Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>


Muzikanten zijn artistieke en creatieve mensen, no doubt. Maar een liedje vanuit het perspectief van Vincent van Gogh, dat hadden we nog niet eerder gezien en gehoord. Totdat Dear Theo van S.S. Odyssey voorbij kwam. Theo, zal je zeggen? Ja, Theo was de jongere broer van Vincent. En Theo kreeg gedurende zijn leven ruim 900 brieven van zijn oudere broer. En exact die brieven vormden de inspiratie voor dit liedje.

Wat we krijgen is een prachtig liedje, kan ook haast niet anders met zulke inspiratie. Liefhebbers van Lord Huron en Villagers zitten goed!

Nieuwe muziek


The Kevin Conness Band, is tof. Het bewijs? Liedje Ain’t No Proof. Pun intended. De heren komen uit San Francisco en laten zich door verschillende dingen beinvloeden. De wereld, de klok die door blijft tikken, maar ook de persoonlijke ervaringen van frontman Kevin Conness, die bijna zijn leven verloor in een long boarding ongeluk. We vinden het liedje trouwens op EP’tje What Now. Dus als je even een kwartiertje hebt, slinger hem aan!

Zeker als je van relaxte gitaren (die zelfs wat jazzy aandoen) houdt.

Nieuwe muziek

Away With Birds is de nieuwe band van broers John en Pat Carrie. Van John Carrie kenden we al een paar prachtige singer/songwriterplaten (met Moor Green, maar ook solo), dus interesse voor deze nieuwe samenwerking was er meteen. De gebroeders Carrie namen het onlangs verschenen titelloze debuutalbum bijzonder low-key op: in een take op een zolderkamer. Misschien wel het mooiste liedje van deze breekbare, akoestische plaat is Boat By The River, dat zowel aan Neil Young als Nick Drake doet denken (die fluit!). Prachtig.

Nieuwe muziek

Deze band heeft een klein buzzje in een land dat heel wat anders aan het hoofd heeft. Maar als blogs van enige importantie waarde hechten aan de inschattingsvermogen van popmuziekpief Alan McGee (‘Their first single is monumental, they’re about to make the Welsh valleys hipster central!’), dan is er reuring. Reuring om Young Garbo en het allereerste singletje van dit ensemble uit Wales: Faustus. En wij vinden die reuring wel terecht.

Want Faustus is een prima, niets aan de hand, met niet al te veel om het lijf, rete-aanstekelijk nummer. Punk of funk zouden wij het niet willen noemen, zoals anderen dat doen. Maar indie is het zeker en het is scherp en penetrant met die distinctieve stem en dito tekst. Dat blijft toch hangen. Dat smaakt naar meer. Nog één etiketje? Pre adolescent Arctic Monkeys-light. Daar moeten wij een beetje aan denken.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=kCQo-UfcHFw[/embedyt]

Nieuwe muziek

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=hlR81rUIBJk[/embedyt]

Debuutsingletje Feeling Funny klonk al prima, maar met opvolger Freaking Out neemt Rubber Jaw uit Essex het nu al naar een volgend niveau. Niet qua originaliteit, nee, dat niet, maar wel qua potentiële proporties. Het begint misschien als dat dertiende indierock-nummer in een dozijn, toch boeit het genoeg om aan het eind tot de conclusie te komen dat dit staat als een stadion.

Tell me, how does this end?
Tell me, how does this one go?

Hoor je het?

Nieuwe muziek

Een akelig perfect liedje, dat is Painted Roads van de Amerikaanse singer/songwriter Cris Jacobs. Melodieus en waanzinnig geproduceerd (hoor die elektrische gitaar op rechts, hoor die heerlijke drumsound, hoor hoe die piano in de mix ligt).  Man achter die knoppen is Ryan Freeland, die eerder facturen stuurde naar Bonnie Raitt, Ray LaMontagne en The Barr Brothers. Bij de buren van Relix vertelde Jacobs onlangs over het liedje:

“I was trying to convey the idea of living with eyes wide open to the magic in the everyday moments, the mundane miracles, instead of always holding out for some distant, ambiguous destination. Choosing to create beauty in the present, no matter what that present might be.”

Nieuwe muziek

Wat het betekent dat weten we niet, maar man, aanstekelijke track zeg. King of Leon vibe? Ze noemen zichzelf dan ook heavy alt-rock duo. Niets aan gelogen. Ze zijn er overigens niet alleen om stadions te vullen met hun sound (dat kunnen ze!), maar ook om:

realign the position of the rock genre in urban youth culture. By capturing their sound, style and hype through a series of recorded DIY events that encompass the statement: fuck whatever you think rock is.

 

Nieuwe muziek

Demons of Rube Mae, dat klinkt niet bepaald als een goede singer-songwriter. Eerlijk als een slechte horror film. Niets in echter minder waar, want liedje Tomorrow is een kneiter! We horen er wat early Coldplay, wat Cancer (Scandinavische prachtband). En wat dies meer zij.

Maintaining an almost universal appeal (something evident in their 3 million Spotify plays), and a rich musicality, Demons of Ruby Mae are one of the most arresting bands around at present, with said musicality manifest most recently in the electronic ebb and flow and angular pulses of ‘Synesthesia’. And though harbouring more in the way of freneticism than previously, ‘Synesthesia’ still retains that sense of open and airy optimism that’s come to be synonymous with a Demons of Ruby Mae single.

Zijn we het eigenlijk wel mee eens. Luisteren, die track! Dat doen wij ook al dagen!

Nieuwe muziek