Gobsmag Posts

Op 8 december 2014 verscheen op Gobsmag het fijne liedje Little Grace met daarbij de woorden: Hippo Campus zou best weleens een band kunnen zijn om in de gaten te houden.” Enigszins vrijblijvend verwoord (“best weleens” + “kunnen zijn”), maar we deden het wel en zo kwam het dat een jaar later, 2 november 2015, weer een liedje van ze onder de loep werd genomen: Violet. Titel van het stuk: Hippo Campus gaat nog steeds lekker. Afijn, 2016 inmiddels en hoogste tijd voor een nieuw topliedje.

En die is er: Boyish. We gaan nu wel stellig zijn: dit is een kneiter en Hippo Campus gaat er komen.

Nog kort even de feiten. Hippo Campus is een kwartet uit Amerika – St. Paul, Minnesota om precies te zijn. Twee EP’tje zijn er inmiddels: Bashful Creatures (2014) en South (2015). Een nieuw album lijkt er aan te komen…


Nieuwe muziek

Uit Australië en bijzondere fijn: High Tide van Bec Sandridge. Misschien zijn we zelfs een beetje verliefd op haar.

Dat is niet zo handig, want: wij in Nederland, zij helemaal aan de andere kant van de wereld. Long Distance relaties, je moet het maar willen en kunnen. Hey grappig, daar gaat het te gekke liedje High Tide dus ook over. We lezen bij de buren:

I was living in Scotland and I literally started dating someone from Sydney two weeks before I left… I guess this is about that, knowing something can’t work but not being able to, or not wanting to break that bad habit.

Afijn, Bec Sandridge dus. Talentvol en bezig met haar eerste plaat. Ondertussen speelt ze ook nog veel op straat, door heel Europa: “I love busking. You can be spontaneous; people can walk past you, spit at you, or stop what they are doing and listen to you and buy your CD. You are giving the audience to the freedom to choose.” Vinden we tof.


Nieuwe muziek

Ruim 2 jaar geleden waren we laaiend over Amber Run. Liedje I Found scoorde een 8.7 en vergelijkingen met Coldplay werden gemaakt. Debuutplaat 5AM werd dan ook een periode veelvuldig gedraaid tijdens redactievergaderingen. Inmiddels is I Found alweer bijna 17 miljoen keer gestreamd en tikt Youtube bijna de 23 miljoen plays aan. Met spanning wacht de halve wereld dus op een opvolger. En liedje Stranger, vorige week uitgekomen, is wat ons betreft weer zo’n schot in de roos.

Wat ze er zelf over zeggen: “‘Stranger’ is about being hopeful. The thought that sometimes you don’t get what you need but you’ll keep moving on regardless. At it’s root, ‘Stranger’ is about how it’s worth suffering for your art.”

Nog steeds dat Coldplay-achtige, een liedje dat je van begin tot eind pakt (en misschien zelfs wat Alt-J). En een gave clip erbij. Kan wat ons betreft dan ook niet anders of dit liedje gaat de heren van Amber Run weer een stap verder richting faam brengen. Wij wachten in ieder geval op de volgende plaat, die gepland staat voor Q1 2017.


Nieuwe muziek

Swimm is een psych duo uit LA. Ze omschrijven single Man’s Man als een psych-fuzz anthem. Dus wij benieuwd en luisteren. En zo op het eerste gehoor zijn we enthousiast. Doet ons denken aan David Byrne en The Mispers (ja, ken je die nog?). De plaat waar dit nummer op moet komen te staan is er nog niet, maar we houden je op de hoogte. Tot die tijd kun je het doen met de Beverly Hills EP.

Waar het liedje over gaat? Dat legt de band haarfijn uit:

Man’s Man” is poking fun at a few social behaviors I find myself surrounded by living in L.A. One is navigating our way through heartbreak and even overcoming the mighty ego via the wondrous and tactical ‘New Age life kit’. The second issue at hand in “Man’s Man” is the over objectification and hyper-sexualization of women on social media. If all you see all day is photoshopped pictures of girls looking perfect then there is a part of your brain that is going to tell you, “Hey man! You deserve a girl that looks like that!” It is pretty gross. This has become even more relevant obviously in the last two weeks of our exemplary political race. I don’t find any way of relating to the Trumps or Billy Bushes of the world that legitimately believe they are entitled to well… we know. Yuck yuck.


Nieuwe muziek

Bio’s hoeven we niet lang te zijn. Dat bewijzen de heren van het Londense Wooden Maria. Hun bio luidt namelijk als volgt: “London-based alt. rock/folk project.” Punt. Het maakte ons toch nieuwsgierig. En omdat de heren slechts 1 EP met 4 nummer uit hebben wilde wij best 20 minuutjes tijd vrijmaken om hun hele oeuvre eens door te nemen.

En wat bleek? Wooden Maria maakt uiterst herfstachtige muziek. Duister, onheilspellend. Met vlagen van Ryley Walker, Jonathan Wilson (met zwaardere stem) maar vooral ook gewoon Wooden Maria.

Luister bijvoorbeeld eens naar de track Anastasia.

The black witch is stirring 
My ears are burning 
The black witch is stirring 
My words are slurring 
The black witch is stirring 
My eyes are blurring.

Prachtig, nietwaar? De hele EP staat op Soundcloud, doe er je voordeel mee een dezer dagen: https://soundcloud.com/woodenmaria/sets/well-wisher-ep


Nieuwe muziek

In de beginjaren werkte Saint Motel zich een slag in de rondte. Veel spelen, veel mensen aan het dansen krijgen, was het devies. Dus trokken ze heel Amerika door, en stonden ze vaak voor een select groepje mensen de ballen uit hun broek te spelen. Twee jaar geleden ging alles echter in een stroomversnelling toen My Type een kneiter van een hit werd (52 miljoen streams inmiddels). En dus kijken nu veel mensen uit naar de nieuwe plaat saintmotelevision die morgen verschijnt.

Voor het nieuwe album heeft de band virtual reality video’s opgenomen, zoals bij topsingle Born Again (hieronder). Als je zo’n bril op zet, geeft het een nieuwe, intensere dimensie aan hun werk. A/J Jackson vertelt op hun website:

There’s essentially a new art form there. But it’s also like when you were younger and bought a new record and went home and put it on, and you’d sit back and close your eyes and kind of enter the album. This is a whole new way to do that, where we’re letting people walk into the album and then just live inside it for a while.

Hoe dan ook, fijn liedje.


Nieuwe muziek

Al redelijk buzzing: het uit Amerika afkomstige The Lemon Twigs, Hun net uitgekomen debuutplaat Do Hollywood is lovend ontvangen en single / albumopener I Wanna Prove To You laat meteen horen waarom dit zo’n interessante band.

Luister naar dat liedje en je begrijpt dat de broertjes Brian en Mike D’Addario veel liefde koesteren voor de psychedelische kant van de jaren ’60 muziek . We horen in I Wanna Prove To You echo’s van giganten als The Beatles (vocaal komt het zelfs in de buurt van Paul McCartney, David Bowie en The Beach Boys.

Iets dichterbij huis is de invloed van Foxygen. Man achter die band, Jonathan Rado, is niet geheel ontoevallig ook de producer van Do Hollywood.In een fijn interview bij 3Voor12 lezen we dat The Lemon Twigs hem gewoon via Twitter hebben benaderd. Over het opnameproces vertelt Brian: “We hebben twaalf dagen met Rado in de studio gezeten. Toen ik daarna thuis kwam, dacht ik bij mezelf: dit is het mooiste dat ik ooit heb meegemaakt.”

En dat hoor je ook op Do Hollywood. Op het eerste gehoor een gekke plaat wellicht, maar als het kwartje valt, valt-ie hard.

Nieuwe muziek

Luke Winslow-King heb je misschien leren kennen als de Amerikaan die vaak meekwam met tours van Pokey LaFarge. Honky-tonk, country en swingen. Of van DWDD misschien? Van ons mocht het echter allemaal wel wat krachtiger. En afgaande op het titelnummer van nieuwe plaat I’m Glad Trouble Don’t Last Always lijken onze gebeden gehoord.

Op die track klinkt Luke Winslow-King namelijk als een volwaardig blues-artiest. Joe Bonamassa zou de track ook gemaakt kunnen hebben. Of Hozier. En alsof dat nog niet genoeg is komt de plaat ook binnen in de top 10 van de Billboard Blues Albums. Ook de Austin Chronicle is enthousiast: “LWK doesn’t shy away from biting into his heartbreak with gusto…and he demonstrate[s] a wide range of songwriting worthy of comparison to Jason Isbell and John Fullbright.”

Kortom, genoeg reden om de komende dagen het album eens een paar slingers te geven.


Nieuwe muziek