A reflective sing-along from Boston’s Grain Thief. Daar moesten we het mee doen. Nou, vooruit. Liedje Lonesome Highway maakte echter wel indruk. Mooi verhalend, als in de beste Americana, en een meer dan prima catchy country vibe. Inclusief viool. Wil je meer? Zet dan de plaat Stardust Lodge eens op. Daar vind je tien extra kadootjes.
Gobsmag Posts
Mathrock noemen ze het dan. Maar wij doen natuurlijk niet aan etiketjes die wij niet zelf hebben bedacht. En Static Masks heeft zo’n plakkertje of labeltje ook helemaal niet nodig. Dust is namelijk zo’n nummer waarvoor jij ongetwijfeld een eigen hokje hebt. Zo’n song waarin jij invloeden van bands hoort die ons compleet ontgaan. Dat is goed, dat is prima. Want Dust klinkt op zijn best als je hem onbevooroordeeld hoort.
De band Static Masks is alleen nogal omgeven door mist. Of stof. Niet veel te vinden. Alleen platenmaatschappij Strange Daisy schijnt te weten wie achter de maskers schuil gaan. In ieder geval Pat Bailey, want uit zijn solo-project is de band ontstaan. Gepokt en gemazeld door gebroken dromen en muzikale mislukkingen in New Orleans, zocht hij in San Francisco naar iets nieuws. En dat vond hij, oh ironie, bij een voormalig bandlid.
Kort verhaal extra kort; ze schreven liedjes. Mooie liedjes. Liedjes waar je een beetje aandacht aan moet besteden. Maar dankzij die spannende drums en die flagrante riffs gaat dat eigenlijk vanzelf.
The Calicos wist in 2018 de jury van Humo’s Rockrally dusdanig te overtuigen met hun Americana-/indierock sound (denk Neil Young, The War On Drugs, Wilco, The Eagles) dat het zestal met de eindzege in die befaamde bandwedstrijd terug naar Antwerpen reed. Daar ging de band aan de slag met het opnemen (en uitbrengen) van nummers die ongetwijfeld uiteindelijk zullen leiden tot een debuutalbum (of EP) waar menig muziekliefhebber al naar uitkijkt.
Want dat er een mooie toekomst voor The Calicos in het verschiet ligt, blijkt wel uit het officieel pas morgen uitkomende ‘Runaway Kid‘. Een prima track (War On Drugs meets Ryan Adams) mét gitaarsolo. U begrijpt: houd ze in de gaten.
Live zien:
8 april: Muziekgieterij in Maastricht
7 mei: TivoliVredenburg in Utrecht (support The Delines)
30 mei: Gebouw-T in Bergen Op Zoom
Muzikanten zijn artistieke en creatieve mensen, no doubt. Maar een liedje vanuit het perspectief van Vincent van Gogh, dat hadden we nog niet eerder gezien en gehoord. Totdat Dear Theo van S.S. Odyssey voorbij kwam. Theo, zal je zeggen? Ja, Theo was de jongere broer van Vincent. En Theo kreeg gedurende zijn leven ruim 900 brieven van zijn oudere broer. En exact die brieven vormden de inspiratie voor dit liedje.
Wat we krijgen is een prachtig liedje, kan ook haast niet anders met zulke inspiratie. Liefhebbers van Lord Huron en Villagers zitten goed!
The Kevin Conness Band, is tof. Het bewijs? Liedje Ain’t No Proof. Pun intended. De heren komen uit San Francisco en laten zich door verschillende dingen beinvloeden. De wereld, de klok die door blijft tikken, maar ook de persoonlijke ervaringen van frontman Kevin Conness, die bijna zijn leven verloor in een long boarding ongeluk. We vinden het liedje trouwens op EP’tje What Now. Dus als je even een kwartiertje hebt, slinger hem aan!
Zeker als je van relaxte gitaren (die zelfs wat jazzy aandoen) houdt.
Away With Birds is de nieuwe band van broers John en Pat Carrie. Van John Carrie kenden we al een paar prachtige singer/songwriterplaten (met Moor Green, maar ook solo), dus interesse voor deze nieuwe samenwerking was er meteen. De gebroeders Carrie namen het onlangs verschenen titelloze debuutalbum bijzonder low-key op: in een take op een zolderkamer. Misschien wel het mooiste liedje van deze breekbare, akoestische plaat is Boat By The River, dat zowel aan Neil Young als Nick Drake doet denken (die fluit!). Prachtig.
Deze band heeft een klein buzzje in een land dat heel wat anders aan het hoofd heeft. Maar als blogs van enige importantie waarde hechten aan de inschattingsvermogen van popmuziekpief Alan McGee (‘Their first single is monumental, they’re about to make the Welsh valleys hipster central!’), dan is er reuring. Reuring om Young Garbo en het allereerste singletje van dit ensemble uit Wales: Faustus. En wij vinden die reuring wel terecht.
Want Faustus is een prima, niets aan de hand, met niet al te veel om het lijf, rete-aanstekelijk nummer. Punk of funk zouden wij het niet willen noemen, zoals anderen dat doen. Maar indie is het zeker en het is scherp en penetrant met die distinctieve stem en dito tekst. Dat blijft toch hangen. Dat smaakt naar meer. Nog één etiketje? Pre adolescent Arctic Monkeys-light. Daar moeten wij een beetje aan denken.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=kCQo-UfcHFw[/embedyt]
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=hlR81rUIBJk[/embedyt]
Debuutsingletje Feeling Funny klonk al prima, maar met opvolger Freaking Out neemt Rubber Jaw uit Essex het nu al naar een volgend niveau. Niet qua originaliteit, nee, dat niet, maar wel qua potentiële proporties. Het begint misschien als dat dertiende indierock-nummer in een dozijn, toch boeit het genoeg om aan het eind tot de conclusie te komen dat dit staat als een stadion.
Tell me, how does this end?
Tell me, how does this one go?
Hoor je het?