Gobsmag Posts

Chazwick Bradley Bundick; dat is dus de echte naam van Toro Y Moi (Stier & Ik). De singer, songwriter en producer uit Columbia (Verenigde Staten) laveert al jaren tussen chillwave, instrumentale hip-hop, 90’s dance, space disco en hij viert altijd zijn eigen feestje. Nergens blijft hij lang en waar hij is, is het amusant. Tegenwoordig keuvelt hij wat met jazzy drums, funky gitaarrock en een identieke tweeling.

The Mattson 2; Jared (gitaar) vergat de drumkruk van Jonathan (die drumt) mee te nemen en dat was een probleem zo vlak voor een optreden in Oakland. Maar een vriend kende wel iemand in de buurt die er één voor hem had. Hallo Chaz. Daarna speelde Jared en Jonathan mee op Toro Y Moi’s album Live From Trona. Dat was een wonderbaarlijk concertalbum, want opgenomen zonder publiek in the middle of nowhere. De samenwerking beviel en Chaz bedacht de pragmatische bandnaam voor een nieuw project: Chaz Bundick Meets the Mattson 2.

Die feestjes van Chaz bevallen ons wel. En volgens zijn eigen platenlabel (Company) is het album Star Stuff ’the kind of record that only comes about every once in a blue moon.’ Het zou ons niets verbazen.


Nieuwe muziek

Man achter de naam Holy Sons is Emil Amos, een zanger / drummer uit Portland. Eind oktober verscheen z’n nieuwste worp: In The Garden. Single Robbed And Gifted is er eentje om mee te “woohoo”-en.

Amos is een druk baasje (hij schijnt meer dan 1000 liedjes te hebben geschreven) en brengt al sinds 2000 platen uit onder de naam Holy Sons, bij verschillende platenmaatschappijen. De eerste albums ook meer verzamelingen van lo-fi home-recordings. In 2005 brengt hij een eerste plaat uit bij Partisan Records, huis van bands als Eagulls, John Grant, The Amazing en Torres. Het dit jaar verschenen In The Garden is ook op dat label, na een periode van een stuk of 5 albums bij andere platenmaatschappijen. Lekker overzichtelijk allemaal, nietwaar?

Afijn, In The Garden dus. Een heerlijke, 70’s American Rock aanvoelende plaat, geproduceerd door John Agnello (Dinosaur Jr., Kurt Vile, Phosphorescent, Sonic Youth). Over het opnameproces vertelt Emil:

This album was originally aesthetically based on the joy of pulling out old 70’s American & British songwriting LPs at night while you’re pounding whiskeys by the fireplace. The way those albums look and feel like a lost pillar of classicism. The drums are so round and close they sound like you could eat them.. .and there’s that feeling of pure pleasure you get from hearing guitar solos that were done in one take and slightly flawed vocal harmonies recorded on the fly before Pro Tools existed.

Kortom: prachtplaat.


Nieuwe muziek

Muziek uit Zweden: maar kennis met het prachtige geluid van Albert af Ekenstam. Zijn debuutalbum Ashes is net uit en Made Of Gold is de mooie single.

Albert af Ekenstam is goed bezig naam te maken buiten eigen landsgrenzen. Zo ging Made Of Gold in première op de website van de Engelse krant The Independent (“takes his cues from the likes of Bon Iver and Mogwai”) en waren er lovende woorden van Clash Magazine (“Albert’s soft, tender evocation of those naked lyrics is completely engrossing, while the arrangement – simple, yet never sparse – provides amble room to magnify those feelings”) en Consequences of Sound (“we meet the artist attempting to relight the embers with brooding piano suspended beneath a layer of gorgeous, heartfelt vocal”). Ook interessant: de Estlandse band Ewert and the two Dragons heeft op hun doorbraakalbum Good Man Down uit 2011 met ‘Falling’ een liedje staan van Albert (dat ook weer staat op zijn album Ashes.)

Afijn, wat moet je nog meer weten om deze plaat aan te slingeren? Wij hebben nog wel één vraag: wie haalt de beste man naar Nederland?


Nieuwe muziek

Een tijdje terug kregen we mail van de mannen Sundara Karma. Om ons lekker te maken werden wat quotes bijgevoegd, die we voor het gemak maar even kopiëren en plakken:

“Indie-Springsteens with arena ambitions give four-square guitar rock a refreshing, euphoric makeover,” aldus The Guardian. “Young musicians of the moment,” meent Huffington Post. “Sundara Karma arrive with choruses built for arenas,”, zegt Clash. “They’re gunning straight for the hearts and sore throats of crowds in the thousands,” voorspelt DIY. “Expect to see more and more from the increasingly impressive and enviably youthful Sundara Karma,” roept tot slot The Line of Best Fit.

Je snapt het, onze interesse was gewekt. En na het beluisteren van single Olympia zijn we niets minder dan laaiend enthousiast. We zien deze gasten namelijk al staan in de Ziggo Dome. En we horen een intro die niet zou misstaan bij The War On Drugs, een midden dat zo uit een liedje van The Maccabees had kunnen komen en zelfs een beetje The Boss. Juist, alle ingrediënten voor een KNEITER.


Nieuwe muziek

The Georgia Flood is een duo uit, jawel, Georgia (hoewel ze tegenwoordig in Atlanta wonen). En dan kan het niet anders of je groeit op met roots muziek. Zo ook Brooks Mason en Lane Kelly. Debuutplaat uit 2012 (met de pakkende titel The Georgia Flood) staat al een flinke tijd op onze iPod. Dat moet ook wel, want op Spotify staan slechts een paar liedjes.

Wat er wel op Spotify staat is Whistle King, de eerste single van de aankomende EP People Like Ourselves. Daarover zegt hun PR-bureau: “With influences like Modest Mouse and Young the Giant, “Whistle King” reaches into the realm of driving, fun mayhem and delivers a tune you can’t help but whistle along with. Momentarily bizarre and reasonable structured, the song takes detours through quirky lyrics and strange sounds.”

Namen die in ons opkomen? King of Leon, The Black Keys, Alabama Shakes. Dus houdt je van gitaren en na vorige week nog steeds van de USA? Knal dan The Georgia Flood eens op.


Nieuwe muziek

De 17-jarige George van den Broek (Yellow Days) raapt ons op en veegt ons bij elkaar met een aanstekelijk optimisme en een dijk van een stem. De jonge slaapkamerproducer uit het Engelse Haslemere zingt als een oude man en klinkt als een oude ziel. Gap In The Clouds is zijn ultieme proeve van bekwaamheid; over een weekje verschijnt zijn debuut ep. Muziekminnend internet kan niet wachten en dat begrijpen we wel.

Gap In The Clouds is min of meer het laatste deel van een tweeluik. Vier weken geleden verscheen ‘Your Hand Holding Mine’; de wat minimalistische en neerslachtige keerzijde van de medaille. Dat gaat namelijk over het tragisch besef dat je er weer alleen voor staat. Gap In The Clouds gaat de periode daarna, over “the euphoria of feeling amazing after feeling low for so long”.

Tien maanden, vijf liedjes en 463 likes later heeft George een platencontract bij Good Years Inc. en durft iemand hem al te vergelijken met James Blake en Michael Kiwanuka. Wij lopen doorgaans niet zo hard van stapel, maar goed is het wel. Gap In The Clouds zorgt bovendien heel even voor een pH-neutrale wereld. Kunnen we wel gebruiken.

A gap in the clouds
And the sun comes out

Een beetje zon, een beetje warmte. Het komt vanzelf wel weer. Luister maar.

 

Nieuwe muziek

Een kleine twee weken geleden stonden ze nog op het London Calling festival in Amsterdam: Gold Class. Niet verkeerd voor een Australische band. Nieuwe single Kids On Fire doet ons een beetje balen dat we ze daar hebben gemist.

Het liedje is afkomstig van een binnenkort verschijnende opvolger van het in 2015 uitgebrachte It’s You, dat vooral in het thuisland prima deed. De bijbehorende clip mag er ook zijn, en bij de buren van Noisey vertelde regisseur Geoffrey O’connor onlangs over zijn concept:

“I’ve always wanted to make something with a bit of venetian blind shadow play and luckily Gold Class let me do it. It felt cruel making them play the song extra fast with a bright light flashing in their eyes. If they never perform this song again it’s probably my fault”.

Moeten we dan nog meer vertellen? Nope, gewoon luisteren.


Nieuwe muziek

Vijf jaar hebben we er op moeten wachten, maar in februari 2017 komt de Amerikaanse band The Dig weer met een echte langspeler: Bloodshot Tokyo. Liedje Simple Love, met guitige video, laat horen dat je alvast een pre-order moet plaatsen.

Niet bekend met The Dig? Korte introductie: kwartet uit New York, twee langspelers vooralsnog uitgebracht (2011 en 2012) en twee EP’tjes (beide in 2013). Leuk Wikipedia-feitje tussendoor: de band repeteerde vroeger in een hok naast die van The Strokes. Afijn, in de afgelopen jaren was The Dig al op pad met The Lumineers, The Antlers, The Walkmen, Portugal. The Man, en Editors. Bekendste nummer? Dat zal I Already Forget Everything You Said zijn. Of anders Break The Silence. Niet? Hoogste tijd om aan te haken, me dunkt.

Terug naar 2016, terug naar topliedje Simple Love, dat op tekstueel vlak ook simpel te noemen valt. Simpel op z’n jaren vijftigs. Ik hou van jou, jij houdt van mij. In de traditie van de vroege Beatles die haar hand wilden vasthouden. En schatje, weet dit:

You’re the apple I’m the tree
You’re the honey I’m the bee
You’re the only one for me


Nieuwe muziek