Gobsmag Posts

Hier is weer zo’n debuutep’tje dat in eerste instantie volledig langs ons heen is gevlogen: Mooneye EP van Mooneye. Onbegrijpelijk, want na de eerste luisterbeurt (vorige week) waren we laaidend enthousiast over dit al in maart verschenen schijfje.

Mooneye is de Belgische songwriter Michiel Libberecht, die eerder al naam maakte bij onze zuiderburen als Mickey Doyle. Als Mooneye formeerde hij een band en blinkt hij uit in liedjes die al door OOR omschreven werden als “ronduit meesterlijk” en van “uitzonderlijke klasse”. En weet je, ze hebben gelijk. Het is een prachtig Ep’tje dat meteen al belachelijk goed opent met ‘Thinking About Leaving’. Vier liedjes later is het al weer over en rest enkel de repeatknop.

Nieuwe muziek

Een snor, een baard, lang haar en een jas die Joe Casey van Protomartyr niet zou misstaan. Zo ziet The Wit eruit. Op die ene foto. Bij dat ene korte stukje tekst. Want veel weten we niet van The Wit. Behalve dan dat de band uit Noorwegen komt. En dat ze nu een pareltje van een jingle-jangle-bedroom-pop-nummer hebben uitgebracht. Brengt If You Ain’t Got Nothing To Do (Don’t Do It Here) dan wat nieuws? Ehm. Nee. Dat niet. Maar het brengt wel iets moois. Iets prachtigs zelfs.

Twinkelende toetsen, fladderende vocals. Lekker fris en fruitig allemaal. Maar The Wit gaat al best een tijdje mee. Een debuutalbum verscheen in 2009 en daarna gingen ze op tournee met een paar andere bands (waaronder Fu Manchu). Twee jaar later begonnen ze aan het volgende album, ergens, in de bossen van Zweden. Maar door tragische omstandigheden (we zoeken nog uit welke) werd alles in de kast gelegd en kwam het er pas vijf jaar later weer uit. Nu is er een nieuwe samenstelling (denken we) en is het derde album in de maak.

Hoe dan ook: If You Ain’t Got Nothing To Do (Don’t Do It Here) is waarschijnlijk een nieuw begin. En zo klinkt het ook. Maar de mooiste omschrijving van het nummer komt van Mp3hugger.com. ‘The spirit of Morrissey hangs in the air too so we can almost smell the fresh bouquet of flowers being thrown into the audience in a scene so indie defining it almost makes our spectacles frost over.’ Ja. Zoiets.

Nieuwe muziek

17 augustus was een belangrijke dag voor Matt, Vince, Charlie en Will. Dat was namelijk de dag dat met Feel So Good de debuutsingle van hun band Batting Cages verscheen. Wij luisteren en denken aan retro, synths, Quiet Hollers en Matt Berninger. Wat wil je nog meer? Nou, een album bijvoorbeeld. Voorlopig is daar geen sprake van, helaas. Nou ja, dan doen we het maar met deze kneiter, goed?

Nieuwe muziek

Alsjeblieft. Honderdenelf seconden verstilde schoonheid. Neem even de tijd, haal eens even diep adem voordat je weer verder gaat. Glenn Miles schreef het toen-ie nog op high school zat. Het gaat over koude, grijze, vroege uren in de ochtend: Bleak Morning.

Het komt op de soundtrack van de film die we nooit maken.

Nieuwe muziek

We schreven in 2017: “Een liedje van M. Ward en Andrew Bird op het eerste solo-album van Alex Ebert (die van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros).” Dat ging over Changes van Martin Forsell. Ee 7.9 vonden we het waard. Dan is het niet meer dan logisch dat we uitkeken naar een debuut EP of plaat. En dat doen we nog steeds, tot op heden is er namelijk niets verschenen. Tot daar ineens liedje Lift Me Up opdook.

En zo donker als het klinkt, is het ook bedoeld. Het gaat over de tijden dat Martin zich eenzaam voelt, nieuwe vrienden wil maken of zelfs een levenspartner zoekt. Dat alles klinkt nog steeds in een Edward Sharpe vibe.

Dus Martin, in ruil voor het prijzen van je liedje (hierbij), beloof je dan te gaan werken aan een fijne debuut EP of plaat? Deal?

Nieuwe muziek

Colin MacIntyre is de man achter Mull Historical Society en eind september verschijnt met Wakelines de achtste plaat onder die naam. Achter de knoppen zat ditmaal Bernard Butler, bandlid van Suede en “Brit-Award-winning” producer.

De albumtitel Wakelines, ook de eerste single, refereert deels naar een jeugdherrinering van MacIntyre. Als kind stond hij vroeg op om z’n vader het eiland Mull te zien verlaten, voor een week werk bij de BBC op het vasteland:

“He didn’t know I was watching. I missed him dreadfully. The songs are about family, and home, and how home, and islands, dreams, travel. […] But it is also about people on the move in a global sense, families being forced to leave their homes due to war. Migration, and how “home” travels, have been themes across much of my recent work. In both music and words it has been the most creative time I’ve ever had.”

Een plaat om naar uit te kijken.

Nieuwe muziek

Talmen door de stad, dralen door de straten. Dat doen wij graag (want daar liggen de verhalen). Zo liepen we van Holtenbroek naar Assendorp, van de Oude Markt tot Pathmos en van het Noorderstation naar de Tuinbouwdwarsstraat. Onderwijl ‘listening to the same record for the 32nd time.’ Net als Magon dus. De Israëliër in Parijs zweeg een jaar of tien, als soloartiest althans, en is nu terug met een geweldige single: The Streets. Het is een prachtige, maar doelloze expeditie in de nacht.

People living in the Streets
Near the sewers and drains of the city
I see them laughing and wait in disbelief
And I feel good as I walk in the streets

Misschien ken je Magon van Charlotte; het duo Charlotte & Magon. Dit jaar brachten zij het album Lyrical Miracle uit en die werd verrekte goed ontvangen. Maar we begrijpen ook dat Magon solo van zich wil laten horen. Met The Streets geeft-ie namelijk blijk van een knap staaltje indierock. Het theatrale van Lou Reed en de lyriek van Bruce Springsteen. Dat geeft The Streets lading. Dat geeft The Streets een verhaal.

Anything I could see
Anything I could feel
Anything is a dream
Everything is real in the streets

Nieuwe muziek

Ja, ja. Foxing. Daar hebben we het vaker over. En is het niet over de band, dan wel over de frontman ervan. Maar mag het? Want als je mooie muziek maakt, dan horen wij daar toch over te schrijven? Dat is het hele idee achter dit alles!

I can be romantic
When I’m starving for sleep

Afijn. Foxing heeft een nieuw album. Een heel goed album. Kreeg een 8.0 van Pitchfork. Daar zijn wij het gigantisch mee eens. Dus luister vooral ook die andere 11 tracks. Met Grand Paradise begint het pas.

Nieuwe muziek