Gobsmag Posts

Potjandrie. Levert Andy Thomas van Fuzzystar uit Edinburgh daar even een perfect ongebalanceerde low fidelity indie-pop parel af. Maar vergeet deze pretentieuze woorden; luister vooral naar die van Andy. Want hij vertelt in High Friends over vriendschap, verloren t-shirts en over platen die je eigenlijk al in je collectie had moeten hebben. Over banen waar je niet gelukkig van wordt. Over mensen die je al lang niet meer gesproken hebt. Maar vooral over vriendschap. Hij begint zo:

Spent most of the last five years
not knowing what to do
Lost a lot of good band t-shirts
to those I barely knew

En dan, dan gaan al je vrienden plots een andere kant op. Zo lijkt het. En jij huppelt dan ook maar in een bepaalde richting. Sommigen lopen goed, anderen verdwalen en eigenlijk zou alles weer op zijn nieuwe plaats moeten vallen. Daarom probeer je er het beste ervan te maken. Maar je blijft denken aan toen, toen alles nog was zoals het was. En je blijft denken; kunnen we nog terug? Maar goed, we hadden het over High Friends van Andy Thomas.

If we called them up
Would they recognize the sound of our voices
And get mad about it all and that we didn’t call
Forget about it all and some of their choices

In april verschijnt het album Telegraphing. Dat is volgens Andy ‘a compilation of songs about love, loss, disconnection, coming together and falling apart.’ Precies wat we willen horen.

Nieuwe muziek

Het Noorse Chain Wallet debuteert binnenkort in Nederland met hun titelloze debuutplaat dat vol staat met –we citeren het persbericht- “mesmerizing, intimate & dreaming 80’s New Wave sounds and early 90’s shoegaze-atmospheres never far way”. Prima single Faded Fight onderstreept die gedachte.

Het album bulkt van de dansende baslijntjes en opgewekte synthesizerklanken, maar daaronder is het een stuk donkerder, lezen we in hetzelfde persbericht: “On their debut album, Chain Wallet explores themes of betrayal, idleness and chrushed dreams against the backdrop of an existential breakdown.” En het zijn al zulke donkere dagen. Gelukkig verwoordt bandlid Frode Boris het iets lichter: “The album is about fragmented memories, unfulfilled ambitions and the quiet whisper of a stranger.”

Hoe dan ook: bijzonder fijn plaatje, dit.


Nieuwe muziek

Jay Som is het alter ego van Melina Duterte, een 22 jarige singer/songwriter uit Oakland. Vorig jaar tourde ze al met buzzing acts Mitski en Japanese Breakfast en met haar debuutplaat Everybody Works sluit ze straks netjes aan in dat rijtje. Het even lieve als fuzzy-achtige The Bus Song opent het bal.

Stiekem debuteerde Jay Som al eerder met een plaat. In 2015, tijdens Thanksgiving, gooide ze negen liedjes online op Bandcamp. Een paar af, een paar nog niet echt af. Ze “uitbrengen” was een spontaan gebeuren, lezen we bij NPR. Duterte werd aangemoedigd door haar vrienden. Uploaden zonder echt artwork en met een artiestennaam die uit een online baby-name generator kwam gerold.

Het typeert Duterte, deze Do It Yourself actie. Ze speelt in diverse bands in de Bay Area scene, maar Jay Som is helemaal van haar zelf. Schrijven, spelen, zingen (lead- en achtergrondvocalen) en produceren: ze doet allemaal.

Nieuwe plaat Everybody Works, dat uitkomt op Double Denim Records, is opgenomen in drie weken. Net terug van tour, verhuist naar een nieuw appartement, een studiootje ingericht in haar slaapkamer en gaan. Ze had een paar liedjes, maar de helft schreef ze ter plekke, geïnspireerd door de complexiteit van Tame Impala, de simpelheid van Yo La Tengo en het slordige van The Pixies. Een andere invloed ligt minder voor de hand: Carly Rae Jepsen. “Her E•MO•TION album actually inspired a lot of the sounds on Everybody Works,” lezen we in het persschrijven van de platenmaatschappij. Die weten het sowieso allemaal mooi te verwoorden:

She takes us places we never could have imagined, wedding lo-fi rock to hi-fi home orchestration, and weaving evocative autobiographical poetry into energetic punk, electrified folk, and dreamy alt-funk.

Veelbelovend, of niet dan?


Nieuwe muziek

Daniel Rosenholm, dat klinkt Scandinavisch en dat is het ook. Uit Zweden, om precies te zijn. Na een paar jaar muziek gemaakt te hebben onder de naam Dubious Quip was het tijd om met It’s Gonna Be Alright een eerste liedje onder zijn eigen naam uit te brengen.

En wij denken dat het inderdaad wel goed komt met Daniel Rosenholm. It’s Gonna Be Alright is namelijk een prima pop-soul liedje. Liefhebbers van artiesten als Mayor Hawthorne, Aloe Blacc en Jamie Lidell zitten goed. Of zoals ze het zelf zeggen: “Modern soul-song with an irresistible laidback groove”.


Nieuwe muziek

Canada staat bekend om een hoop dingen, waaronder muziek. Met helden als The Deep Dark Woods en Patrick Watson zijn het toch over het algemeen mooie liedjes die er geëxporteerd worden. Dat Canada echter ook een soort Britpop-geluid kan voortbrengen weten we sinds we Darkerside van //AMISTAD// beluisterden. Althans, Darkerside is een prima indie-liedje dat liefhebbers van Cage The Elephant wel zullen waarderen. En we voelen zelfs een vleugje The Verve.

We kunnen overigens de complete EP, Talk Peace to a Wolf van harte aanbevelen. 5 liedjes waarmee ze in 2017 weleens op de radar van wat labels en boekers kunnen komen te staan. Over Darkerside vertelt zanger Aidan Andrews:

Darkerside seemed to be the only song on the EP that was entirely in the dark. It was my bad side, that alter-ego fully in control. So for me, it’s always been this song that I feel is very confessional in the way it blatantly states exactly what I’m thinking when I’m in that state of mind.


Nieuwe muziek

Fred Thomas heeft de gave om in één zin duizend beelden en duizend verhalen op te roepen. Dat deed ‘ie al in het redelijk geniale nummer Bad Blood, dat heel snobistisch door het jongste Gobsmag-redactielid als het beste van 2015 werd bestempeld. Maar hallo. Zo iets als dit in dat liedje: ‘You remember this whimpering, thick, nauseous feeling? From your step-brother chasing you around with a staple gun. It was fun and then suddenly pain became a very real thing. Do you remember that feeling?’ Fantastisch toch?

Het is een beetje zoals Spinvis doet; vraagtekens zetten, surrealistische situaties schetsen en absurde gedachten spuien. Sprookjes uit een nieuwbouwwijk, over alledaagse dingen. Fred doet het ook. In het scherpe Mallwalkers bijvoorbeeld. ‘At night you watch your friends dance around, feeling weird about fucking each other and you wonder, do I even need to be here? And why does this hurt?’ Daar vallen wij dus keihard voor. Want dromers (of fantasten), dat zijn we. En we kennen het verhaal, want we hebben het meegemaakt. Misschien. Min of meer. (Het voelt wel zo. Huisfeestje in Westervoort, 1999.)

Mallwalkers is muzikaal dwars en tekstueel een feest. Het gaat over die eenzaamheid die je kunt voelen in de drukte en de tijd die dan zo verschrikkelijk langzaam gaat. Het gaat over ellendige zomers op de HAVO en het besef dat het eigenlijk nooit veel beter is geworden. Nog eentje dan. Uit Mallwalkers:

All the lonely lights on these frozen cars, every broken-wrist handstand in some best friend’s yard, and every ugly part of everything that people keep telling you you are… They aren’t yours. They’re just wrong.


Nieuwe muziek

De single is al uit sinds september, maar dat weerhoudt ons er zeker niet van om een lichtje te zetten op het prachtige liedje Green Light van de uit Brooklyn afkomstige singer/songwriter COTE. Horen we daar Stevie Nicks? Ook een klein beetje Joni Mitchell? Kortom: een perfect popliedje.

Over haar sound verstelde ze onlangs bij de buren van The Big Takeover het volgende:

My taste in music is akin to most middle-aged dads: Paul Simon, Springsteen, Fleetwood Mac, Neil Young, Bowie, Dylan, etc. Also, per my grandfather’s influence, I listen to a lot of jazz standards which influences many of my vocal decisions.

Interessant. En COTE zit duidelijk in de lift. Met elke nieuwe single (de laatste verscheen afgelopen maandag, Cruel – ook een goed liedje) wint ze nieuwe zieltjes op de interwebs. Op Facebook gaat het nog niet zo snel, dus wees een early adopter en wordt die 278e fan.


Nieuwe muziek

Uit Los Angeles komt het prachtige geluid van Phoebe Bridgers. Na een EP’tje in 2015 (Killer, geproduceerd door Ryan Adams en verschenen op zijn label) komt ze met een geweldige nieuwe single: Smoke Signals.

Bij de buren van Stereogum lezen we dat ze het liedje geschreven heeft in een hutje in het 3003 inwoners tellende Ketchum, Idaho. En dat referenties aan Bowie, the Smiths en Motörhead in de tekst voorbij komen. Dat zijn bonuspunten bij ons op de redactie.

Nog even over Ryan Adams. Hij weet haar goed te verkopen: “Phoebe Bridgers is a musical unicorn. When I listen to her sing and play guitar, it feels to me like what it feels like when I listen to Bob Dylan.” En iets verderop: “Phoebe could probably make a jar of sand sound like Blood On The Tracks.”

Wat wil je nog meer?


Nieuwe muziek