Van Morrison meets Nathaniel Rateliff. Dan is onze interesse wel gewekt. Netjes gedaan, Guy Bennett. Hij gaat in Two and Four terug naar de basis, naar de roots. De afgelopen jaren werkte hij als sessiemuzikant, van hip hop tot kinderliedjes. En nu dus weer zijn eigen sound. Een dikke aanrader voor liefhebbers van eerder genoemden, of mensen als Ray LaMontagne.
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Want zeg zou zelf, liedje Get It Right klinkt toch wel erg lekker he? Zelf noemen ze het een ‘psychedelic, proto-punk rocker with heavy drums, call and response melodies, and a sensory-overload instrumental outro. The lyrics are about alternate dimensions’.
Daarbovenop horen we nog invloeden van The Velvet Underground, Allah-Las, The Stooges. Psychedelische surfer punk? Hoe je het ook noemt, zorg ervoor dat je de track even luistert. Wil je meer horen? Snappen we! Maar dan moet je nog even wachten, Get It Right is namelijk de debuutsingle. We houden je op de hoogte van de plaat, promised.
Niet alle muziek uit Ierland klinkt als Glen Hansard. Maar bij Paddy Dennehy moesten we daar wel erg aan denken. Daarmee doen we hem misschien wel tekort, want Paddy maakt gewoon heerlijke, oprechte muziek. En komt uit Ierland. Denk qua doorleefdheid ook aan bijvoorbeeld Mick Flannery. Perfecte muziek om dus even heel hard aan te zetten.
Die vergelijking met Glen Hansard heeft overigens nog een andere reden. Glen blijkt namelijk zelf nogal fan te zijn van Paddy. Snappen we volledig!
“I was just f*cking knocked out.” – Glen Hansard
En dan met name door liedje Feather By Feather. Een kalme, prachtige track. Doe je ogen dicht en je hoort Sufjan Stevens, Other Lives, om maar wat te noemen. En de track heeft ook nog een boodschap:
Inspired by Madeleine Albright’s non-fiction ‘Fascism’, the track plays on Benito Mussolini’s despotic approach to the erasure of civil liberty, one-by-one, feather-by-feather, an almost imperceptible change that eventually removes all.
Ook leuk om te melden, we werden getipt door Bobby McBride, van Bonnie Cried. Zo helpen we elkaar in deze tijden aan nieuwe muziek. En in het geval van Calming River volledig geslaagd dus.
Bijna 2 jaar geleden schreven we voor het laatst over de Britse band Febueder, dus hoogste tijd voor een update. Want met Réseau is er heel mooie nieuwe single, waarop de band klinkt als een bijzondere mengeling van een (vroege) Yeasayer en Alt-J, met een vleugje Other Lives. Oftewel: dromerige zang, veel percussie, sfeervolle toeters, gepluk aan snaren en een raar-maar-lekkere liedjesstructuur. Tip: draai ‘m een paar keer achter elkaar, want het wordt met elke beurt mooier. Meer goed nieuws: 24 april verschijnt met Tomalin Has Etched In eindelijk een debuutalbum.
Indie folk band The Innocence Mission, uit Amerika, is al bezig sinds 1987 en bracht eerder dit jaar met See You Tomorrow hun twaalfde plaat uit. De band bestaat uit, naast bassist Mike Britts, het echtpaar Karen en Don Peris.
Dit nieuwe album, dat verscheen op kwaliteitslabel Bella Union, is opgenomen in het huis van de Perisjes, in de kelder en de eetkamer om precies te zijn. Karen schreef, zong en bespeelde de meeste instrumenten op de tracks. Centraal in haar teksten staat de kwetsbaarheid die we toelaten wanneer we beginnen met het houden van. “Great love of course contains great anxiety, for the safety and health of the loved ones, for one’s own ability to be a good enough helper and companion, for the future,” vertelde ze onlangs.
Het album duurt slechts 35 minuten, maar raakt continu. Van de prachtige, hoopvolle opener ‘The Brother Williams Said’ (“The kindness of your face/ Does not go unrecognized”) en het troostvolle prijsnummer ‘On Your Side’ (Some days we don’t know where we have gone/ But I’m always on your side”), via het zoekende ‘We Don’t Know How To Say Why’ (“And you want to reach out/ To speak now/ To be loved as much as anyone”) naar het door Don gezongen ‘Mary Margret In Mid-Air’ (“Will she love me when I’m gone?”) en de droevige afsluiter ‘I Would Be There’, met als laatste woorden: “I wave to you, do you think you will recognize?”
Die eerste plaat van Hard-Fi (Stars of CC-TV, 2005) dat was me er eentje met kneiters als Living For The Weekend, Hard To Beat en Cash Machine. De twee platen erna konden er niet aan tippen en langzaam stierf de band. Frontman Richard Archer is nu terug met een nieuwe band: Offworld. In die band zangeres Krysten Cummings, Dale Davis (bassist bij Amy Winehouse geweest) en Smiley Barnard (die eerder werkte met Joe Strummer van The Clash). Er is een ep’tje uit met drie liedjes: titelnummer Brave To Be Alive (komt nog het meeste in de buurt van Hard-Fi – prima liedje), Burnt Out Star (het beste liedje, doet denken aan Gorillaz) en Mas Despacio (de meest experimentele). Interessant dit.
Australiër Steve Smyth vertrok een paar jaar geleden naar Los Angeles om daar samen met muzikanten uit de band van Beck en The Black Keys het album Exits (2014) op te nemen. Met die prima plaat onder de arm, speelde hij vervolgens over de gehele wereld. En toen was het 2016 en pakte Smyth weer z’n spullen: hij verhuisde naar Barcelona. In de Spaanse zon werkt hij momenteel aan maar liefst vier (nog te verschijnen) EP’s: Blood, Matches, Fractures en Celebration. Centraal bij deze werken staat, zoals hij het zelf omschrijft, “the story of human catastrophe and redemption”. Hoe enorm toepasselijk dat klinkt in deze tijd, had ook hij niet kunnen voorzien. Een eerste voorproefje is er al met het heerlijk droeftoeterige Stages. Prachtig.
