Categorie: <span>Blog</span>

Begin dit jaar riepen we: HAARM komt eraan. Nu de balans opmakend, gaat het nog niet superhard, maar tweede single In The Wild laat wel horen dat het goed gaat komen met dit viertal uit Liverpool.

Mocht je kwaad willen dan zeg je bij het horen van deze single: “Dit is een Massive Attack rip off. Dit is gewoon Unfinished Sympathy in een nieuw jasje.” Wij horen dat ook wel. Maar als het zo’n kneiter als In The Wild oplevert, vinden wij een non-argument. Bij de buren van Gigslutz legt de band uit waar het liedje over gaat:

The song is about going through life feeling lost and alone but always trying to get ahead. Getting older and looking back on your actions, wondering if you could have done things differently; whilst the whole time your life is happening so fast, and before you know it it’s over.

Een gevoel van haast dus. Onrust. Ga ze dus geen vragen stellen over wanneer dat debuut EP’tje komt, okay?


Nieuwe muziek

Artiesten aan het begin van een carrière, daar houden we van. Maar zelfs voor onze begrippen was er van Delafaye wel erg weinig te vinden (geen Facebook, geen Twitter, geen YouTube). Maar gelukkig was er een behulpzaam label, die ons vertelde: Delafaye is de artiestennaam van Andrew Shockley, een 32-jarige inwoner van Kentucky. Met Dreamers was er slechts één liedje uit (dat en passant wel even in de New Music Friday playlist werd gegooid door Spotify).

Datzelfde label kwam ook met een suggestie: of we de Delafaye’s nieuwe track, Time and Money wilden primeuren. En dat willen we maar al te graag. We horen namelijk in de verte iets van The Antlers, maar met name Ray LaMontagne. Prima binnenkomer dus!

Debuut EP verschijnt begin volgend jaar, op 27 januari. We houden je op de hoogte!

Nieuwe muziek

Indie Folk uit Australie: dat hebben we vaker gehoord (en over geschreven). Maar goed, het uit Brisbane afkomstige Hollow Coves maakte met Coastline zo’n fijn liedje dat we er niet omheen konden.

Hollow Coves bestaat uit twee dudes genaamd Ryan en Matt en in 2014 dropten ze met Drifting al een fijn EP’tje. Liedje The Woods waar daar aan de andere kant van de wereld zelfs een klein hitje. Hun sound? Die omschrijven ze zelf als een mix van “simple acoustic melodies, vocal harmonies, and impactful themes.” Niks meer aan doen.

Nieuwe muziek

Toegegeven, we zoeken niet vaak naar nieuwe muziek in Frankrijk. Sowieso niet letterlijk in Frankrijk natuurlijk, maar ook niet vanuit onze luie bureaustoel in Rotterdam naar Franse bands. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, bijvoorbeeld de mannen van AaRON. En sinds kort wat ons betreft ook Fingers & Cream. Heel veel kunnen we niet over ze vertellen (hun site en bio zijn in het Frans), maar single John Lingers maakte indruk op ons. Niet in de laatste plaats omdat we moesten denken aan helden als Israel Nash, Torgeir Waldemar en Ryley Walker.

Als het goed is is er ook al een EP uit, waar liefde John Lingers op staat. Wij kunnen ‘m alleen niet vinden in Spotify. Ook de iTunes Store laat verstek gaan. Gevalletje chauvinistische release? Enfin, onze interesse in de band is gewekt.


Nieuwe muziek

Jij denkt misschien: ‘Die jongens van Gobsmag, die hebben de wijsheid in pacht zeker. Met hun nieuwe muziekjes en zo.’ Maar nee hoor. Echt niet. Dus als een gerenommeerde en gewaardeerde dj een tipje geeft, dan luisteren wij gewoon. Naar het mooie John Hughes van Tim Cohen bijvoorbeeld.

En dan roept zeker één redactielid; ‘Hey!’ Want Tim is de zanger van The Fresh & Onlys en daar houdt ie van. Talentvol bandje, dat is het zeker, want ook gitarist Wymond Miles prijkte dit jaar op het scorebord. Tim brengt volgend jaar een solo-album uit. Daar zegt hij over: ‘I like to think I’m leaving bits of wisdom behind, but I don’t possess the wisdom for longer than it takes to make a song.’ Daar kunnen wij, eenvoudige krabbelaars, ons wel in vinden.

En wie is John Hughes dan? Waarschijnlijk is dat de regisseur van films als The Breakfast Club, Ferris Bueller’s Day Off en Home Alone. Zou mooi zijn als het waar is.

‘Veeg mij maar op!’ zei de dj (St. Paul, trouwens) over het nummer. Nou, wij liggen er inmiddels naast. Jaarlijst materiaal!


Nieuwe muziek

Alleen geen onbekende meer (oa Obama schijnt fan te zijn – we gaan hem zo hard missen), maar toch voor het eerst op Gobsmag: Gin Wigmore. Waarom? Omdat single Dirty Mercy een kneiter van een knoeperd is.

Ze komt uit Nieuw-Zeeland en is -as we speak- bezig met een headline tour door Amerika. Dan ben je dus goed bezig. Ergens volgend jaar moet een nieuwe plaat verschijnen, haar vierde sinds debuut Holy Smoke uit 2009. Dirty Mercy geeft duidelijk aan wat we qua sound kunnen verwachten, vertelde ze onlangs:

I made sure I came out swinging with this one. […] I had always wanted to write a song with this sort of energy. A little trashy, kinda pissed off, whilst still retaining my love for a solid melody. Dirty Mercy is a song that really represented where my head was at when I first began this venture into my next album.

Voor nu: opengooien dat volume!


Nieuwe muziek

Anders: geen enorm goede bandnaam om research naar te doen. Zeker niet als de voertaal van de researcher in kwestie Nederlands is. Hoe dan ook, Anders is een Australische singer-songwriter die met I Wish al een bescheiden hitje op zijn naam had in het buitenland. Nieuw is het liedje As Before.

Toegegeven, Anders (voornaam is niet Hans) klinkt niet superveel anders dan de singer-songwriters die vaker voorbij komen. Maar we vinden het gewoon goed, en dus de moeite van het delen waard. Waar je aan het moet denken? Justin Nozuka bijvoorbeeld. Of gewoon aan… komt-ie…. IETS ANDERS. (Bam, nailed it.)


Nieuwe muziek

Goeie naam in het Nederlands: Leif Vollebekk. Gelukkig is de beste man Canadees (en inmiddels uitgeweken naar Amerika). Eind februari verschijnt met Twin Solitude z’n derde langspeler. Voorproefje Elegy is al wonderschoon.

Aardig verhaal hoe Twin Solitude tot stand is gekomen. Tijdens het touren met z’n vorige platen, raakte hij teleurgesteld in z’n eigen liedjes. Na elk optreden sloot hij zich op in z’n hotelkamer, helemaal alleen. Al mokkend zette hij daar vaak één speciale plaat op: de 1972 klassieker Pink Moon van Nick Drake. Luisterend in het donker viel het kwartje: om tevreden te zijn over z’n eigen werk, moet hij anders gaan schrijven. Openstaan voor ideeën die spontaan bij hem opkomen, deze verder verkennen en zo de liedjes zichzelf vorm laten geven. Zodra hij deze werkwijze had omarmd, stroomden de liedjes uit hem.

Het resultaat is Twin Solitude, een plaat als een creatieve doorbraak en wellicht ook een commerciële. Of zoals hij in Elegy zingt: “Take a look at me now.”


Nieuwe muziek