Press "Enter" to skip to content

Songs sounding like “Angus Stone”

Newmusic of the day on November 20th 2017

We houden van Levi Robin (8.0)

iets minder breekbaar dan Keaton Henson (en wat vrolijker), Angus Stone (maar wel minder rauw dan bijvoorbeeld Bird On The Buffalo) en Matt Corby (kennen jullie die nog?)
Song: Levi Robin - Hey Love
Album: TBA

Levi Robin verraste, nee, overdonderde, ons een paar maanden terug  met Airplane. Nu doet hij het weer, met nieuwste liedje Hey Love.

Om je geheugen wat op te frissen: in 2013 ontdekte Matisyahu de debuut EP van Levi Robin. Ze deelden hetzelfde geloof (het chassidische jodendom) en passie voor muziek. Matisyahu nodigde Levi out voor zijn voorprogramma en zijn carrière was onderweg. Helaas verschenen er na die debuut EP slechts een handvol nieuwe nummer. Waar  Hey Love dus de meest recente van is. We horen nog steeds (in willekeurige volgorde) Keaton Henson, Angus Stone en Matt Corby.

De grote doorbraak, die we voorspelden, is nog niet geweest. Maar hey, wij kunnen er ook eens naast zitten, toch?


Newmusic of the day on March 17th 2017

Levi Robin zegt dat we door moeten gaan (7.9)

iets minder breekbaar dan Keaton Henson (en wat vrolijker), Angus Stone (maar wel minder rauw dan bijvoorbeeld Bird On The Buffalo) en Matt Corby (kennen jullie die nog?)
Song: Levi Robin - Airplane
Album: When Night Meets Day (TBA)

Daar gingen mensen toch wel even los op, hoor. Op King Without A Crown van Matisyahu. De chassidische jood (niet dat het ook maar iets uitmaakt, maar voor het bruggetje is het belangrijk) scoorde in 2006 een wereldwijde hit met een live versie van het nummer. Levi Robin was toen 14. Had nog nooit gehoord van het chassidische jodendom. Maar drie jaar later begonnen vrienden van zijn vader een ‘shul’ en Levi raakte gefascineerd. Hij bestudeerde de Shulchan Aruch HaRav en het werk van Rabbi Shneur Zalman (Wikipedia natuurlijk, [red.]). Afijn. Dat is het bruggetje.

Geloofsgenoot Matisyahu hoorde in 2013 het debuut ep-tje van Levi en bracht het bij zijn volgers onder de aandacht. Levi mocht bovendien optreden in het voorprogramma en vergaarde zo enige attentie. Daarna verscheen nog een singletje (Days of Our Youth, 2016) en nu is er dus Airplane. Een song waarmee Levi naam gaat maken, denken wij (hoewel het misschien niets nieuws onder de zon is, maar dat kan natuurlijk niet altijd en daar gaat het ook niet om; goed is goed, toch?).

Levi zegt zelf: ‘It was an NYC day, overcast in dark shadow from the rain clouds…I didn’t think much of it but as we took off, the plane pierced through these very clouds and suddenly I saw them below me… with endless expanse of pure blue skies and sunshine all around me. Such is life, my friends(…)’ Airplane is dus zo’n liedje dat zegt dat we door moeten gaan. Hoofd omhoog. Schouders recht. Want betere dagen komen eraan.

‘Would you believe me if I told you, I told you, there is a sign beyond the clouds?’


Newmusic of the day on February 3rd 2016

De voeten van Benedict Benjamin kunnen zonder de grond (7.9)

Angus Stone zonder het Bob Dylan-achtige gemompel, het betere werk van Ben Howard en misschien ook wel Matt Corby
Song: Benedict Benjamin - My Feet Have No Need For The Ground
Album: Night Songs (25.03.2016)

Wellicht heb je deze al gehoord; maar er zijn er vast die nog maagdelijk naar dit pareltje van Benedict Benjamin kunnen luisteren. En voor iedereen is het dan nog even wachten op 25 maart, want dan komt het debuutalbum Night Songs uit.

Ben Rubinstein zag twee van zijn bands worstelen met de raison d’être (The Mariner’s Children en Peggy Sue), had ‘a bad time with the girl I love’ en doolde na nachtdiensten door een uitgestorven Londen. Dat hoor je terug in My Feet Have No Need For The Ground en ongetwijfeld nog veel meer op zijn eerste langspeler.

It was written at and about a point in my life when I realised I wasn’t that young anymore (…). But it’s also a kind of ode to that strange, beautiful and lonely time of night when the city closes down, everything is still and you feel like you’re the only person left.

Hij zwierf door een serene hoofdstad, met veel aan zijn hoofd. Hij nam Night Songs op in kerken, slaapkamers en keukens in Londen en Kent. Dat vinden wij mooi. Wij zijn van plan hetzelfde te doen, als we ooit een band beginnen. Want hopelijk schrijven wij dan ook zo’n song als My Feet Have No Need For The Ground.

Newmusic of the day on August 19th 2015

Luke Thompson en z’n vrienden in de bergen (7.7)

Joshua Radin die een liedje van Angus Stone speelt
Song: Luke Thompson - The Climb, The Fall
Album: Strum Strum (EP, 2015)

Maak kennis met Luke Thompson, een singer/songwriter uit Nieuw-Zeeland. Vier jaar na z’n debuut EP’tje ligt er sinds een paar maanden aan die kant van de oceaan een nieuwe in de winkels: Strum Strum.

Voor dit prima plaatje trommelde Thompson een paar niet misselijke vrienden op, zijnde Mark Myers (van de helaas ter ziele gegane prachtband The Middle East), Tim hart (Boy & Bear) en Stu Larsen. Samen, lezen we in het biootje, nemen ze de plaat op met amper vier microfoons en een laptop. Locatie: een klein hutje in de heuvels van Welcome Bay.

Luke heeft de tijd genomen voordat hij met nieuwe opnames begon. Schetsen van liedjes waren er wel, maar uiteindelijk was het allemaal net niet goed genoeg:

There are so many weeds when it comes to writing, I feel like I wrote two or three full records before i got to this stuff. this collection just feels so much like I feel.

En zo blijkt dat wat goed is, niet altijd snel komt. En wie weet zeggen we dat over een paar jaar in hindsight ook over zijn carrière.


Newmusic of the day on October 10th 2014

Woenstijnlandschappen en Jay William Henderson (8.0)

Op woenstijnlandschappen-geinspireerde folk, met een beetje van Robert Ellis, en vrij veel van Angus Stone
Song: Jay William Henderson - Marrow in the Morrow

Welkom bij een nieuwe aflevering van het Grote Scorebord der Nieuwe Muziek. Vandaag Jay William Henderson, all the wat from Nashville, TN. Hij komt overigens uit Utah. Zijn muziek past dan ook prima bij de desolate landschappen van de Beehive State. Spaarzaam, dromerig, melancholisch. En dat alles met een stem die doet denken aan Angus (je weet wel, van Angus & Julia Stone) en de sfeer die we kennen van Robert Ellis. Folk/Americana in haar puurste vorm.

Jay William Henderson vindt grote inspiratie in diezelfde woenstijnlandschappen. Nog niet zo lang geleden brak hij met zijn vrouw, verkocht hij zijn studio en begon hij zichzelf tamelijk existentiële vragen te stellen. In the desert, “you can’t help but be there. … It’s easier in a place that quiet to get lost in yourself, like in really yourself, not all the things that we pretend make up ourselves, but just the essence of being. All that other shit kind of melts away.”

Als je op zoek bent naar iets om de voetjes van de vloer te krijgen zit je verkeerd bij Jay William Henderson. Wil je je ogen dichtdoen en genieten van prachtige kleine liedjes? Geef dan een tik op de play-button. Waar je dan op moet klikken? Begin eens bij zijn laatste album, Hymns to my Amnesia (2014). Nummer 1 van de plaat, Marrow In The Morrow maakt eigenlijk meteen duidelijk wat we bedoelen. Doet het je niks? Check dan even of je hart nog steeds op de goede plaats zit.