Vorige zomer schreven we over Rich Krueger. Liedje In Between Kingfish scoorde een 7,8 en deed ons denken aan Dylan, Costello en Newman (en John Fullbright). Lekkerrr!!! En hij mag dan bijna de 60 jaar aantikken, productief is hij nog immer. Ditmaal met liedje Don, waar we een enorme Jackson Browne vibe van krijgen.
Soms kom je nou eenmaal een erg mooi liedje tegen. Na een paar seconden van Something To Be Won van Michael Clark hadden we dat gevoel al. Het is meteen het eerste wapenfeit van Michael. En we wachten met smart op meer van deze Buckley-achtige liedjes.
Wat ook weleens verfrissend is is dat er niet 100 en 1 lagen in de track zitten. Althans, niet bedoeld. Michael vindt dat we dat zelf moeten ontdekken, als luisteraar:
“no songs have specific meanings, it’s supposed to be more of an interpretation for the listener.”
“Imagine if Rick James and Led Zeppelin had a baby…that would be Fever Feel”
Zo beginnen ze in ieder geval hun bio en pitch voor liedje Lose Your Mind, de mannen van Fever Feel. We horen er ook best wel wat The Doors in, en zelfs een beetje Maccabees. Juist, divers. En that’s what we like! En in de herfst moet uiteindelijk hun debuutplaat uitkomen. Het kan toch haast niet anders of die EP/plaat gaat mooie dingen doen?
Zoals zo vaak ontstaan er vaak mooie dingen in slaapkamers. Ja, baby’s. Maar ongeveer net zo vaak (is onze schatting): fijne tracks! Zo ook Make You Alright van de Ier Somebody’s Child. Ruim 1,5 jaar geleden was het alweer dat hij de eerste noten opnam in zijn slaapkamer in Dublin. En nu is daar dus een eindproduct, gemixt en gemasterd. En we vinden hem enorm fijn, vandaar dat we de kleine moeite nemen de track met jullie te delen. Hoe het klinkt? Dat moet je natuurlijk helemaal zelf beoordelen, maar verwacht wat randjes Lumineers, wat Asaf Avidan en wat Edward Sharpe. Als je goed luistert, dan.
Althans, als we liedje Ready To Go mogen geloven. Een meer dan catchy track, die zomaar van MIKA had kunnen zijn. Maar wie Bronze Radio Return dan is? Vijf gasten uit Hartford, Connecticut. Hun bio vertelt: “the band you’ve probably heard, but haven’t heard of”. Dat kan kloppen, in ons geval. Want single Shake, Shake, Shake hebben we online zeker voorbij horen komen. En Ready To Go is er ook eentje die in je hoofd blijft zitten.
Goed nieuws: de single is er eentje in aanloop naar een 12-liedjes bevattend album. Nog wel even wachten tot 2019. Maar hey, time flies when you naar goede muziek luistert. Nietwaar?
In een tijd waarin een ieder volgens een ander of links of rechts is (en blijkbaar nooit, nóóit meer iets daartussen) kan een prachtig, serieus en ook een beetje beangstigend nummer van The Radio Dept. geen kwaad. Het past er wel bij. Omdat het gaat over iets waar we allemaal ongerust over zouden moeten zijn. Going Down Swinging is dan ook geen analyse. Het is een constatering. Going Down Swinging is geen doemdenken. Het is een bewustwording. Gaan we swingend ten onder?
Church bells are ringing today
God is on the right side for once
We will go down swinging you say
But I never fought anyone
Vier jaar geleden, op een dag in mei, klonken in de straten van het Zweedse Jönköping ook kerkklokken. Die klonken daar wel vaker natuurlijk, maar sinds 1939 niet meer om te waarschuwen voor nazi’s. De priester ‘wanted to use what we used in the days of old.’ Die dag marcheerden er namelijk neo-nazi’s voor zijn kerk. En sindsdien klinken ook op andere plekken in Zweden de kerkklokken om die reden. The Radio Dept. gebruikte dat voor Going Down Swinging; een single uitgebracht aan de vooravond van verkiezingen.
Do the right thing now
When you’re in that moment
Do the right thing now
In your heart you know it
Nazi’s krijgen een sneer. Fascisten krijgen een sneer. Morrissey krijgt een sneer. En dat helpt misschien niet zoveel. Maar zoals The Radio Dept. zei: ‘What else could we do?’
Waar was-ie al die tijd? Singer/songwriter/composer/producer Jack Drag (John Dragoneti) was ruim 16 jaar stil (als solo-artiest, op een EP-tje na). Maar nu komt-ie met een nieuwe album (naam: 2018, September 14) en deze lekkere single doet ons denken aan werk van J. Bernardt. Bloody Noses gaat over een sterke vrouw. Emancipatie. En de eenzaamheid die dat soms met zich meebrengt. ‘The subject of the song is a badass and she isn’t going to take shit.’
Op 5 oktober verschijnt abysskiss, het nieuwe solo album van Big Thief frontvrouw Adrianne Lenker. Eerder verscheen al mooi voorproefje ‘cradle’, dat door Stereogum een “gentle folk lullaby” werd genoemd en NPR poëtisch deed verzuchten dat het liedje “floats like a whisper (..) but it hits hard”. Met ‘symbol’ (yup, alles zonder hoofdletter op dit album en waarom niet) is er een tweede liedje vrijgegeven en ook die werkt wegdromen in de hand. Ze schreef het tussen twee tours in:
“I think it was born out of the feeling of wanting to feel at home somewhere amidst the blur of constant travel. Writing it helped me articulate the recognition of a very deep sense of home contained within the warmth of my loved ones and friends madevisible in something as simple as a smile.”
Mooi, heel mooi.
