Luke De-Sciscio, dat klinkt Italiaans. Maar volgens zijn bio’tje komt hij echt uit Engeland. En afgaande op liedje R.O.B.Y.N.komt hij regelrecht uit de hemel. Want man, die stem. Zo ontzettend mooi. Ergens tussen Jeff Buckley, Anthon Hegarty en Cancer. En een verhalend liedje zoals bijvoorbeeld Vikesh Kapoor dat ook zo prachtig kan. Het wachten is nu op Good Bye Folk Boy, de plaat waar dit te gekke liedje op zal verschijnen.
Gobsmag Posts
IJsland staat natuurlijk bekend om de muziek. Sigur Ros, Asgeir etc. Daar hoort een bepaalde sfeer bij. Bij het horen van liedje Exile van Pale Moon dachten we in eerste instantie niet aan IJsland. Toch is het zo. Een psychedelic indie band noemen ze zichzelf. Beïnvloed door Beach Boys, Fleetwood Mac en The Doors. Een dikke vette aanrader, zo op de drempel van het weekend.
Het kan zijn dat je nog niet gehoord hebt van Levin Goes Lightly. Omdat je niet Duits bent bijvoorbeeld. Of omdat je niet luistert naar de BBC-radioshow van Iggy Pop waarin hij een cover van Nightclubbing draaide die Levin (Stadler) gemaakt heeft. Of omdat je niet alle releases van Trentemøller kunt bijhouden en dus die ene verzamelalbum (met het nummer 1989 van Levin) hebt gemist. Dat nemen we dus ook niemand kwalijk.
Wat Levin hier te bieden heeft is een voorproefje van zijn gelijknamige album dat in april verschijnt: Nackt. En dat heeft de fascinerende koelte van, zeg, Ziggy Stardust en het hypnotiserende van, zeg, Depeche Mode. Concreet wordt het nergens, maar de zinnen zijn onverminderd mooi. Ook in het Duits. Juist in het Duits. Misschien ligt daar ook wel de kracht van Levin Goes Lightly: de ogenschijnlijke hardheid van die taal voor zachte woorden.
Keine Angst
Du bist nicht nackt
Nur ungeschminkt
Lo-fi-psychedelische-synthesizer-pop. Misschien is dat de juiste omschrijving. Maar wir denken, dass alles gut ist. Bepaal het zelf maar. Het is in ieder geval onderkoeld lekker. Zoals Duitse muziek hoort te zijn.
Zo’n drie jaar geleden dropte Swimming Tapes, uit Londen, een eerste single. Daarna volgden twee ep’tjes en nog een paar singles, waarvan Passing Ships zowel gloedje nieuw als een tweede voorproefje, na het eveneens sterke Pyrenees, van een 24 mei verschijnende debuutplaat genaamd Morningside is. Sterker nog, Passing Ships zal de opener van dat schijfje zijn. Jawel, u hoort het hier allemaal als eerste.
Wij vielen meteen voor hun sound, dat in het verlengde ligt van een classic indie rockband als Teenage Fanclub (overigens ook onlangs een prima single uitgebracht – Everything Is Falling Apart) en ook wel doet denken aan Real Estate. Melodieuze gitaren en een relaxte vibe dus. Kom maar op met dat debuut.
Wat nou als The Strokes en The Growlers een kind zouden baren? Dat kan natuurlijk niet, maar dat is wel waar The Vices mee adverteert. En best wel terecht. Daarbij horen we ook nog een gezonde dosis vroege Arctic Monkeys, of niet dan? Hoe dan ook: liedje So It Goes klinkt super catchy. Zou overigens best kunnen dat je ze al eens hebt gezien, bijvoorbeeld op Eurosonic. Of gewoon omdat je Floris, Mathijs of Simon kent. The Vices is namelijk gewoon Nederlands! Op naar een plaat!
Moeten we de Amerikaanse muzikant Dylan LeBlanc nog eens voorstellen? Na al die jaren? Oké, kort dan even:
- Geweldig debuutplaat op 20 jarige leeftijd in 2010, iets mindere opvolger in 2012;
- Supportshows voor Bruce Springsteen, First Aid Kit, The Drive By Truckers en Alabama Shakes;
- Breakdown: teveel druk, teveel drank, te weinig zelfvertrouwen;
- Verhuizen naar Nashville en prima comeback plaat uitgebracht (2016)
7 juni verschijnt de vierde plaat van herboren LeBlanc: Renegade. De sterke titeltrack is al vrijgegeven en doet denken aan Tom Petty én Alberta Cross (die ook weer terug zijn – check We Lose Each Other). LeBlanc nam de track op met z’n vaste begeleidingsband The Pollies en producer Dave Cobb (oa Jason Isbell). Aan Rolling Stone vertelde LeBlanc over ‘Renegade’:
“I wanted to write the same type of songs that matched the atmosphere the band and I were bringing live. So, I started with ‘Renegade, which was fitting since I felt myself going in a new, more intense direction with this record.”
U bent weer bij.
De opvallende luisteraar zal namen als Nathan Bell en Craig Finn wel kennen. Verhalende muziek dus. In dat rijtje past Brad Armstrong moeiteloos. Bijvoorbeeld met liedje Brother Ford. Nee, de track staat nog niet op een plaat, maar die komt vast snel.
Vrijdag komt het debuutep’tje van de Zwitserse muzikant Dean Alamo uit. Kenden wij ook niet, maar gelukkig gaan we op een maandagavond nog wel eens door onze mailbox heen. Het titelloze albumpje is geproduceerd door Daughter gitarist Igor Haefeli en bevat zes liedjes die van trippop richting The National gaan (en weer terug). Eerste single The Calling komt langzaam op gang, maar vanaf 1:40 wordt het heel fijn als de toeters mee gaan doen.
