Afkomstig van haar tweede album Reservoir, dat in de zomer van 2017 uitkwam op kwaliteitslabel Jagjaguwar. Daar keken we destijds naar uit, al sinds Gordi’s EP’tje uit 2016. Op ‘I’m Done’ krijgt de Australische hulp van S. Carey, drummer bij Bon Iver en sinds kort ook in het bezit van een nieuwe soloplaat: Hundred Acres. En niet vergeten: altijd bonuspunten voor toeters.
In het dagelijks leven is Drew MacFarlane gitarist bij de populaire Britse band Glass Animals. Sinds kort heeft hij ook een heel interessant soloproject: Lokki.
Vorig week verscheen met ‘Breathe A Breath Of Me’ het tweede voorproefje van z’n vrijdag uitkomende EP Cirrhi. Het liedje gaat over “something we do every minute of every day. There’s a choir in the background, which creates the sense that when we breathe, the world breathes with us,” aldus McFarlane. Eerder verscheen al (het nog prachtiger) ‘I Catch You’ , door de buren van DIY reeds treffend omschreven als “a gorgeously calming first step.”
Heel mooi dit.
“Desire as a song has a real triumphant quality and masculine energy; I wanted to take this and subvert it and create a video that focused more on internal desire,” als regisseur Heather Rappard bij de buren van Stereogum. Het liedje is te vinden op het top zijnde nieuwe album Room Inside the World.
Alastair Ottesen is een singer/songwriter uit Brooklyn, NY. Geen woorden, maar daden, zou een mantra van hem kunnen zijn. Geen bio, weinig interviews, maar gelukkig wel muziek. Plaat Mother Nature bevat 10 prachtige liedjes. Of eigenlijk verhalen. Een beetje zoals collega’s als Vikesh Kapoor dat ook zo mooi kunnen. Neem bijvoorbeeld het traditionele liedje Fair and Tender Ladies: Prachtig. En stop er dan ook nog een viool in en we helemaal zijn verkocht.
The Neighbors, een 5-koppige band uit Boston maakt met Happiness and You precies waar we deze ochtend zin in hadden. St. Paul and the Broken Bones-achtige soul, en met een beetje verbeelding zou je ook Samuel Herring (Future Islands) er op kunnen zien dansen. Wil je meer, dan staan er nog 2 extra nummers op de EP Happiness and You EP. Gaat dat luisteren!
Bands uit Spanje komen ineens in rap tempo langs. Althans, bij ons. Zo waren daar laatst The Prussians, Hinds en Gizmo Varillas, nu tippen we je Not My Circus. Liedje One From The Lung kent twee gezichten, min of meer. In de eerste anderhalve minuut horen we RHODES / The Mispers achtige vocals. Het restant bestaat dan weer uit vrouwelijke inbreng. Het geheel maakt trouwens ook best een Fleet Foxes-achtige indruk op ons. Maar goed, luister naar One From The Lung en zet bij goedkeuring 25 mei in je agenda, want dan verschijnt debuut EP Not My Circus.
De punkige knaller afkomstig van het titeloze debuutalbum waarmee het vanuit Londen opererende trio (dat ooit begonnen was als een fake girl band) langzaam een kleine sensatie aan het worden is. Er is veel liefde van The Guardian (“Their sound is upbeat, catchy and fuelled by an undercarriage of righteous rage”) en vanuit de industrie (support tours met The Kills, Sleigh Bells en The Vaccines). Ja, dat gaat wel goed komen.
Je zal maar callcenter medewerker zijn. No offence. Wij toetsenbordhelden praten nu eenmaal liever niet met vreemden. Spike Vincent (uit Sydney, Australië) waarschijnlijk ook niet; hij liet auto-dial en een bandje zijn werk doen en schreef ondertussen Lie In The Dust. Dat is een repetitieve stamper, zó aanstekelijk dat de zwarte tekst bijna bitterzoet wordt.
Dus het is opzwepend, rauw en doordrenkt in adrenaline. Yeah, zegt dan ons testosteron. Maar die woorden. En waar ze over gaan. Want het gaat over de angst om dood te gaan (zonder iets te hebben bereikt, zonder een liefde te hebben gevonden, zonder dromen te hebben waargemaakt) én over de wens om dood te gaan als je je alleen, verloren en depressief voelt. Ja, Spike had een gebroken hart toen hij dit schreef. Spike schreef het van zich af.
‘All I had was my records, a mattress and a pile of dust in the corner. Brushed aside, abject, unwanted (…) I wanted to become dust, or as it came to be, Lie In The Dust.’
