Gobsmag Posts

De bitterzoete indiepop van Sea Pinks (7.9)
Gepubliceerd 27/04/2017 door

De bitterzoete indiepop van Sea Pinks (7.9)

De productiviteit van Sea Pinks is een natte droom voor een werkgever. Maar de Noord-Ieren werken niet in dienstverband. Die bezetenheid moet dus wel uit passie en ambitie komen (en niet uit commercieel oogpunt of zo iets, want hoeveel mensen kennen nou Sea Pinks?). Dus, zoals zanger Neil zegt: “We’re a singles band hell-bent on making albums.” En dat levert dus binnenkort het zesde album in zeven jaar op.

Into Nowhere laat horen waar Sea Pinks voor staat; bitterzoete indiepop. Melancholisch, maar zeker niet pruilerig. Iemand zei; ‘it’s the sound of winter giving way to spring.’ Geen idee hoe dat klinkt, maar ach, misschien wel als Into Nowhere. Neil is in ieder geval iemand van de subtiele, pakkende jingle-jangle. Een beetje toegankelijker dus dan Girls Names, de band waar hij tot 2013 in drumde.

In mei verschijnt het nieuwe album (Neil: ‘It may surprise a few people, maybe not.’) en in juni komt de band naar Amsterdam. Dikke aanrader.

Nieuwe muziek

Girl Names Sea Pinks

Op roadtrip met John Moreland (7.7)John Moreland
Gepubliceerd 26/04/2017 door

Op roadtrip met John Moreland (7.7)

Ruim 2 jaar geleden waren we onder de indruk van John Moreland. In meerdere opzichten. Allereerst zijn verschijning, die maakt indruk/ Hetzelfde geldt voor zijn baard, stem en liedjes. Geïnspireerd door mannen als Steve Earle en The Boss. Kortom, alle ingrediënten voor een muzikant, wat ons betreft.

John Moreland komt uit Oklahoma, en dat laat hij ook blijken. Bijvoorbeeld omdat zijn liedjes prima passen in de traditie van andere Oklahomisten (dat is vast geen woord) als John Fullbright. Of omdat hij op zijn knokkels vrij nadrukkelijk O K L A H O M A heeft laten tatoeëren. Harm speelt met de gedachte om hetzelfde te doen.

Dus wat we je willen vertellen over John Moreland is dat hij prachtige liedjes maakt, met nieuwe track Sallisaw Blue de wat meer up-tempo kant op gaat ten opzichte van de vorige platen In The Throes en High On Tulsa Heat. Om zoals collega’s van The Fader het omschreven: “The Perfect Anthem For Hittin’ The Road”.

Zet 5 mei in je agenda. Dan verschijnt Big Bad Luv. Overigens op kwaliteitslabel 4AD (Beirut, Deerhunter, Future Islands en ga zo maar door). En als je toch je agenda bij de hand hebt, omcirkel dan ook 16 mei. Dan speelt John Moreland namelijk een double bill met Noah Gundersen, in Paradiso.

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

Bruce Springsteen John Moreland Steve Earl

Tijd voor Pickwick (niet de thee) (7.8)Pickwick
Gepubliceerd 25/04/2017 door

Tijd voor Pickwick (niet de thee) (7.8)

Pickwick is een prachtband. Dat schreven we in 2015 al. Hoofdzakelijk vanwege het album Can’t Talk Medicine (louter kneiters) en vanwege de spetterende sessie die ze deden bij het altijd fijne KEXP. We noemden Pickwick een band met festival potentie, het zou slechts wachten zijn op Nederlandse shows en een doorbraak. En heden ten dage wachten wij nog steeds.

Maar de band gaat gewoon door. Met nieuwste track Turncoat lijken ze een iets andere kant op te gaan. Nog steeds doet het ons heel erg denken aan White Denim, met het Augustines-achtige is er wat ons betreft wel uit. Wellicht onder invloed van producer Erik Blood, die o.a. met Palace werkte? Who knows.

En om hun verandering van geluid kracht bij te zetten namen ze ook meteen een nogal psychedelische video op bij het nummer:

The psychedelic lyric video highlights their newfound sonic surrealism as lead vocalist Galen Disston delivers a sensual falsetto. “Sensual” is the key word here, setting the scene with the steamy opening line, “Didn’t wait around to tell her/Got the clothing off/No one else around.”

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

My Morning Jackets Palace Pickwick White Denim

Is Black Flowers Cafe te vertrouwen? (8.0)
Gepubliceerd 24/04/2017 door

Is Black Flowers Cafe te vertrouwen? (8.0)

Veel bands uit Italië kennen we niet. Dus dopen we Black Flowers Cafe ook maar meteen als onze favoriete Italiaanse band. Komt allemaal door liedje ‘Never Trust Me’ dat belachelijk catchy is.

De sound die ze laten horen, omschrijven ze zelf als een nieuwe richting. Oud werk kunnen we online niet vinden, dus dat geloven we dan maar. Verder hebben ze het over een muziekstijl die gebaseerd is op “the foundations of an unpredictable and kaleidoscopic sound, where hypnotic rhythm and liquid guitars are crossed through by synths, percussions and fragments of afrobeat.” Jingle jangle gitaarpop, zoals u wilt. Zomers. Een lekker briesje. Even de ogen dicht. En wegdrijven.


Nieuwe muziek

Black Flowers Cafe Real Estate Two Door Cinema Club

Cende en het overduidelijk onafwendbaar einde (8.3)
Gepubliceerd 21/04/2017 door

Cende en het overduidelijk onafwendbaar einde (8.3)

Het was een duivels dilemma, lieve lezers. Een vraagstuk dat de doorgaans zo eensgezinde redactie verscheurde. Er zijn koffiemokken gesneuveld. Iemand huilde. Want het was een dilemma! Schrijven we (ietwat verlaat) over een liedje dat zichzelf prima kan redden? Schrijven we (ietwat verlaat) over een song die dat hele klein zetje van ons eigenlijk helemaal niet nodig heeft? Ach, jullie lezen het antwoord al. En de tranen zijn inmiddels gedroogd.

Cende heeft ons niet nodig. Cende heeft niemand nodig. Niet als je een liedje schrijft als Bed. De band (huisband van David Blaine’s The Steakhouse in Brooklyn, by the way) bestaat uit Cameron Wisch (ook in Porches), Greg Rutkin (ook in LVL UP), Dave Medina en Bernard Casserly. Die namen ga je overigens niet onthouden. Het liedje wel. Denken we. Al is het maar om die realistische blik van Cameron op een relatie die in de staat van ontbinding verkeert:

Lyrically I wanted to try being super literal, kind of wearing my feelings on my sleeve. I had been listening to a lot of ’60’s music and was inspired by some of the simple and cheesy yet heartfelt lyrics from that time.

Dat horen we. Een langzaam en overduidelijk onafwendbaar einde en het wordt verteld zoals het is.

I’ll get out of the way
Don’t make it easy on me

Wat nou dilemma. Een muziekblog zónder Cende; dat zou pas om te huilen zijn.


Nieuwe muziek

Cende Cloud Nothings LVL UP Porches Sheer Mag

Creature Comfort kijkt omhoog (7.8)
Gepubliceerd 20/04/2017 door

Creature Comfort kijkt omhoog (7.8)

Volgens de administratie is liedje ‘Teeth For Days’ van Creature Comfort al een tijdje uit (eind 2016), maar wat zou dat. Een catchy liedje is een catchy liedje en verdient aandacht. En zo geschiedde.

Creature Comfort komt uit Nashville en heeft een interessante manier van het omschrijven van hun sound: Imagine you threw converse-esq indie rock into a blender, added a dash of jazz, a pinch of punk, and sent it all on a rocket headed towards Jupiter. Stel je dat inderdaad eens voor. Korter door de bocht kunnen ze het ook: Indie Space Rock.

Wat ze vergeten te vertellen: ‘Teeth For Days’ heeft ook een heerlijk zomers huppelend gitaarlijntje. En interessante eerste regels: “The president’s got my baby/ Holding her for the paparazzi.” Onze oren zijn dan gespitst.

Fan geworden? Snor dan ook eens debuutplaat Fox Tales op en het EP’tje Echoes & Relics. Fijne dingen, mensen.


Nieuwe muziek

Creature Comfort Gardens & Villa Vampire Weekend

Dig Deeper op zoek naar de sterren (7.8)
Gepubliceerd 19/04/2017 door

Dig Deeper op zoek naar de sterren (7.8)

Alt.country en rock met lang uitgesponnen gitaarpartijen, uit Noorwegen: maak kennis met Dig Deeper. 19 april verschijnt de EP Stars Tonight, als teaser voor de full-length die dit najaar op vinyl, cd en online zal verschijnen. Titeltrack Stars Tonight (Have You Seen) doet ons de oren al goed spitsen.

De aankomende EP is de opvolger van het album How You Spend Your Days uit 2015. De band, in 2010 opgericht door zanger/gitarist Einar Kaupang en gitarist Øystein Braut, scoorde er in thuisland Noorwegen veel airplay mee en wist ook internationaal lovende kritieken te oogsten. Volgens het persbericht schrijft frontman Kaupang zijn songs “in een traditie van Amerikaanse rootsmuziek, maar vanuit een Europees perspectief”.

Gitarist Braut was overigens al wat succes gewend: als lid van de psychedlische band Electric Eye speelde hij al meermaals in Nederland, onder andere op festivals als Down The Rabbit Hole, Let’s Get Lost, Eindhoven Psych Lab en Incubate. Met Dig Deeper zal hij dit najaar Nederland aan doen voor een aantal shows. En dat kan weleens heel tof gaan worden, als je het ons vraagt. We gaan je op de hoogte houden.

Bekijk deze video op YouTube.


Nieuwe muziek

Dig Deeper Grateful Dead Neil Young The War On Drugs

Het halo van Chris Stapleton
Gepubliceerd 18/04/2017 door

Het halo van Chris Stapleton

Het verhaal van Chris Stapleton is prachtig. Waarom? Chris was een succesvol liedjesschrijver. Zo scoorde hij tientallen hits, o.a. voor Adele en Peter Frampton. Maar dat hij het ook zelf kon bewees hij in 2015 met debuutplaat Traveller. Dat album nam hij op met Dave Cobb (o.a. Sturgill Simpson en Jason Isbell). Hij voerde vervolgens tientallen toplijsten aan en als klap op de vuurpijl ging hij naar huis met een grammy voor Best Country Album.

Een terugkerend thema in zijn liedjes is whiskey. Zo waren we 1,5 jaar geleden lyrisch over Tennessee Whiskey. Goede baard, maar met name een magnifieke stem! En dito teksten. We hopen dat hij het niveau van Traveller vast kan houden op opvolger From A Room: Volume 1. Die plaat verschijnt op 5 mei a.s. Tot die tijd doen we het met het liedje Broken Halos. Weer een country-kneiter als je het ons vraagt.


Nieuwe muziek

Chris Stapleton Jason Isbell Sturgill Simpson