Gobsmag Posts

Liedjes met twee titels; daar houden wij wel van. En we vinden het ook tof dat een studio-projectje uit Hamburg zijn songs uitbrengt op Mondo Canapé Records, een redelijk obscuur Spaans label. En ook leuk; al die pop pareltjes worden binnen een avond opgenomen. Zo lang er wijn en sigaretten zijn. Good Golly Goo dus ook. Dat is eigenlijk nauwelijks te geloven want het zit verdraaid goed en doordacht in elkaar. Dit is indie pop zoals het bedoeld is. Denken we. Dit is The Catherines. Dit is Heiko Schneider.

En wat ook opvalt zijn de extreem geestige songtitles van ander werk. Zoals ‘Sorry, But Your Suicide Note Is Really Funny‘ en ‘Is Your BigMouth Girlfriend Really So Charming?‘ (jullie snappen de verwijzingen wel hè) en ‘If You’ll Come Back You’ll Know What’s In The Fridge‘. En wat ook opvalt is dat het allemaal prima klinkt. Een beetje vluchtige jaren ’60-pop met sprankelende gitaren. Waarom hoorden we niet eerder van The Catherines? Of zijn wij de enigen? Kan hoor. Het is namelijk niet dat Good Golly Goo nieuw is. Dit juweeltje stond al in 2017 op Bandcamp. Maar nu is daar dus het album waar ie op mag staan.

Naar eigen zeggen duurde het zo’n drie volle avonden om het album te schrijven en te produceren. En toch was Heiko bang dat de sound overgeproduceerd zou klinken … Dat is de juiste attitude, Heiko! Maar don’t worry. Good Golly Goo – I Never Thought That I Could Love Someone As Much As I Love You klinkt precies goed.

Nieuwe muziek

Makkelijke voorspelling: The Louder I Call, The Faster It Runs van het Amerikaanse duo Wye Oak komt hoog in onze eindejaarslijstje van favoriete albums. ‘It Was Not Natural’ is een van de prijsnummers (hoe lekker ligt de bas in de mix?!) en kijk nou eens, er is nu ook een videoclip.

Nieuwe muziek

Uit het Amerikaanse stadje Middlebury (Vermont) komt het het indie art-rockgeluid van The Giant Peach. Eind april verscheen hun eerste plaat: Pulling Teeth.

Met bandleden die qua muzikale scholing uit verschillende genre’s komen (folk, blues en jazz), vonden ze elkaar bij The Giant Peach vooral als liefhebbers van verhalende liedjes over, zoals ze zelf zeggen, “stubborn love, mistakes, and repeated carelessness with a cutting honesty and an unexpected joy”. Geen wereldschokkend of vernieuwende invalshoeken dus, maar het levert wel prima liedjes op, zoals het explosieve ‘Over Again‘, het intieme ‘Used‘ en het prachtige ‘Giving Up‘.

“It’s a collection of songs that I wrote over the course of my first relationship and at its end,” vertelt frontman Harrison Wood Hisang over het album. “There’s a lot of doubt in these songs — questioning your past wants and actions, questioning your beliefs as your overturn them one by one by letting people down and being let down, and ultimately questioning the kind of person that you are.”

Mooi.


Nieuwe muziek

Nieuwe muziek

Het is geen geheim dat we fan zijn van mannen als Noah Gundersen en David Ramirez. En dat is een understatement. Geen nieuw werk van deze mannen, maar we kunnen Daniel Dorman aan dit rijtje toevoegen. Moeiteloos. Het wachten is nu even op juni, nog een paar weekjes en dan verschijnt met Contribution de debuut EP van Daniel.

Nieuwe muziek

The Mosaics is een psychedelic rock formatie uit LA. En bij de eerste tunes van Elephant Song weet je dat dit niet gelogen is. Ze omschrijven het zelf als
“one part acid trip, another part paranoia”.

Vinden we eigenlijk wel een toepasselijke omschrijving. En als je namen wil horen: The Doors meets Temples meets Allah Las? Of weet je, maak er zelf iets van. Je hebt in ieder geval nog tot ergens deze maand, dan droppen ze namelijk hun debuut EP.

Nieuwe muziek

Steven Dunn bracht op 1 mei van dit jaar met God een prachtige EP uit. 5 nummers, waarvan Til Rocks Cry Out misschien wel onze favoriet is. Klein, akoestisch, breekbaar.  De EP is trouwens onderdeel van een 4-luik. Zoals Johnny Cash ooit zei: “all music stems from our experience with faith, love and death.” En dus zal Steven na God, ook nog Love and Death uitbrengen. Wij hebben er zin in!

Nieuwe muziek

Een paar maandjes is I’m Bad Now nu uit, het nieuwe album van het Nap Eyes. Een fijn plaatje weer, van misschien wel de beste band van het schiereiland Nova Scotia, durven wij wel te stemmen. Hun bio’tje is te mooi om niet uit te knippen en plakken:

“Nap Eyes makes crooked, literate guitar pop refracted through the gray Nova Scotian rain. Their songs are equal parts shambling and sophisticated, with one eye on the dirt and one trained on the starry firmament, inhabiting a skewed world where odes to NASA, brain protein aggregation, and the Earth’s magnetic field coexist easily with lyrics about insomnia, self-reproach, and drinking too much.”

Ja, lees dat nog maar een keertje. Afijn, het Lou Reed-eque ‘Everytime The Feeling’ is de opener van de nieuwe plaat en meteen een hoogtepuntje. Je kunt heel uitgebreid en literair lullen over deze plaat, maar misschien moet je ‘m gewoon eens een rondje geven. Doen wij ook.

Nieuwe muziek