Tropics, dan denk je al snel aan Gerard Joling. Wij althans. Gelukkig is High Tropics andere koek. Infectious garage pop. Ietwat hoge vocals, stadion-like geluid. Ja, we denken dat Josh Stewart en zijn band er wel gaan komen.
Gobsmag Posts
Neo-soul is een uiterst precaire aangelegenheid. Of de poging glijdt af in een lauwe poel vol hitparade-pop óf de poging is authentiek genoeg en krijgt een modderig randje. Alfie Neale komt met Tongue Tied, mede dankzij een saxofoonsolo, in die laatste categorie terecht. En dat is eigenlijk razendknap, voor je tweede singletje.
Ach, die rare Sam en die freaky Jonathan. Ze schepten er een genoegen in om de meest fantastische composities te voorzien van vreemde wendingen, speelse vondsten en ondoorgrondelijke dingen. Dat maakte van Sam en Jonathan samen Foxygen. Maar wat als ze die eigenaardigheden achterwege laten? En schijnbaar nuchter en zonder opsmuk een liedje zoals Livin’ A Lie maken? Dan is het dus nog steeds heel erg goed.
‘I remember a quote from Jonathan sticking with the press a few years ago about how we’d lived every rock’n’roll cliche in, about, one year,’ zegt Sam. ‘Well, here’s the album about it. Another movie. I don’t know what’s next. But here’s a snapshot of it all.’
Je weet wel, die fijne folk-indie-pop van Andrew Bird. Daar krijg je geen genoeg van. Sisyphus is weer zo’n pareltje. Het komt op zijn twaalfde album: My Finest Work Yet. Zou het?
I’d rather fail like a mortal than flail like a god on a lightning rod
History forgets the moderates
For those who sit
Recalcitrant and taciturn
Lijkt er wel op.
En zo is er altijd wat. Een belastingaangifte. Een incompetente collega. Een bakker zonder brood. Of een drummer zonder visum. Je zou er gefrustreerd van raken. Je zou er zelfmedelijden van krijgen. Maar Oya Paya greep die tegenslag aan om via wifi Fly te schrijven, zodat ook drummer Ashwin in Singapore een steentje bij kon dragen. Het resulteerde in een art rock-dingetje met voldoende twists en eigenaardigheden (en een dik basloopje) om heel fijn te zijn.
Dus Fly gaat over het overwinnen van negatieve wendingen en vervelende obstakels. If we told that little voice inside our heads to fly away, life would certainly be a little less stressful. Klinkt simpel. Is het natuurlijk niet. Afleiding werkt beter en die krijg je genoeg in dit vreemdlekkere nummer van deze band uit Liverpool.
Jeffrey Albert en Megan Rooney vormen Spectator. We kwamen liedje Waves tegen en zijn er helemaal weg van. Man, die vocals! Een album is trouwens ook onderweg. Leuk detail, 5 dagen na de opname ervan verwelkomden Megan en Jeffrey hun dochtertje in de wereld.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=y-sI94h_ygI[/embedyt]
Wij houden van Jellephant. Omdat-ie doet wat-ie wil en erg productief is bovendien. Dus als een aangename verrassing kwam het nieuwe album Dull Planet / Rotten Waves uit de digitale lucht vallen. Met daarop een heleboel fijne liedjes en Silver Bugs inclus. Een kwestie van tijd, denken wij, en dan klopt Tarantino voor soundtrack op zijn deur.
Weet je nog dat belachelijk goede nummer van Craig Finn waar wij eerder over schreven? Dat écht niet normaal belachelijk mooi liedje? Nou, Craig heeft er daar veel meer van. En met Blankets voegt-ie er nog één toe.
The detective was expensive
But he thought it was something he could solve
Found her serving breakfast
In a cafe in the skyway in St. Paul
Dat klinkt als een goed verhaal, toch? Het ís een goed verhaal.
You travel your whole life
Just to get out to the the place you’re gonna die