Gobsmag Posts

Wat Sarah zei

Dat nooit meer. Winter in West-Vlaanderen. Het huis was oud en het waaide binnen nog harder dan buiten. Oma zat dat hele weekend in haar winterjas op de bank. Ik reed haar naar Ieper, voor The Last Post, die we tot afgrijzen hoorden schallen op 500 meter van de Menenpoort. Ze was niet zo goed ter been meer. Op de terugweg werden we geflitst. In de regen. Zo’n dag. Maar voor haar was elke dag er één, omdat het aftellen eigenlijk al was begonnen.

Die avond liet ik mijn familie een liedje horen. Ben zong over wat Sarah zei.

“That love is watching someone die.”

En dat deden we. Gelukkig pas zo’n 1200 dagen later. We stonden aan het ziekenhuisbed, as each descending peak, on the LCD, took you a little farther away from me.

Die uren voor dat fatale moment worden door Benjamin Gibbard, frontman van Death Cab For Cutie, beschreven in What Sarah Said. Het is gebaseerd op een anekdote van een vriendin, die aan de zijde van haar geliefde tot een overdonderend en droevig besef kwam. Dat er een dag zou komen dat de één de ander dood ziet gaan. Pijnlijk. Maar toch ook mooi. Zoals de liefde zelf.

En dan stelt Ben je die wrange, confronterende vraag:

“Who’s gonna watch you die?”

Misschien wel het mooiste liedje van...

Broken Records, de nachtmerrie van elke vinyl-liefhebber. Maar laat dit nou tegelijkertijd de droom van elke muziekliefhebber zijn. Broken Records is namelijk een zes-koppige indieband uit Edinburgh.

De eerste plaat, Until the Earth Begins To Part, brachten ze uit in 2009. Meesterwerkje van deze plaat is zonder twijfel ‘Wolves‘. Die track scoort nog steeds hoog in ons lijstje ‘mooiste nummers aller tijden’. Sindsdien is het kwaliteit wat de klok slaat. Twee EP’s, een tweede studio-album en sinds kort is daar de derde langspeler Weights & Pulleys (2014).

Zoals we al zeiden horen we grote indie-invloeden (A Darkness Rises Up) en staan de tracks bol van de melancholie. Maar ook strijkers en pure emotie (Home) passeren de revue. Liefhebbers van Arcade Fire, Revere en Dry The River mogen dit dan ook niet laten lopen. Om met de mensen van Uncut te spreken: “Fiery brass and soaring dynamics soundtracking an irresistible leap into the abyss.” Lekkerste track van het nieuwe album is volgens ons Toska. Luister maar eens.

Nieuwe muziek

Uit Stockholm komt Barbarisms. Ze hebben net een titelloos debuutalbum uit en Easier All The Time is de nieuwste single.

Het is een interessant album met typische Amerikaanse lo-fi, “slackerige” gitaarliedjes die je oren doen spitsen. Soms al bij de titel (Macaulay Culkin on Pizza), soms pas na het refrein (“There will always be one more dick to suck” in het uitstekende Backwards Falkconer #2).

Barbarisms opereert dus vanuit Stockholm, maar draait “gewoon” om een Amerikaan: songwriter Nicholas Faraone. Via Parijs belandde hij in de Zweedse stad en daar ontmoette hij Tom Skantze en Robin Af Ekenstam: Barbarisms was geboren.

Afgelopen maand verscheen het debuutalbum dat in Amerika en Engeland langzaam positieve reviews aan het verzamelen is. Tip van de Gobsmag redactie: ze hebben op moment van schrijven nog maar 327 Facebook fans, dus je kunt nog geweldig de early adopter uithangen…

httpv://www.youtube.com/watch?v=—BWs_sK5g

Nieuwe muziek

Het is nog lang geen zomer, maar Jeremy Loops zorgt er met zijn track Sinner voor dat we de misere die oktober heet even vergeten. Jeremy Loops komt uit Kaapstad en lijkt een prima carrière te hebben in Afrika (als we af mogen gaan op de vele showdates, festivals en Facebook likes).

Ingrediënten: een fijn koortje, een stem als George Ezra en een lekker akoestisch deuntje. Heel spannend is het niet, maar man o man wat blijft het nummer hangen. De track staat op zijn debuutalbum Trading Change, dat helaas nog niet uit is in Nederland.

Jeremy Loops noemt zichzelf een folk-artiest, met invloeden van Woody Guthrie en Bob Dylan. Dat horen we niet helemaal. Waar we het wel mee eens zijn is zijn volgende uitspraak: “What I create is a mash-up of a number of genres, namely folk, reggae, hip-hop, gypsy-jazz… Whatever keeps me smiling really.”

Dus tover die lach op je gezicht en geef Sinner van Jeremy Loops in slinger.

Nieuwe muziek

Mogen we je voorstellen aan Greylag? Drie heren uit verschillende delen van Amerika die onlangs hun titelloze debuutalbum opnamen met niemand minder dan Phil Ek (Band of Horses, Fleet Foxes, The Shins).

We verwijzen graag naar de mannen van Stereogum voor een stukje duiding: “Greylag plays a virtuosic Led Zeppelin III strain of folk-rock that could easily carry them to popularity on par with, say, Fleet Foxes (to cite their most recent precursor), one that will win them fans across many musical subcultures.”

Dat zijn geen malse woorden. Maar dat er iets gaande is rondom de band blijkt ook uit hun bevestigingen voor de festivals Crossing Border (15 november) en Le Guess Who (20 november). Wees er vroeg bij en ga dat zien. Voordat het zover is kun je single ‘Another‘ op repeat zetten. Crosby, Stills, Nash & Young op z’n Fleetwood-Mac’s.

Laatste (nutteloze) feitje: Greylag is vernoemd naar een soort wilde gans. Nu ben je helemaal bij.

Nieuwe muziek

Welkom bij een nieuwe aflevering van het Grote Scorebord der Nieuwe Muziek. Vandaag Jay William Henderson, all the wat from Nashville, TN. Hij komt overigens uit Utah. Zijn muziek past dan ook prima bij de desolate landschappen van de Beehive State. Spaarzaam, dromerig, melancholisch. En dat alles met een stem die doet denken aan Angus (je weet wel, van Angus & Julia Stone) en de sfeer die we kennen van Robert Ellis. Folk/Americana in haar puurste vorm.

Jay William Henderson vindt grote inspiratie in diezelfde woenstijnlandschappen. Nog niet zo lang geleden brak hij met zijn vrouw, verkocht hij zijn studio en begon hij zichzelf tamelijk existentiële vragen te stellen. In the desert, “you can’t help but be there. … It’s easier in a place that quiet to get lost in yourself, like in really yourself, not all the things that we pretend make up ourselves, but just the essence of being. All that other shit kind of melts away.”

Als je op zoek bent naar iets om de voetjes van de vloer te krijgen zit je verkeerd bij Jay William Henderson. Wil je je ogen dichtdoen en genieten van prachtige kleine liedjes? Geef dan een tik op de play-button. Waar je dan op moet klikken? Begin eens bij zijn laatste album, Hymns to my Amnesia (2014). Nummer 1 van de plaat, Marrow In The Morrow maakt eigenlijk meteen duidelijk wat we bedoelen. Doet het je niks? Check dan even of je hart nog steeds op de goede plaats zit.


Nieuwe muziek

Vijf jaar na hun laatste plaat Love and Curses is de Amerikaanse band Reigning Sound terug. Shattered is de titel van het deze zomer uitgekomen nieuwe werk en Never Coming Home van de single.

Reigning Sound is 2001 opgericht door “Memphis garage punk legend” Greg Cartwright, die nog altijd de spil van de groep is. Er volgen diverse samenstellingen en een handje vol studioalbums, EP’s en live cd’s.

Shattered is opgenomen in de studio van Daptone, het bekende soullabel. En er is nog een soulconnectie: drie jaar geleden werd Greg gevraagd op een EP’tje te maken. De opnames waren in Nashville en Greg had een paar lokale vrienden opgetrommeld om mee te spelen. Maar helaas, op het laatste moment kreeg hij van hun een afzegging. Hulp kwam echter van soulband The Jay Vons, die met alle liefde mee wilden doen. En nooit meer weggingen.

Nieuwe muziek

En daarom word ik stil

Nu begint het. Nu gaat het van start. Nu. Hier. Het hoofdprogramma. Het leven. Dit verhaal. Hoe vaak heeft hij dat wel niet gedacht. Meestal klopte dat niet en soms ook wel. Bijvoorbeeld toen hij haar zag fietsen door zijn straat, en hij heimelijk keek hoe zij de buren een Veronica-gids bezorgde. Hij wist het niet zeker, maar hij dacht wel dat hij nog veel te leren had. Over haar.

Een paar weken later zaten ze op een bankje.

I wanted to say, ‘There is love here.’
I wanted to say, ‘I am ready to share.’
But I don’t own anything
I don’t own anything
And that’s why I’ll go silent

Dus zoende hij haar.

Peter Broderick (ex-Efterklang) lanceerde in 2012 een website met daarop zijn derde solo-album, http://www.itstartshear.com. Hij had al negen liedjes opgenomen (met hulp van vriend Nils Frahm) toen hij besefte dat een soort single ontbrak. Dat werd It Starts Hear; een hommage aan kleine foutjes, want ‘hear’ moet natuurlijk ‘here’ zijn. Grappig. Maar volgens Peter is het vooral ironisch ‘that one of my happiest sounding songs is, underneath all the fluff, one of the most troubling.’


(Onlangs bracht Peter trouwens het eerste nummer van zijn nieuwe EP uit. Het ook al mooie Colours Of The Night (Satellite Version). Op 25 oktober treedt hij op tijdens Lets Get Lost Live in Zwolle.)

Misschien wel het mooiste liedje van...