Over een man die wacht op het moment dat zijn vriendin in slaap valt, zodat-ie even tijd heeft, even kan ademhalen, even kan nadenken, na een avond vol discussie en moeilijkheid. De Israëlische band Iris Hill baseerde Buona Notte op een scene uit een aflevering van tv-serie Master Of None (en op later werk van Arctic Monkeys, denken wij). Het resulteerde is een fijn, uitgesponnen werkje van internationale klasse. In maart gaat de band on tour in Europa.
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
De mannen van Seville (uit Italie) stuurden ons No Streets To Run. En dat vinden we een heerlijk liedje. Vandaar dat we het graag even met je delen. En je gelijk wijzen op Who Has Decided For Us, het debuutalbum dat in februari uit moet komen. Wij kijken daar best wel naar uit.
En voor wat betreft dit liedje? De perfecte soundtrack van een nachtelijke rit op een lege snelweg. Wel uitkijken, he.
A “visual” song wich opens out into the void, describing a sunny desert in which a lonely hermit advances. This absence of civilization is, however, filled: that desolate place will be, in fact, reached by the railroad tracks (a metaphor for the civilization which goes on) and a city will be built on that land. In the second part, after a significant time jump, the city has turned into a metropolis and the focus shifts on an individual and to his inner dimension: on the one hand, a feeling of uncertainty and oppression related to city life, on the other a reminder of the open spaces of the natural world. A combination which turns into a unbridled race against time, beyond the barriers of the city
Dat is natuurlijk oud nieuws, want dat wilden we in de zomer van 2018 ook al, toen we over liedje Plastic Oceans schreven: https://www.gobsmag.nl/tag/the-riptide-movement/.
All I Ever Wanted is nieuw, en net zo prachtig. Piano, breekbare stem (denk Dancing Years, The Antlers). En wederom hebben de mannen van The Riptide Movement een boodschap:
‘All I Ever Wanted’ is a song from our latest EP ‘Something Special’ it’s a love song about a couple who get engaged in Dublin on Christmas eve, the video for it fits hand to glove and it highlights the homeless crisis here in Dublin, it’s based on a guy who just lost the love of his life to cancer and as a result his life has spiralled out of control and he finds himself on the streets of Dublin, caught in a limbo between the present day and the happiest day of his life, the day he asked his love to marry him.
JJ Cale achtige track, dat Battle Cry Blues van Bad Temper Joe en Fernant Zeste. Joe komt overigens uit Duitsland, en Fernant uit Roemenie. Helemaal prima, maar het enige nadeel is dat de bio in het Duits is. Dat spreken we niet zo goed , vandaar dat we dan maar gelijk overgaan naar de muziek.
Rotterdam huisvest wat fijne artiesten. Crying Boys Cafe, St. Solaire of de mannen van De Likt. Daar voegen we Maksimilyan graag aan toe. Gewapend met akoestische gitaar is hij nog bezig om zijn eigen stijl te vinden. Aan de stem ligt het in ieder geval niet, die is heerlijk relax.
In februari komt hij trouwens met de plaat Let There Be Light. We zetten hem in onze agenda. Zeker op basis van voorproefje Nobody Knows. En op basis van het feit dat hij zelf zo goed als alles gedaan heeft. Vocals, instrumenten, mixen en masteren. Daar houden we van!
Begint stiekem als een liedje van Elbow, maar het is The Lone Bellow (Zach Williams, Kanene Donehey Pipkin en Brian Elmquist. Liedje Wonder is prachtig. Donkere stem, piano, die sfeer. Soms denken we dat we een liedje van The National aan het luisteren zijn. En wat blijkt, de track (en de plaat Half Moon Light die op 7 februari uitkomt) zijn geproduceerd door Aaron Dessner. Jawel, van The National.
Nu we er nog eens over nadenken. We horen ook iets wat lijkt op het Rotterdamse St. Solaire.
‘Bird on a Buffalo!’, schreeuwde de stagiaire bij het koffiezetapparaat. Hahaha. Natuurlijk niet. Wat denkt-ie wel. Dit is An Orange Conspiracy (drie broers, residerend op Mallorca) met Porcelain Dreams. En zo klinkt het ook. Als een overdadige droom. Rustig, breekbaar, herhalend. Het klinkt als, uhm, tja, als Bird on a Buffalo eigenlijk.
Full throttle punk rock? Mwoah. Zo zouden wij het, in tegenstelling tot anderen, niet willen noemen. Daarvoor is Don’t Talk van Guru (uit Brighton) toch net wat, nou ja, te ‘slick’. Maar het is niet dat wij daar een probleem mee hebben. Want Don’t Talk wordt evengoed en evenheerlijk uit de speakers gespuugd, met de juiste snelheid en retestrak bovendien.