Ja, ja. Foxing. Daar hebben we het vaker over. En is het niet over de band, dan wel over de frontman ervan. Maar mag het? Want als je mooie muziek maakt, dan horen wij daar toch over te schrijven? Dat is het hele idee achter dit alles!
I can be romantic
When I’m starving for sleep
Afijn. Foxing heeft een nieuw album. Een heel goed album. Kreeg een 8.0 van Pitchfork. Daar zijn wij het gigantisch mee eens. Dus luister vooral ook die andere 11 tracks. Met Grand Paradise begint het pas.
Daar houden we van: “A somber piano ballad with emotional vocals and stimulating lyrics.”. Afzender: Anson Seabra. Liedje: Kerosene. Een beetje zoals Moonface. Heel veel meer is er niet over te vertellen. Dat vind hij zelf trouwens ook: “Music is everything i need to express myself. I love both writing and composing. There is not much more to say. I let my music speak.” Wat moet je dan nog als stukjesschrijver toevoegen behalve snel door naar die muziek. Ogen dicht en dompel je onder in drie hele mooie minuten (en achtenveertig seconden).
Donker, sfeervol, en afkomstig van Scattered Melodies. Dat is Black Hole. We horen flink wat Broken Bells, en dat kan dus alleen maar te gek zijn. En over een paar weken verschijnt met Patterns een nieuwe EP, volgend op het uit 2015 afkomstige Modern Repair.
“The Matchstick Skeletons came out of the grave swinging”. Afgaande op single Told Ya So klopt dat volgens ons wel. Na heel wat omzwervingen en muzikale escapades (plaat opgenomen in Wales, airplay in Engeland) was het in thuisland Canada dat ze besloten verder te gaan onder de naam The Matchstick Skeletons. Hoe dat klinkt? Als de liefdesbaby van James Brown en Lemmy. Verder leuk om te weten: Told Ya So is hun eerste echte single. Prima binnenkomer! Let ook even op de Tarantino-achtige video. Op naar meer!
Want dat doet Brandon Decker (uit Sedona, Arizona). Hij bevestigt zijn kunde met een uitstekende nieuwe single, The Matador. Eentje die gaat verschijnen op zijn nieuwe album, Born to Wake Up.
There’s not a right time to die, zingt-ie. Dat vinden wij ook. Maar meer nog dan ons gelijk, krijgt decker. van ons een dikke pluim. Alweer.
Ierse band The Riptide Movement is er wel klaar mee, al dat plastic afval in onze oceanen en op de stranden. Samen met een paar milieuorganisaties deed de band een aantal optredens in kustgebieden, met single ‘Plastic Ocean‘ als uithangbord voor de strijd tegen het rondslingerende plastic. Een stukje bewustwording naar de mensen toe, vinden wij ook weleens goed. Helemaal als het muzikaal ook nog eens klopt. Het is een catchy, vrolijk liedje (opgenomen met Chris Coady, producer bij oa Future Island en Slowdive) waar je niet boos op kan worden. “Slowburning, melodic Indie Rock,” noemt de PR-machine achter de Ieren het en daar hebben ze gewoon gelijk in. Tel daar de mooie videoclip ook nog eens bij op. “Beautifully powerful choreography” van het Londense dansduo Carmine De Amicis en Harriet Waghorn.
Top. Zo maar doen dan? Gaat het zo mee? Geen tasje?
In februari van dit jaar vertrok Belgische band Geppetto & The Whales naar Eau Claire, Wisconsin (USA). Daar ging het voor haar tweede plaat aan de slag met Brian Joseph, de producer / muzikant die zichzelf “co-pilot to Justin’s vision” kan noemen. En die Justin is natuurlijk Bon Iver. Uit de wereld spelen ook mee: Ben Lester (in de band van The Tallest Man on Earth), Rob Moose (speelt met The National, Arcade Fire), Trever Hagen (bij Bon Iver) en Jeremy Boettcher (bij S. Carey).
Genoeg namen gedropt. Naar de muziek, want die is prachtig. Liet voorproefje Rites Of Passages al horen dat er een mooie plaat aan komt, eerste single I Know Who You Were lost die belofte al bijna helemaal in. Het is een venijnig ledje, luistert als een afrekening. Meteen al in het eerste couplet:
In being the best
You hurt so many others
To feed on the rest
And the rests of others’ fights
But where will you hide
When the day comes
Bam. Prachtig.
Gulf Breeze Motel, dat klinkt als een plek waar we graag zouden zijn. Drankje erbij, koptelefoon op, boekje ernaast. Het is echter geen vakantiebestemming, maar de track van de mannen van Farewell Company. Zes man sterk zijn ze maar liefst en samen maken ze de muziekscene in Nashville onveilig. Dat doen ze met een Parker Millsap-achtige sound (en misschien wat Nutini?). Een sound die wij in ieder geval enorm kunnen waarderen.
