Gobsmag Posts

Prima nieuw indiepopbandje uit London: Sea Girls. Na een fijn EP’tje eerder dit jaar (Call Me Out) pakken ze door met de uiterst catchy zijnde single ‘What For’.

“This song is a real stream of ramblings but with a core mood,” vertelt zanger Henry Camamile bij de buren van DIY. “It encapsulates the anxiety of falling short and the worry of slipping and ruining something that means so much.”

Momenteel opereert de band nog aardig onder de radar (zitten bij een Australisch labeltje?) maar als je met elke nieuwe single nog fijner klinkt, gaat dat boven komen drijven gauw genoeg gebeuren. Denken wij dan.


Nieuwe muziek

C. Burrows is eigenlijk Chris Andrews. Chris werd geboren in Buenos Aires en bracht zijn jeugd met name reizend tussen Zuid Amerika en the USA door. Reizen kan ook per voet, dacht Chris. Zo liep hij in 2016 maar liefst 3200 miles, helemaal alleen. Van Washington naar LA. Waarom, dat weten we eigenlijk niet, maar we zijn er wel blij. Tijdens deze 9 maanden durende trip schreef Chris namelijk Angelfish. Een album vol met kleine singer-songwriter liedjes a la The Tallest Man en Eddie Vedder.


Nieuwe muziek

Little Mersey is de debuut EP van Canadees Okay Mann. En bij de eerste tonen van liedje Mountains weet je het: dit is (deels) analoog opgenomen. Hip, zeker, maar ook te gek. Duidelijk beïnvloed door mensen als The Tallest Man on Earth en Daniel Norgren.

Om die Scandinavische sound neer te zetten zocht hij de samenwerking met een Noorse producer (Nils Borstrand) en reist hij binnenkort naar Oslo om zijn nieuwe plaat op te nemen. Hadden we trouwens al gezegd dat we gek zijn op pedal steel? Ook dat komt goed uit op dit fijne liedje.


Nieuwe muziek

– ‘We kunnen toch ook gewoon liegen?’
– ‘Echt? Liegen? Nu? In tijden van fake news?’
– ‘Nee, ok, maar #newmusic is het niet.’
– ‘Ook niet als het uit Tsjechië komt?’
– ‘Hmm. Ja, dan misschien wel.’

Joie van Cold Cold Nights is oud. Zo. Eerlijkheid duurt het langst. Het nummer staat op het debuut-ep-tje (The) Last Summer en dat zag al in maart dit jaar het levenslicht. Maar Joie is te mooi om geen aandacht te schenken. En denk maar zo; als je deze Tsjechische indie-emo-band nog niet kende, dan is dit natuurlijk hartstikke #newmusic voor je.

Jakub schrijft de teksten en die gaan over zijn jeugd, over opgroeien en over momenten met vrienden en geliefden. Maar eigenlijk over droefheid, vooral. En zo af en toe (zoals in Joie) is daar dan de trompet of trombone van Krystof en die laat je hart pas echt goed janken. Verder is het allemaal vrij simpel en repetitief, maar dat is bewust, zegt bassist Stepan. Want er is niet veel nodig om emoties over te brengen.

Prachtig ep-tje. Luister vooral ook Prologue en het drieluik Football. Daarna heb je er nog maar twee te gaan en die zijn ook de moeite waard. (The) Last Summer gaat dus over een zwaarmoedige zomer. De vorige. Of de laatste. En dat luistert heerlijk weg tijdens slapeloze nachten in de herfst.


Nieuwe muziek

Ze wordt een van “Australia’s most promising emerging talents” genoemd: Tia Gostelow. Vier singles heeft ze nog maar uit, en de laatste, Hunger getiteld, is inderdaad heel fijn.

Over haar liedjes zegt ze: “I make sense of life through song. I really live and breathe music – it has to be sincere, from the heart. I think it’s beautiful when people can relate to songs in their own ways with their own stories.”

Ze noemt het zelf perfecte muziek voor een zondagmiddag of een autorit, zodat je ook relaxed naar de tekst kan luisteren. Klinkt goed, maar volgens ons werkt het ook prima op een druilerige donderdagmiddag.

Hoe dan ook, Tia is bezig met een debuut EP, en dat is goed nieuws.


Nieuwe muziek

Een nieuwe band, maar toch ook weer niet. Het Ierse Lankum, dat onlangs met het prachtige folkalbum Between The Earth And Sky kwam, heette namelijk eerst Lynched. Het duurde een paar jaar, maar toen kwam toch wel het besef dat die naam niet echt lekker ligt “in regards to acts of racist violence”. Je dan maar vernoemen naar stokoud liedje ‘False Lankum’ van Ierse reiziger John Reilly Jr.

Ooit begonnen als een experimental-psychedelic-folk-punk-duo door de broers Ian en Daragh Lynch (aha!), is de sound op deze gloednieuwe plaat te vangen in twee woorden: traditional folk. Oftewel: harmonieën, akoestische gitaar en op sommige liedjes ook uilleann pipes (Ierse doedelzak) en viool. Soms instrumentaal, soms uiterst poëtisch.

Prijsnummer op het bij Rough Trade uitgekomen Between The Earth And Sky (5 sterren van The Guardian) moet single ‘The Granite Gaze’ zijn. Alles komt daar samen: een karakteristieke stem, zware tekst, donkere sfeer en een melodie die je niet wilt tegenkomen in een donker steegje. Brrr, wat mooi.


Nieuwe muziek

Peter Oren leverde met Living by the Light in 2016 al een meer dan prima plaat af. Maar wat hij 2 weken geleden met opvolger Anthropocene neerzette is gewoon fenomenaal. Niet vrolijk, verre van. Neem nou liedje Falling Water. Zo donker, zo mooi. Maar eigenlijk kunnen we elk nummer uit de plaat tippen. Denk ergens tussen Jonathan Jeremiah, Sean Rowe en Bill Callahan.

Peter komt trouwens uit Indiana, maar noemt zichzelf everywhere-based. Een troubadour dus. En Peter vind dat het allemaal niet zo goed gaat met de wereld. Kan hij best eens gelijk in hebben. Anthopocene verwijst naar de periode in de geschiedenis van de aarde dat de mens steeds meer invloed begin te hebben en te claimen. Met alle, negatieve, gevolgen van dien.

Tot slot nog iets over de opname. Die gebeurde met een hele rits aan meer dan capabele mensen. Ken Coomer (drummer van Wilco), Laur Joamets (Sturgill Simpson) en Michael Webb (John Fogerty). En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Maar de boodschap: luister naar Peter Oren!


Nieuwe muziek

Levi Robin verraste, nee, overdonderde, ons een paar maanden terug  met Airplane. Nu doet hij het weer, met nieuwste liedje Hey Love.

Om je geheugen wat op te frissen: in 2013 ontdekte Matisyahu de debuut EP van Levi Robin. Ze deelden hetzelfde geloof (het chassidische jodendom) en passie voor muziek. Matisyahu nodigde Levi out voor zijn voorprogramma en zijn carrière was onderweg. Helaas verschenen er na die debuut EP slechts een handvol nieuwe nummer. Waar  Hey Love dus de meest recente van is. We horen nog steeds (in willekeurige volgorde) Keaton Henson, Angus Stone en Matt Corby.

De grote doorbraak, die we voorspelden, is nog niet geweest. Maar hey, wij kunnen er ook eens naast zitten, toch?


Nieuwe muziek