Dit klinkt heel goed: ‘Low and Slow’ van de 29-jarige Amerikaanse singer/songwriter Kyle Lacy. Op 14 februari komt z’n debuutalbum The Road To Tomorrow uit, geproduceerd door Billy Austik (Mark Ronson, Sharon Jones, Charles Bradley). Check.
Gobsmag Posts
Gitaren gaan niet dood, bands als Shame, Idles, Fontains D.C. en The Murder Capital weten nog altijd een groot publiek te bereiken. Zijn wij blij mee, je kunt ons altijd tijdens werktijd wakker maken voor een portie post-punk. Nieuwe favoriet is het Engelse bandje Talk Show. Drie singles zijn er inmiddels uit: Ankle Deep (In A Warm Glass of Water), Fast And Loud en onze absolute favoriet Banshee (hierboven).
Over hun invloeden doen ze niet geheimzinnig, zoals frontman Harrison Swann onlangs in een interview bij de buren van The Line Of Best Fit vertelde:
“We often lean towards artists such as Echo and the Bunnymen, and the goth stuff of the ‘80s.” (..)“We wanted a bit of groove, but with some drive behind it all, and ultimately ended up somewhere between the Bunnymen and Roxy Music, with a bit of Blondie thrown in for good measure.”
Een debuut-EP is onderweg: These People verschijnt op 23 maart 2020. Wij zetten de wekker.
Ierse singer/songwriter David Keenan hebben we sinds Eurosonic 2018 goed op de korrel. Een paar singles en veel optredens verder (oa als voorprogramma van Glen Hansard), verschijnt 10 januari a.s. dan eindelijk een debuutalbum: A Beginner’s Guide to Bravery. Keenan nam het op in een weekje om zo “all the rawness and vulnerability , madness and unfiltered truths that make me who I am” te bewaren. Gisteren uitgekomen voorproefje The Healing is in ieder geval al een pareltje. Helemaal uitluisteren, er gebeurt nogal wat. Prachtige orkestratie.
21 maart speelt David Keenan in Paradiso, Amsterdam.
Over een man die wacht op het moment dat zijn vriendin in slaap valt, zodat-ie even tijd heeft, even kan ademhalen, even kan nadenken, na een avond vol discussie en moeilijkheid. De Israëlische band Iris Hill baseerde Buona Notte op een scene uit een aflevering van tv-serie Master Of None (en op later werk van Arctic Monkeys, denken wij). Het resulteerde is een fijn, uitgesponnen werkje van internationale klasse. In maart gaat de band on tour in Europa.
De mannen van Seville (uit Italie) stuurden ons No Streets To Run. En dat vinden we een heerlijk liedje. Vandaar dat we het graag even met je delen. En je gelijk wijzen op Who Has Decided For Us, het debuutalbum dat in februari uit moet komen. Wij kijken daar best wel naar uit.
En voor wat betreft dit liedje? De perfecte soundtrack van een nachtelijke rit op een lege snelweg. Wel uitkijken, he.
A “visual” song wich opens out into the void, describing a sunny desert in which a lonely hermit advances. This absence of civilization is, however, filled: that desolate place will be, in fact, reached by the railroad tracks (a metaphor for the civilization which goes on) and a city will be built on that land. In the second part, after a significant time jump, the city has turned into a metropolis and the focus shifts on an individual and to his inner dimension: on the one hand, a feeling of uncertainty and oppression related to city life, on the other a reminder of the open spaces of the natural world. A combination which turns into a unbridled race against time, beyond the barriers of the city
Dat is natuurlijk oud nieuws, want dat wilden we in de zomer van 2018 ook al, toen we over liedje Plastic Oceans schreven: https://www.gobsmag.nl/tag/the-riptide-movement/.
All I Ever Wanted is nieuw, en net zo prachtig. Piano, breekbare stem (denk Dancing Years, The Antlers). En wederom hebben de mannen van The Riptide Movement een boodschap:
‘All I Ever Wanted’ is a song from our latest EP ‘Something Special’ it’s a love song about a couple who get engaged in Dublin on Christmas eve, the video for it fits hand to glove and it highlights the homeless crisis here in Dublin, it’s based on a guy who just lost the love of his life to cancer and as a result his life has spiralled out of control and he finds himself on the streets of Dublin, caught in a limbo between the present day and the happiest day of his life, the day he asked his love to marry him.
JJ Cale achtige track, dat Battle Cry Blues van Bad Temper Joe en Fernant Zeste. Joe komt overigens uit Duitsland, en Fernant uit Roemenie. Helemaal prima, maar het enige nadeel is dat de bio in het Duits is. Dat spreken we niet zo goed , vandaar dat we dan maar gelijk overgaan naar de muziek.
Rotterdam huisvest wat fijne artiesten. Crying Boys Cafe, St. Solaire of de mannen van De Likt. Daar voegen we Maksimilyan graag aan toe. Gewapend met akoestische gitaar is hij nog bezig om zijn eigen stijl te vinden. Aan de stem ligt het in ieder geval niet, die is heerlijk relax.
In februari komt hij trouwens met de plaat Let There Be Light. We zetten hem in onze agenda. Zeker op basis van voorproefje Nobody Knows. En op basis van het feit dat hij zelf zo goed als alles gedaan heeft. Vocals, instrumenten, mixen en masteren. Daar houden we van!