagne, S. Carey en Baptiste W. Hamon.
Thuisblijven, het is een beetje het thema van 2020 so far. En wat doen we dan? Goede muziek draaien! En bij ons is dat de laatste dagen o.a. Millar Jukes. Met zijn geluid ergens tussen Bob Dylan, Dawes en Ray LaMontagne luistert het heerlijk weg deze donkere dagen. Het liedje gaat over “feeling lost in life and feeling heavy with anxiety as your life hasn’t turned out the way you wanted it to until you find that one person who picks you up and makes life worth living”, aldus de man. Begin 2021 verwachten we zijn debuutplaat. Kom maar op, Millar!
https://soundcloud.com/millarjukes/home
Wesley Attew schreef liedje Black Dawn al in 2016, ten tijden van de verkiezing van Trump en het hele Brexit gedoe. Dat de track nu wordt opgebracht, terwijl er weer hectische verkiezingen zijn geweest en Brexit nog steeds niet afgerond is, is eigenlijk gewoon toeval zegt Wesley.
Maar hoe klinkt het dat? Volgens hemzelf als “Punchy folk-rock with a dark bluesy undertone”. Kunnen we prima inkomen. Het is gewoon een liedje dat je direct naar binnen trekt. En voor je het weet zijn de 2 minuut 46 weer voorbij. Nog maar een keertje dan.
Het is bijna weekend. Om je die laatste uurtjes door te helpen delen we graag liedje The Death of Maggie Simon van Cass & Crossland met je. Het valt meteen op, de harmonie. Dus een vergelijking met iets als Simon & Garfunkel of The Brother Brothers is snel gemaakt. Voeg er een prachtige viool aan toe en je hebt gewoon een heel erg mooi liedje.
En dan specifiek voor liedje It’s That Time Again. Met name voor liefhebbers van de relaxte sound van Elbow, St. Solaire, S. Carey, Leff Vollebekk of Matt Corby. Jesper is overigens eind 20 en komt uit Oslo en heeft er al een half muzikantenleven opzitten in andere bands als gitarist. Maar nu is het dus tijd om op de voorgrond te treden en met liedje It’s That Time Again is onze interesse zeker gewekt!
